Ζούμε σε μία περίοδο όπου οι όποιες κατακτήσεις των γονιών και των παππούδων μας χάνονται, η μία μετά την άλλη.
Και όπως στο εσωτερικό τα εργασιακά κεκτημένα καταπατώνται με πρωτόγνωρη βαρβαρότητα, έτσι και στο διεθνές επίπεδο η όποια πρόοδος είχε επιτευχθεί μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους χάνεται στη δύνη της Νέας Τάξης, η οποία δε σέβεται καμμία αξία, πολλώ δε έλασσω την υπέρτατη αξία της ανθρώπινης ζωής.
Δεν είναι τυχαίο ότι η μόνη Διεθνής προσπάθεια για ειρηνική συνύπαρξη των κρατών, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, έχει απαξιωθεί τώρα όσο ποτέ από τη δημιουργία του. Καμμία αντίδραση δεν υπήρξε λοιπόν όταν η Τουρκία εισέβαλλε στην Κυπριακή Δημοκρατία-άλλοστε σήμερα η πανταχόθεν αποκηρυσσόμενη αυτή παρανομία τείνει να νομιμοποιηθεί πολλαπλώς, ούτε όταν το ίδιο κράτος χτυπούσε και χτυπά τους Κούρδους "τρομοκράτες" μέσα και έξω από τα σύνορά του. Οι δε τυχοδιωκτικές επιδρομές στα πλαίσια του Πολέμου της Γιουγκοσλαυίας και πολύ περισσότερο με τους πολέμους στο Ιράκ δε συμμορφόθηκαν με καμμία αρχή του ΟΗΕ.
Έχοντας λοιπόν καταρρακώσει κάθε έννοια ηθικής στο πεδίο των Διεθνών Σχέσεων, εισερχόμαστε σε έναν μαυρότατο, υψίστης τεχνολογίας βάρβαρο Μεσαίωνα. Μόνη ελπίδα που απομένει είναι η αντίδραση των λαών που θα επιβάλλει κάποιες αρχές και αξίες σε όλα αυτά τα καθάρματα.
Sunday, January 18, 2009
Some Art
Some art inspired by the death of Alexandros Grigoropoulos and the December Uprising in Greece:
http://www.nassoskappa.com/?p=1019
Very inspiring...
http://www.nassoskappa.com/?p=1019
Very inspiring...
Μάλλον δεν υπάρχει Θεός...
Μία ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία έχει αρχίσει στην Αγγλία: η κωμικός συγγραφέας Ariane Sherine διάβασε μία διαφήμιση στο μετρό του Λονδίνου με το βιβλικό ρητό "Όταν φθάσει ο Υιός του Αμθρώπου, θα βρεί Πίστη σε αυτή τη Γή;" μαζί με μία διαδυκτιακή διεύθυνση. Ακολουθώντας τη διαεύθυνση η Sherine ανακάλυψε ότι ως μή-πιστή θα "καταδικαζόταν σε αιώνιο χωρισμό από το Θεό και μετά θα περάσει όλη την αιωνιότητα βασανιζόμενη στην κόλαση".
Ανήσυχη διότι επιτρεπόταν σε θρησκευτικές ομάδες να διαφημίζουν δικτυακούς τόπους που προειδοποιούσαν τους μη θρησκευόμενους ότι θα βασανιστούν μετά το πέρας της ζωής τους, η Sherine άρχισε να γράφει μία σειρα άρθρων στον δικτυακό τόπο του The Guardian’s Cif (Comment is free), με τον τίτλο Atheists - Gimme Five. Στο τέλος του άρθρου της πρότεινε μία λύση:
[αν όλοι οι αθεϊστές που διαβάζουν αυτό το άρθρο] συνεισφέρουν £5, είναι πιθανό ότι μπορούμε να χρηματοδοτήσουμε μία αθεϊστική διαφημιστική εκστρατεία που είναι πολύ απαραίτητη με διαφημήσεις στα λεωφορεία του Λονδίνου με το σύνθημα: “There’s probably no God. Now stop worrying and [enjoy] your life. (Μάλλον δεν υπάρχει Θεός. Τώρα σταματείστε να ανησυχείτε και απολαύστε τη ζωή σας)”.
Δεδομένης της θετικής ανταπόκρισης των αναγνωστών, γρήγορα μαζεύτηκαν τα χρήματα και ξεκίνησε η σχετική διαφημιστική εκστρατεία σε Λεωφορεία και Μετρό του Λονδίνου, προκαλώντας ποικίλλες αντιδράσεις.
Ότι και να πούμε πάντως η Βρεταννική κοινωνία απέδειξε ότι παρόλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μπορεί και δίναι ακόμα δείγματα γραφής σε ότι αφορά την ανεξιθρησκεία και την ανοχή του διαφορετικού. Και αναρωτιέται κανείς τι αντιδράσεις θα προκαλούσε μία παρόμοια κίνηση στην Ελληνική Θεοκρατεία; Προσωπικά - και αγνωστικιστικά - πιστεύω ότι μάλλον θα αντιμετώπιζε ουκ ολίγα προβλήματα, και πρώτιστα λόγω της απαγόρευσης από την πλεύρα της Ελληνικης Πολιτείας. Ποιός ξέρει όμως; Μακάρι να βρεθεί κάποιος γενναίος να το επιχειρήσει...
Δείτε:
Atheist Campaign
The British Humanist Association
Friday, January 09, 2009
More democracy lessons from Greece - Κι άλλα μαθήματα δημοκρατίας από την Ελλάδα
Source/Πηγή: http://www.tvxs.gr/v2972*
On the 09.01.2009 during one of the student demonstrations in Athens a group of demonstrators is isolated by the police and pushed into a building. The cops won't let them come out, as they seem to have a certain quota of arrests to fill. The demonstrators are joined by lawyers, who are then also kept isolated with the demonstrators. When the lawyers ask for the cops ID's they ironically refuse (contrary to law). Fourteen lawyers were arrested after having been treated roughly (to put it politely).
An old lady tries to intervene in the demonstrators favour and is trampled by the police, who pull her and throw her to the ground. She is then arrested!
On the same day police forces elsewhere arrested lawyers who presented themselves at the police headquarters wishing to represent demonstrators arrested earlier and journalists and cameramen where beaten. The press association issued a note of protest as did the lawyers association.
Thursday, January 08, 2009
Παρελθόν ο μαυροπίνακας στο Λέχοβο Φλώρινας [Καθημερινή 08.01.2009]+Σχόλιο
Παρελθόν ο μαυροπίνακας στο Λέχοβο Φλώρινας
Της Ζωγιας Κουταλιανου
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Ξεναγήθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας, επισκέφθηκαν την παραλία «Ναυάγιο» της Ζακύνθου, γνώρισαν όλα τα απειλούμενα είδη του πλανήτη, άκουσαν τη φωνή του Ελευθέριου Βενιζέλου… σε μερικές μόνο από τις περιηγήσεις τους οι μαθητές της τρίτης δημοτικού του πενταθέσιου δημοτικού σχολείου Λεχόβου της Φλώρινας, κατά τη φετινή σχολική χρονιά.
Μόνο που οι μικροί Λεχοβίτες δεν κουνήθηκαν από τα θρανία τους, στο παραδοσιακό πέτρινο σχολείο ηλικίας τουλάχιστον εκατό ετών στο πανέμορφο αυτό χωριό του ορεινού όγκου του Βιτσίου.
Ολα έγιναν χάρη στον ειδικό διαδραστικό πίνακα με τον οποίο ο διευθυντής του σχολείου και δάσκαλός τους, κ. Σταύρος Πασπάλης, αντικατέστησε τον παραδοσιακό σχολικό μαυροπίνακα στον οποίο έκαναν τα πρώτα μαθητικά τους βήματα γενεές και γενεές Ελλήνων. Με κόστος μόλις 1.200 ευρώ που κάλυψε το ίδιο το σχολείο, εξοστρακίστηκαν απ' τη σχολική τάξη οι κιμωλίες και οι σπόγγοι, και τη θέση τους πήραν ένα διαδραστικό μολύβι που λειτουργεί με τεχνολογία blue tooth, ένας υπολογιστής και ένας προβολέας (προτζέκτορας). Με τη βοήθεια μιας ισχυρής και γρήγορης σύνδεσης στο Διαδίκτυο μέσω δορυφόρου, κάνουν εικονικές εκπαιδευτικές εκδρομές όποτε το απαιτούν τα μαθήματά τους, δηλαδή σχεδόν καθημερινά!
Την πρωτοποριακή αυτή πρακτική, ο κ. Πασπάλης εφάρμοσε για πρώτη φορά σε ένα άλλο σχολείο, αυτό του Σκήθρου Φλώρινας, απ' όπου κατάγεται. Εκεί υιοθέτησε έναν πίνακα αφής (αντίστοιχης τεχνολογίας με τις οθόνες αφής που συναντούμε στα ΑΤΜ των τραπεζών), προκαλώντας τον ενθουσιασμό μαθητών και γονέων. Δυστυχώς, η αποχώρησή του σήμανε και την αχρήστευση του εξοπλισμού, που είχε αγοραστεί με δωρεά ενός τοπικού πολιτιστικού συλλόγου. Στο Λέχοβο, πάντως, όπου βρίσκεται σήμερα -και σύμφωνα με τον ίδιο, δεν σκοπεύει να φύγει-οι μικροί Λεχοβίτες είναι ενθουσιασμένοι. Δεν είχαν κανένα πρόβλημα στην προσαρμογή στα νέα μέσα, όπως είπε ο ίδιος μιλώντας στην «Κ», και αντιλήφθηκαν από την αρχή ότι το μάθημα αντί να τους παιδέψει θα τους διασκεδάσει.
Στον διαδραστικό πίνακα προβάλλεται το σχολικό βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή, όπως προσφέρεται από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Πάνω στο βιβλίο και χρησιμοποιώντας το μολύβι/ποντίκι blue tooth, ο δάσκαλος και οι μαθητές γράφουν, σημειώνουν, λύνουν ασκήσεις, υπογραμμίζουν. «Τα παιδιά προσανατολίζονται πολύ εύκολα και γρήγορα και κερδίζουμε χρόνο», εξηγεί ο ίδιος.
Παράλληλα, ο δάσκαλος μπαίνει στο Διαδίκτυο και επιλέγει βίντεο ή εικόνες που συμπληρώνουν τα εποπτικά μέσα καθώς και όσα αναφέρονται στα σχολικά εγχειρίδια. Σημαντικό είναι ότι οι μαθητές μπορούν να παρακολουθούν απερίσπαστοι τον δάσκαλο χωρίς να υποχρεώνονται να σημειώνουν, αφού μπορούν να πάρουν στο σπίτι μια εκτύπωση όσων γράφτηκαν στον πίνακα ή σε ηλεκτρονική μορφή το βίντεο παράδοσης ώστε να την ξαναδούν. Με τη διαφορά ότι οι περισσότερες οικογένειες στο Λέχοβο δεν διαθέτουν ούτε υπολογιστές ούτε σύνδεση με το Διαδίκτυο… Ωστόσο, οι γονείς των μαθητών αντέδρασαν τόσο θετικά, σύμφωνα με τον σαρανταπεντάχρονο δάσκαλο, ώστε στο Λέχοβο άρχισαν σχεδόν σαν επιδημία οι εγγραφές γονέων στα κέντρα εκπαίδευσης ενηλίκων των τοπικών φορέων προκειμένου να μάθουν και εκείνοι να χειρίζονται τις νέες τεχνολογίες, ενώ φαίνεται πως όλοι πλέον σκοπεύουν να εξοπλιστούν με έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. «Ως δάσκαλος επιθυμώ να είμαστε εξωστρεφείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί. Δυστυχώς, το ακριτικό Λέχοβο βρίσκεται πολύ μακριά από πολλά πράγματα. Αυτός είναι ένας τρόπος για ν' ανοίξουν οι ορίζοντες των παιδιών, να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους και τις παραστάσεις τους», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Εχοντας το «μικρόβιο» των νέων τεχνολογιών από παλιά, ο κ. Πασπάλης εισήγαγε τη χρήση του υπολογιστή στη σχολική τάξη ήδη από τη δεκαετία του '90. Ωστόσο, ήταν η εξαετής θητεία του σε σχολεία του Αμβούργου και της Νυρεμβέργης όπου υπηρέτησε που τον έφερε σε επαφή με τους πίνακες αφής, ενώ η συμμετοχή του στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Commenius (διασύνδεση σχολείων ευρωπαϊκών χωρών) τον οδήγησε σε σχολεία της Βρετανίας, όπου είδε τις διαδραστικές οθόνες. Σήμερα, διατηρώντας επαφή με τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, ο γλωσσομαθής διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Λεχόβου (μιλάει πέντε ξένες γλώσσες) πληροφορείται τις εξελίξεις στα εποπτικά μέσα αλλά και στα διαδραστικά παιχνίδια εκμάθησης. Η εκμάθηση της προπαίδειας, η εξοικείωση με τα γεωμετρικά σχήματα, αλλά και το πώς διαβάζουμε και προσθαφαιρούμε την ώρα γίνονται πλέον στην τάξη του Δημοτικού Σχολείου Λεχόβου μέσα από ηλεκτρονικά διαδραστικά παιχνίδια που ο κ. Πασπάλης «κατεβάζει» δωρεάν από το Διαδίκτυο. Σ' αυτά προσθέτει, βεβαίως, και το διαδραστικό ηλεκτρονικό υλικό του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. «Το μόνο που με ανησυχεί είναι ότι θα τους λείψει στη συνέχεια, όταν φύγουν απ' το δημοτικό. Φοβάμαι πως στο γυμνάσιο θα δυσκολευτούν να προσαρμοστούν ξανά στην πεζή σχολική πραγματικότητα του μαυροπίνακα», σημειώνει ο κ. Πασπάλης. Παρ' όλα αυτά, ο ίδιος δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει την προσπάθειά του, αγοράζοντας ο ίδιος τον απαραίτητο εξοπλισμό εάν στο επόμενο σχολείο, όπου ενδεχομένως τοποθετηθεί, δεν υπάρχει.
..........................................................................
Σχόλιο
1ον. Συγχαρητήρια στον Δάσκαλο (με Δ κεφαλαίο) Σταύρο Πασπάλη.
2ον Συγκρατώ το κόστος: 1200 Ευρώ...Ακούτε;!
Της Ζωγιας Κουταλιανου
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Ξεναγήθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας, επισκέφθηκαν την παραλία «Ναυάγιο» της Ζακύνθου, γνώρισαν όλα τα απειλούμενα είδη του πλανήτη, άκουσαν τη φωνή του Ελευθέριου Βενιζέλου… σε μερικές μόνο από τις περιηγήσεις τους οι μαθητές της τρίτης δημοτικού του πενταθέσιου δημοτικού σχολείου Λεχόβου της Φλώρινας, κατά τη φετινή σχολική χρονιά.
Μόνο που οι μικροί Λεχοβίτες δεν κουνήθηκαν από τα θρανία τους, στο παραδοσιακό πέτρινο σχολείο ηλικίας τουλάχιστον εκατό ετών στο πανέμορφο αυτό χωριό του ορεινού όγκου του Βιτσίου.
Ολα έγιναν χάρη στον ειδικό διαδραστικό πίνακα με τον οποίο ο διευθυντής του σχολείου και δάσκαλός τους, κ. Σταύρος Πασπάλης, αντικατέστησε τον παραδοσιακό σχολικό μαυροπίνακα στον οποίο έκαναν τα πρώτα μαθητικά τους βήματα γενεές και γενεές Ελλήνων. Με κόστος μόλις 1.200 ευρώ που κάλυψε το ίδιο το σχολείο, εξοστρακίστηκαν απ' τη σχολική τάξη οι κιμωλίες και οι σπόγγοι, και τη θέση τους πήραν ένα διαδραστικό μολύβι που λειτουργεί με τεχνολογία blue tooth, ένας υπολογιστής και ένας προβολέας (προτζέκτορας). Με τη βοήθεια μιας ισχυρής και γρήγορης σύνδεσης στο Διαδίκτυο μέσω δορυφόρου, κάνουν εικονικές εκπαιδευτικές εκδρομές όποτε το απαιτούν τα μαθήματά τους, δηλαδή σχεδόν καθημερινά!
Την πρωτοποριακή αυτή πρακτική, ο κ. Πασπάλης εφάρμοσε για πρώτη φορά σε ένα άλλο σχολείο, αυτό του Σκήθρου Φλώρινας, απ' όπου κατάγεται. Εκεί υιοθέτησε έναν πίνακα αφής (αντίστοιχης τεχνολογίας με τις οθόνες αφής που συναντούμε στα ΑΤΜ των τραπεζών), προκαλώντας τον ενθουσιασμό μαθητών και γονέων. Δυστυχώς, η αποχώρησή του σήμανε και την αχρήστευση του εξοπλισμού, που είχε αγοραστεί με δωρεά ενός τοπικού πολιτιστικού συλλόγου. Στο Λέχοβο, πάντως, όπου βρίσκεται σήμερα -και σύμφωνα με τον ίδιο, δεν σκοπεύει να φύγει-οι μικροί Λεχοβίτες είναι ενθουσιασμένοι. Δεν είχαν κανένα πρόβλημα στην προσαρμογή στα νέα μέσα, όπως είπε ο ίδιος μιλώντας στην «Κ», και αντιλήφθηκαν από την αρχή ότι το μάθημα αντί να τους παιδέψει θα τους διασκεδάσει.
Στον διαδραστικό πίνακα προβάλλεται το σχολικό βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή, όπως προσφέρεται από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Πάνω στο βιβλίο και χρησιμοποιώντας το μολύβι/ποντίκι blue tooth, ο δάσκαλος και οι μαθητές γράφουν, σημειώνουν, λύνουν ασκήσεις, υπογραμμίζουν. «Τα παιδιά προσανατολίζονται πολύ εύκολα και γρήγορα και κερδίζουμε χρόνο», εξηγεί ο ίδιος.
Παράλληλα, ο δάσκαλος μπαίνει στο Διαδίκτυο και επιλέγει βίντεο ή εικόνες που συμπληρώνουν τα εποπτικά μέσα καθώς και όσα αναφέρονται στα σχολικά εγχειρίδια. Σημαντικό είναι ότι οι μαθητές μπορούν να παρακολουθούν απερίσπαστοι τον δάσκαλο χωρίς να υποχρεώνονται να σημειώνουν, αφού μπορούν να πάρουν στο σπίτι μια εκτύπωση όσων γράφτηκαν στον πίνακα ή σε ηλεκτρονική μορφή το βίντεο παράδοσης ώστε να την ξαναδούν. Με τη διαφορά ότι οι περισσότερες οικογένειες στο Λέχοβο δεν διαθέτουν ούτε υπολογιστές ούτε σύνδεση με το Διαδίκτυο… Ωστόσο, οι γονείς των μαθητών αντέδρασαν τόσο θετικά, σύμφωνα με τον σαρανταπεντάχρονο δάσκαλο, ώστε στο Λέχοβο άρχισαν σχεδόν σαν επιδημία οι εγγραφές γονέων στα κέντρα εκπαίδευσης ενηλίκων των τοπικών φορέων προκειμένου να μάθουν και εκείνοι να χειρίζονται τις νέες τεχνολογίες, ενώ φαίνεται πως όλοι πλέον σκοπεύουν να εξοπλιστούν με έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. «Ως δάσκαλος επιθυμώ να είμαστε εξωστρεφείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί. Δυστυχώς, το ακριτικό Λέχοβο βρίσκεται πολύ μακριά από πολλά πράγματα. Αυτός είναι ένας τρόπος για ν' ανοίξουν οι ορίζοντες των παιδιών, να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους και τις παραστάσεις τους», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Εχοντας το «μικρόβιο» των νέων τεχνολογιών από παλιά, ο κ. Πασπάλης εισήγαγε τη χρήση του υπολογιστή στη σχολική τάξη ήδη από τη δεκαετία του '90. Ωστόσο, ήταν η εξαετής θητεία του σε σχολεία του Αμβούργου και της Νυρεμβέργης όπου υπηρέτησε που τον έφερε σε επαφή με τους πίνακες αφής, ενώ η συμμετοχή του στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Commenius (διασύνδεση σχολείων ευρωπαϊκών χωρών) τον οδήγησε σε σχολεία της Βρετανίας, όπου είδε τις διαδραστικές οθόνες. Σήμερα, διατηρώντας επαφή με τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, ο γλωσσομαθής διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Λεχόβου (μιλάει πέντε ξένες γλώσσες) πληροφορείται τις εξελίξεις στα εποπτικά μέσα αλλά και στα διαδραστικά παιχνίδια εκμάθησης. Η εκμάθηση της προπαίδειας, η εξοικείωση με τα γεωμετρικά σχήματα, αλλά και το πώς διαβάζουμε και προσθαφαιρούμε την ώρα γίνονται πλέον στην τάξη του Δημοτικού Σχολείου Λεχόβου μέσα από ηλεκτρονικά διαδραστικά παιχνίδια που ο κ. Πασπάλης «κατεβάζει» δωρεάν από το Διαδίκτυο. Σ' αυτά προσθέτει, βεβαίως, και το διαδραστικό ηλεκτρονικό υλικό του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. «Το μόνο που με ανησυχεί είναι ότι θα τους λείψει στη συνέχεια, όταν φύγουν απ' το δημοτικό. Φοβάμαι πως στο γυμνάσιο θα δυσκολευτούν να προσαρμοστούν ξανά στην πεζή σχολική πραγματικότητα του μαυροπίνακα», σημειώνει ο κ. Πασπάλης. Παρ' όλα αυτά, ο ίδιος δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει την προσπάθειά του, αγοράζοντας ο ίδιος τον απαραίτητο εξοπλισμό εάν στο επόμενο σχολείο, όπου ενδεχομένως τοποθετηθεί, δεν υπάρχει.
..........................................................................
Σχόλιο
1ον. Συγχαρητήρια στον Δάσκαλο (με Δ κεφαλαίο) Σταύρο Πασπάλη.
2ον Συγκρατώ το κόστος: 1200 Ευρώ...Ακούτε;!
Wednesday, January 07, 2009
Παγίδα θανάτου για δεκάδες μετανάστες τα ναρκοπέδια του Έβρου
Σαράντα τέσσερις νεκροί και 66 τραυματίες από τα ναρκοπέδια του Έβρου είναι ο απολογισμός της Διεθνούς Εκστρατείας για την Κατάργηση των Ναρκών για την περίοδο 2000-2008. Αισθητή η διαφορά σε σχέση με τα επίσημα στοιχεία που παρουσιάζει το ελληνικό υπουργείο Άμυνας, όπου δηλώνονται 35 θάνατοι και 28 τραυματισμοί.
Τα θύματα είναι μετανάστες κυρίως από την Ασία και την Αφρική, που επιδιώκουν να διασχίσουν το νοτιότερο σύνορο της Ε.Ε. αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Το τελευταίο τραγικό περιστατικό είναι ο θάνατος 4 Γεωργιανών μεταναστών τον περασμένο Σεπτέμβρη, ενώ αρκετοί είναι και οι Ιρακινοί πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων και παιδιά.
Τα ναρκοπέδια του Έβρου καλύπτουν μια περιοχή 11 χιλομέτρων στα σύνορα με την Τουρκία. Χρονολογούνται από το 1974 και την ελληνοτουρκική διαμάχη για το Κυπριακό, όταν και οι δύο χώρες, σε μια κίνηση προστασίας των συνόρων τους, μετέτρεψαν την ελληνοτουρκική μεθόριο σε παγίδα θανάτου.
Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει υπογράψει από το 1997 τη Συνθήκη Απαγόρευσης των Ναρκών, το ίδιο το υπουργείο Άμυνας υπολογίζει ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν στον Έβρο 3.348 νάρκες, οι οποίες θα έχουν καθαριστεί ως το 2010. Σημείο στο οποίο διαφωνεί και πάλι με τη Διεθνή Εκστρατεία για την Κατάργηση των Ναρκών - καθώς η τελευταία μιλά για 7.224 νάρκες στο έδαφος και 1.5 εκατομμύρια αποθέματα. Ο αντίστοιχος αριθμός για την Τουρκία είναι 2.5 εκατομμύρια, παρά τη συμφωνία το 1996 του τότε υπουργού εξωτερικών Γ. Παπανδρέου και του ομόλογού του Ι. Τζεμ να καθαρίσουν τα ναρκοπέδια στην ελληνοτουρκική μεθόριο.
Σε επίσκεψη που πραγματοποίησε τον προηγούμενο μήνα στα κέντρα κράτησης μεταναστών της περιοχής ο Σουηδός Επίτροπος για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στα Ηνωμένα Έθνη, Τόμας Χάμαρμπεργκ, δήλωσε σοκαρισμένος από την «παντελή έλλειψη δράσης για να αποφευχθούν κι άλλοι θάνατοι. Οι νάρκες αποτελούν απειλή κατά απελπισμένων ανθρώπων που προσπαθούν να εισχωρήσουν στην Ευρώπη. Πρέπει να καθαριστούν και να αυξηθεί η ασφάλεια της περιοχής με περισσότερες περιπολίες και καλύτερη περίφραξη».
Τα θύματα είναι μετανάστες κυρίως από την Ασία και την Αφρική, που επιδιώκουν να διασχίσουν το νοτιότερο σύνορο της Ε.Ε. αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Το τελευταίο τραγικό περιστατικό είναι ο θάνατος 4 Γεωργιανών μεταναστών τον περασμένο Σεπτέμβρη, ενώ αρκετοί είναι και οι Ιρακινοί πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων και παιδιά.
Τα ναρκοπέδια του Έβρου καλύπτουν μια περιοχή 11 χιλομέτρων στα σύνορα με την Τουρκία. Χρονολογούνται από το 1974 και την ελληνοτουρκική διαμάχη για το Κυπριακό, όταν και οι δύο χώρες, σε μια κίνηση προστασίας των συνόρων τους, μετέτρεψαν την ελληνοτουρκική μεθόριο σε παγίδα θανάτου.
Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει υπογράψει από το 1997 τη Συνθήκη Απαγόρευσης των Ναρκών, το ίδιο το υπουργείο Άμυνας υπολογίζει ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν στον Έβρο 3.348 νάρκες, οι οποίες θα έχουν καθαριστεί ως το 2010. Σημείο στο οποίο διαφωνεί και πάλι με τη Διεθνή Εκστρατεία για την Κατάργηση των Ναρκών - καθώς η τελευταία μιλά για 7.224 νάρκες στο έδαφος και 1.5 εκατομμύρια αποθέματα. Ο αντίστοιχος αριθμός για την Τουρκία είναι 2.5 εκατομμύρια, παρά τη συμφωνία το 1996 του τότε υπουργού εξωτερικών Γ. Παπανδρέου και του ομόλογού του Ι. Τζεμ να καθαρίσουν τα ναρκοπέδια στην ελληνοτουρκική μεθόριο.
Σε επίσκεψη που πραγματοποίησε τον προηγούμενο μήνα στα κέντρα κράτησης μεταναστών της περιοχής ο Σουηδός Επίτροπος για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στα Ηνωμένα Έθνη, Τόμας Χάμαρμπεργκ, δήλωσε σοκαρισμένος από την «παντελή έλλειψη δράσης για να αποφευχθούν κι άλλοι θάνατοι. Οι νάρκες αποτελούν απειλή κατά απελπισμένων ανθρώπων που προσπαθούν να εισχωρήσουν στην Ευρώπη. Πρέπει να καθαριστούν και να αυξηθεί η ασφάλεια της περιοχής με περισσότερες περιπολίες και καλύτερη περίφραξη».
Κουμπούρες στην καμπούρα μας... [ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/01/2009]
Κουμπούρες στην καμπούρα μας...
Του ΣΤΑΘΗ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Η προβοκάτσια γίνεται πάντοτε στην ώρα της, αλλιώς δεν είναι προβοκάτσια, είναι χάσιμο χρόνου (και στόχου).
Οποτε το όποιο κίνημα έβγαινε στους δρόμους, έβγαιναν παγανιά και οι κουμπουροφόροι μπαμ και μπουμ οι μπαταριές πάρ' τα κάτω τα αιτήματα (εκτός από τα θύματα) άρον άρον τα πλακάτ του και στο σπίτι του το όποιο κίνημα.
Μεγάλοι «επαναστάτες» οι κουμπουροφόροι (είτε της 17ης Νοέμβρη είτε όποιου άλλου ονόματος έχουν μαγαρίσει την ουσία) αποφάσιζαν, ωσάν κάποιος φασίστας θεός, ποιος θα ζει και ποιος θα πεθαίνει, ώσπου να «βάλει μυαλό» ο λαός και να ξεσηκωθεί.
Το φαινόμενο ονομάσθηκε τρομοκρατία και μαζί με την (αντι)τρομοκρατία που υποτίθεται ότι θα το αντιμετώπιζε, έστησαν έναν σκοτεινό και χρήσιμο χορό κράτους - παρακράτους - εγχώριων και ξένων μυστικών υπηρεσιών - συμπαθούντων εκ του «χώρου» (υποτίθεται αντιεξουσιαστικού), πρακτόρων - προβοκατόρων και μπαχαλάκηδων, ο οποίος έπαιζε κλέφτες κι αστυνόμους πάνω στο σβέρκο του λαού καθ' όλην τη μεταπολίτευση και προς όφελος της άρχουσας τάξης.
Ωσπου ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, εν όψει των οποίων πλάκωσε η Σκότλαντ Γυαρντ, αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον των Γιάνκηδων και επετεύχθη μια εκεχειρία με αμοιβαία επωφελείς συμφωνίες των συμβαλλομένων -κάηκαν μαζί με τα ξερά κι ορισμένα χλωρά- επικράτησε ο καθωσπρεπισμός της διεξαγωγής των Αγώνων, διοχετεύθηκαν και τα απαραίτητα δισεκατομμύρια περί την ασφάλειά τους, ανεδείχθη το κράτος, λούφαξε το παρακράτος, έδωσε τις δέουσες συνεντεύξεις ο κυρ Χρυσοχοΐδης, πήγε κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (κι ολίγοι στο κελλί τους) κι έμειναν τινές εν υπνώσει για μελλοντική χρήση.
Αίφνης, εν έτει 2008-2009, βγήκαν οι παίδες στους δρόμους. Παρά τους μπαχαλάκηδες (είτε άφρονες είτε αντιφρονούντες) οι παίδες εξέφρασαν σχεδόν τους πάντες εξ όσων η εργασιακή τους ζωή βρίσκεται σε κίνδυνο και κράτησαν τα αιτήματά τους ψηλότερα απ' τις φωτιές και τα σπασίματα, ακόμα περίοπτα.
Οχι μόνον η βία χωρίς στόχο δεν επεκράτησε, αλλά οι μαθητές με τα λουλούδια και τα τραγούδια τους απέδειξαν ότι οι αστυνομικοί δεν ήταν στόχος. Στόχος ήταν και είναι το απάνθρωπο (κι όχι μόνο για τους νέους) σύστημα. Αυτό ήταν και είναι άκρως επικίνδυνο φαινόμενο κι έπρεπε να σταματήσει αμέσως.
Αρχισαν λοιπόν κάτι «τυχαίοι» πυροβολισμοί, βιτριόλιασαν τη συνδικαλίστρια εργάτρια, κυρία Κωνσταντίνα Κούνεβα, γάζωσαν την κλούβα των ΜΑΤ με καλάσνικωφ και, τέλος, γάζωσαν επίσης με σκοπό τον φόνο τους τρεις αστυνομικούς, αφήνοντας βαρειά πληγωμένο τον κ. Διαμαντή Μαντζούνη.
Θαύμα! Ξανάχουμε χρήσιμη τρομοκρατία. Οι ενδείξεις ζωής που (με αραιά χτυπήματα στο παρελθόν, μετά τους Ολυμπιακούς) άφηνε να διαφανούν η λανθάνουσα αλητεία απέκτησαν αίφνης σάρκα και οστά, η τρομοκρατία αναβίωσε -στόχοι στα κρεβάτια σας, έρχεται ο «Επαναστατικός (τρομάρα του) Αγώνας».
Το μόνον που υπερβαίνει τη βία χωρίς στόχο (των μπαχαλάκηδων και των βαλτών) είναι η φασιστική βία με στόχο (μέσω του χτυπήματος αστυνομικών, πολιτικών, πολιτών πλουσίων ή φτωχών, συνδικαλιστών και άλλων) τον λαό, το λαϊκό κίνημα, την αστική δημοκρατία (και την προοπτική εξέλιξής της επί το φιλολαϊκότερον, ακόμα και την προοπτική ανατροπής της προς το σοσιαλιστικό της στάδιο).
Ουρά του κράτους και μαύρη χειρ του παρακράτους οι κουμπουροφόροι βγαίνουν στους δρόμους για να στείλουν τον κόσμο στο σπίτι του. Οπως οι ύαινες έτσι κι αυτοί χρειάζονται πτώματα ώστε να στήσουν γύρω τους τον χορό της σύγχυσης. Με ενορχηστρωμένα σε αυτή την προοπτική τα πρόθυμα κανάλια που αρχίζουν να μηρυκάζουν γλυκά κατηγορίες (όπως αυτήν εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ ότι «χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων») που βάζουν στον ίδιο παρονομαστή τις διαδηλώσεις των νέων με τους κουμπουροφόρους.
Στον αισχρόν αυτό ρόλο πρωτεύει η ακροδεξιά απόφυση του δικομματισμού, το ΛΑΟΣ, ζητώντας από τη μια να σταματήσουν οι διαδηλώσεις και καλώντας από την άλλη τους αστυνομικούς σε αντιδιαδηλώσεις. Αν οι φασίστες κουμπουροφόροι θέλουν να ενεργοποιήσουν τον φόβο για να στείλουν τον κόσμο πίσω στους καναπέδες του, έντρομον ή αδιάφορον, η ακροδεξιά πολιτική τους κάλυψη ολοκληρώνει τη δουλειά επικαλούμενη τον νόμο (του κράτους) και την τάξη (του παρακράτους).
Ουδέποτε ο δικομματισμός έπαιξε με τη φωτιά παίζοντας με την τρομοκρατία και την αντιτρομοκρατία, διότι, παρά τις απώλειες σε ανθρώπους, οι στόχοι του να κρατά υπό καθεστώς φόβου τον λαό με σκιάχτρα σαν τους Κουφοντίνες και τους Ξηρούς ήταν πάντα προέχοντες.
Σε αυτήν την υπόθεση όσο πιο μεγάλα ψέματα λέγονται κυρίως μέσω του υπ' αριθμόν ένα εχθρού του λαού, τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ, τόσον πιο πιστευτά γίνονται.
Το παιχνίδι έχει παιχτεί πολλές φορές. Κι έχει επιτύχει σχεδόν όλες. Τα κουμπούρια σκοτώνουν τα αιτήματα, η Αριστερά συκοφαντείται, ο κόσμος μουδιάζει και πολλοί πάνε σπίτια τους.
Το μόνον που ίσως να 'ναι διαφορετικό αυτή τη φορά είναι η πιθανότης να μην τσιμπήσει η νεολαία, να μη φάει αμάσητο αυτό το κόλπο της άρχουσας τάξης. Οχι τόσον διότι το παίγνιον αυτό έχει παιχτεί πολλές φορές -δεν έχει σε τέτοιο βάθος μνήμη η πληθύς της νεολαίας- αλλά διότι οι νέοι σήμερα επικοινωνούν μεταξύ τους αλλιώς, έξω απ' το μέινστρημ του χειραγωγούμενου Τύπου, δεν τους έχει κάνει (ακόμα τουλάχιστον) το μυαλό πιλάφι η προπαγάνδα και η διαφήμιση.
Οσο για εμάς (εσάς) τους παλαιότερους, όλοι κατά βάθος γνωρίζουμε. Μπορεί συχνά να επιλέγουμε το πρόσχημα που μας χρειάζεται για να μην επιλέξουμε, όμως κατά βάθος όλοι γνωρίζουμε. Πολλά, εδώ και πολύν καιρό...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/01/2009
Του ΣΤΑΘΗ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Η προβοκάτσια γίνεται πάντοτε στην ώρα της, αλλιώς δεν είναι προβοκάτσια, είναι χάσιμο χρόνου (και στόχου).
Οποτε το όποιο κίνημα έβγαινε στους δρόμους, έβγαιναν παγανιά και οι κουμπουροφόροι μπαμ και μπουμ οι μπαταριές πάρ' τα κάτω τα αιτήματα (εκτός από τα θύματα) άρον άρον τα πλακάτ του και στο σπίτι του το όποιο κίνημα.
Μεγάλοι «επαναστάτες» οι κουμπουροφόροι (είτε της 17ης Νοέμβρη είτε όποιου άλλου ονόματος έχουν μαγαρίσει την ουσία) αποφάσιζαν, ωσάν κάποιος φασίστας θεός, ποιος θα ζει και ποιος θα πεθαίνει, ώσπου να «βάλει μυαλό» ο λαός και να ξεσηκωθεί.
Το φαινόμενο ονομάσθηκε τρομοκρατία και μαζί με την (αντι)τρομοκρατία που υποτίθεται ότι θα το αντιμετώπιζε, έστησαν έναν σκοτεινό και χρήσιμο χορό κράτους - παρακράτους - εγχώριων και ξένων μυστικών υπηρεσιών - συμπαθούντων εκ του «χώρου» (υποτίθεται αντιεξουσιαστικού), πρακτόρων - προβοκατόρων και μπαχαλάκηδων, ο οποίος έπαιζε κλέφτες κι αστυνόμους πάνω στο σβέρκο του λαού καθ' όλην τη μεταπολίτευση και προς όφελος της άρχουσας τάξης.
Ωσπου ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, εν όψει των οποίων πλάκωσε η Σκότλαντ Γυαρντ, αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον των Γιάνκηδων και επετεύχθη μια εκεχειρία με αμοιβαία επωφελείς συμφωνίες των συμβαλλομένων -κάηκαν μαζί με τα ξερά κι ορισμένα χλωρά- επικράτησε ο καθωσπρεπισμός της διεξαγωγής των Αγώνων, διοχετεύθηκαν και τα απαραίτητα δισεκατομμύρια περί την ασφάλειά τους, ανεδείχθη το κράτος, λούφαξε το παρακράτος, έδωσε τις δέουσες συνεντεύξεις ο κυρ Χρυσοχοΐδης, πήγε κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (κι ολίγοι στο κελλί τους) κι έμειναν τινές εν υπνώσει για μελλοντική χρήση.
Αίφνης, εν έτει 2008-2009, βγήκαν οι παίδες στους δρόμους. Παρά τους μπαχαλάκηδες (είτε άφρονες είτε αντιφρονούντες) οι παίδες εξέφρασαν σχεδόν τους πάντες εξ όσων η εργασιακή τους ζωή βρίσκεται σε κίνδυνο και κράτησαν τα αιτήματά τους ψηλότερα απ' τις φωτιές και τα σπασίματα, ακόμα περίοπτα.
Οχι μόνον η βία χωρίς στόχο δεν επεκράτησε, αλλά οι μαθητές με τα λουλούδια και τα τραγούδια τους απέδειξαν ότι οι αστυνομικοί δεν ήταν στόχος. Στόχος ήταν και είναι το απάνθρωπο (κι όχι μόνο για τους νέους) σύστημα. Αυτό ήταν και είναι άκρως επικίνδυνο φαινόμενο κι έπρεπε να σταματήσει αμέσως.
Αρχισαν λοιπόν κάτι «τυχαίοι» πυροβολισμοί, βιτριόλιασαν τη συνδικαλίστρια εργάτρια, κυρία Κωνσταντίνα Κούνεβα, γάζωσαν την κλούβα των ΜΑΤ με καλάσνικωφ και, τέλος, γάζωσαν επίσης με σκοπό τον φόνο τους τρεις αστυνομικούς, αφήνοντας βαρειά πληγωμένο τον κ. Διαμαντή Μαντζούνη.
Θαύμα! Ξανάχουμε χρήσιμη τρομοκρατία. Οι ενδείξεις ζωής που (με αραιά χτυπήματα στο παρελθόν, μετά τους Ολυμπιακούς) άφηνε να διαφανούν η λανθάνουσα αλητεία απέκτησαν αίφνης σάρκα και οστά, η τρομοκρατία αναβίωσε -στόχοι στα κρεβάτια σας, έρχεται ο «Επαναστατικός (τρομάρα του) Αγώνας».
Το μόνον που υπερβαίνει τη βία χωρίς στόχο (των μπαχαλάκηδων και των βαλτών) είναι η φασιστική βία με στόχο (μέσω του χτυπήματος αστυνομικών, πολιτικών, πολιτών πλουσίων ή φτωχών, συνδικαλιστών και άλλων) τον λαό, το λαϊκό κίνημα, την αστική δημοκρατία (και την προοπτική εξέλιξής της επί το φιλολαϊκότερον, ακόμα και την προοπτική ανατροπής της προς το σοσιαλιστικό της στάδιο).
Ουρά του κράτους και μαύρη χειρ του παρακράτους οι κουμπουροφόροι βγαίνουν στους δρόμους για να στείλουν τον κόσμο στο σπίτι του. Οπως οι ύαινες έτσι κι αυτοί χρειάζονται πτώματα ώστε να στήσουν γύρω τους τον χορό της σύγχυσης. Με ενορχηστρωμένα σε αυτή την προοπτική τα πρόθυμα κανάλια που αρχίζουν να μηρυκάζουν γλυκά κατηγορίες (όπως αυτήν εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ ότι «χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων») που βάζουν στον ίδιο παρονομαστή τις διαδηλώσεις των νέων με τους κουμπουροφόρους.
Στον αισχρόν αυτό ρόλο πρωτεύει η ακροδεξιά απόφυση του δικομματισμού, το ΛΑΟΣ, ζητώντας από τη μια να σταματήσουν οι διαδηλώσεις και καλώντας από την άλλη τους αστυνομικούς σε αντιδιαδηλώσεις. Αν οι φασίστες κουμπουροφόροι θέλουν να ενεργοποιήσουν τον φόβο για να στείλουν τον κόσμο πίσω στους καναπέδες του, έντρομον ή αδιάφορον, η ακροδεξιά πολιτική τους κάλυψη ολοκληρώνει τη δουλειά επικαλούμενη τον νόμο (του κράτους) και την τάξη (του παρακράτους).
Ουδέποτε ο δικομματισμός έπαιξε με τη φωτιά παίζοντας με την τρομοκρατία και την αντιτρομοκρατία, διότι, παρά τις απώλειες σε ανθρώπους, οι στόχοι του να κρατά υπό καθεστώς φόβου τον λαό με σκιάχτρα σαν τους Κουφοντίνες και τους Ξηρούς ήταν πάντα προέχοντες.
Σε αυτήν την υπόθεση όσο πιο μεγάλα ψέματα λέγονται κυρίως μέσω του υπ' αριθμόν ένα εχθρού του λαού, τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ, τόσον πιο πιστευτά γίνονται.
Το παιχνίδι έχει παιχτεί πολλές φορές. Κι έχει επιτύχει σχεδόν όλες. Τα κουμπούρια σκοτώνουν τα αιτήματα, η Αριστερά συκοφαντείται, ο κόσμος μουδιάζει και πολλοί πάνε σπίτια τους.
Το μόνον που ίσως να 'ναι διαφορετικό αυτή τη φορά είναι η πιθανότης να μην τσιμπήσει η νεολαία, να μη φάει αμάσητο αυτό το κόλπο της άρχουσας τάξης. Οχι τόσον διότι το παίγνιον αυτό έχει παιχτεί πολλές φορές -δεν έχει σε τέτοιο βάθος μνήμη η πληθύς της νεολαίας- αλλά διότι οι νέοι σήμερα επικοινωνούν μεταξύ τους αλλιώς, έξω απ' το μέινστρημ του χειραγωγούμενου Τύπου, δεν τους έχει κάνει (ακόμα τουλάχιστον) το μυαλό πιλάφι η προπαγάνδα και η διαφήμιση.
Οσο για εμάς (εσάς) τους παλαιότερους, όλοι κατά βάθος γνωρίζουμε. Μπορεί συχνά να επιλέγουμε το πρόσχημα που μας χρειάζεται για να μην επιλέξουμε, όμως κατά βάθος όλοι γνωρίζουμε. Πολλά, εδώ και πολύν καιρό...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/01/2009
Sunday, January 04, 2009
Βροχή τα κατηγορητήρια κατά παραγγελία [ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ E. - 04/01/2009]
Βροχή τα κατηγορητήρια κατά παραγγελία
Της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΑ
Ενα από τα πιο θολά σημεία στο σκηνικό των συγκρούσεων του Δεκεμβρίου είναι αυτό που αφορά τις προσαγωγές και τις συλλήψεις πολιτών από την αστυνομία. Τουλάχιστον 246 άτομα, κυρίως νεαροί, φέρονται να έχουν συλληφθεί και 67 εξ αυτών προφυλακίστηκαν ήδη, κατηγορούμενοι κυρίως για κακουργήματα, ακόμη και με βάση τον τρομονόμο.
Αυτό που δεν θα υπολογιστεί ποτέ με ακρίβεια είναι πόσες εκατοντάδες προσήχθησαν όλες αυτές τις μέρες στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ) ή σε αστυνομικά τμήματα και ταλαιπωρήθηκαν ή κακοποιήθηκαν χωρίς, τελικά, να συλληφθούν επισήμως και χωρίς, στη συνέχεια, να τολμήσουν να το καταγγείλουν.
Δικηγόροι-ακτιβιστές
Επίσημη καταγραφή όλων αυτών των υποθέσεων δεν υπάρχει και τα στοιχεία που παραθέτουμε αποτελούν τον μέχρι στιγμής απολογισμό μιας ομάδας δικηγόρων.
Πρόκειται για 50-60 νομικούς που ειδικεύονται σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άρχισαν να συγκροτούν την ομάδα από τις πρώτες ημέρες των συγκρούσεων, προκειμένου να παράσχουν νομική βοήθεια στους συλληφθέντες διαδηλωτές.
Οι συγκεκριμένοι δικηγόροι μοίραζαν, κάθε μέρα, «βάρδιες» παρουσίας στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής και στα σημεία των μαζικών διαδηλώσεων ώστε να είναι άμεσα στη διάθεση των προσαχθέντων. Κατά κανόνα χρειαζόταν να ασκήσουν μεγάλες πιέσεις για να καταφέρουν να δουν τους κρατούμενους, ακόμη και ώρες μετά την προσαγωγή τους.
«Βασικός μας στόχος, όταν συγκροτήσαμε την ομάδα, δεν ήταν σε καμία περίπτωση η προσέλκυση πελατών αλλά το να μπορούμε να παρέχουμε νομική βοήθεια -ουσιαστικά την παρουσία μας- στο στάδιο της προσαγωγής. Γιατί υπάρχει ένα κρίσιμο στάδιο μεταξύ προσαγωγής και επίσημης σύλληψης, που η αστυνομία, εντελώς παρανόμως, αρνείται στον προσαχθέντα να δει δικηγόρο», τονίζει ο Κωνσταντίνος Φαρμακίδης, μέλος της ομάδας.
Οπως εξηγεί ο ίδιος, οι δικηγόροι πληροφορούνταν τα περισσότερα ονόματα των συλληφθέντων μέσα σε λίγη ώρα, χάρη σ' ένα δίκτυο επικοινωνίας που δημιούργησαν (τηλέφωνα της ομάδας ήταν δημοσιευμένα σε αφίσα που κυκλοφόρησε αλλά και στους διαδικτυακούς κόμβους μέσω των οποίων συντονίζονται οι κινητοποιήσεις). «Ακόμη κι αν δεν γνωρίζαμε το όνομα του προσαχθέντα αλλά είχαμε την πληροφορία της προσαγωγής, ζητούσαμε με οποιονδήποτε τρόπο να τον δούμε και να του παράσχουμε νομική υποστήριξη σε αυτά τα πρώτα στάδια που ο άνθρωπος είναι τρομαγμένος και μπορεί να του αποσπάσουν μια ομολογία. Η αστυνομία συστηματικά παρεμπόδιζε την επαφή μαζί τους».
Το ίδιο καταγγέλλεται ότι συνέβη και στις 18 Δεκεμβρίου, μια από τις μέρες με τις χειρότερες συγκρούσεις μεταξύ ΜΑΤ και διαδηλωτών στην Αθήνα. Τους οκτώ συλληφθέντες οι δικηγόροι καταγγέλλουν ότι τους συνάντησαν 3-4 ώρες μετά την προσαγωγή τους στη ΓΑΔΑ.
Την ημέρα εκείνη οι δικηγόροι διαπίστωσαν ότι η αστυνομία εφάρμοζε μια νέα τακτική: «Περιορίστηκαν πλέον οι μαζικές προσαγωγές και γίνονται συλλήψεις που οδηγούν με βεβαιότητα σε κατηγορίες για κακουργήματα. Οι κατηγορίες αυτές, όμως, βασίζονται σε ελάχιστα στοιχεία -επί της ουσίας μόνο στις καταθέσεις των αστυνομικών- χωρίς να υπάρχουν πειστήρια (π.χ. κατοχή μολότοφ κ.λπ.). Στη συνέχεια οι αστυνομικοί καταμαρτυρούν φοβερά και τρομερά πράγματα, π.χ. ότι "ο τάδε ήταν ο αρχηγός και τον είδαμε να δίνει εντολές στους υπόλοιπους" κ.λπ.», υποστηρίζει ο Κ. Φαρμακίδης.
Η ομάδα των δικηγόρων επικεντρώνει πλέον την έρευνά της στα κατηγορητήρια και τις δικογραφίες των υποθέσεων. Τους ανησυχεί ιδιαίτερα η υπόθεση της Λάρισας, επειδή στους 19 από τους 25 συλληφθέντες (για τις καταστροφές που έγιναν στην πόλη στις 7 Δεκεμβρίου) ασκήθηκαν ποινικές διώξεις με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο: Κατηγορούνται μεταξύ άλλων για συγκρότηση «δομημένης και με διαρκή δράση ομάδας/εγκληματικής οργάνωσης».
Ξύλο σε μαθητές
Οι 17 από αυτούς είναι ανήλικοι μαθητές (οι υπόλοιποι είναι φοιτητές και μετανάστες) και καταγγέλλεται ότι ξυλοκοπήθηκαν και κρατήθηκαν από την αστυνομία χωρίς να ειδοποιηθούν εγκαίρως οι γονείς τους και χωρίς να τους επιτραπεί να δουν δικηγόρο.
Πολύ πιο ασαφής είναι η εικόνα γύρω από τις προσαγωγές που έγιναν στα κατά τόπους αστυνομικά τμήματα, προσαγωγές που αφορούσαν κυρίως αλλοδαπούς.
Οι δικηγόροι καταγγέλλουν πως «πολλές φορές όχι μόνο δεν τους δίνουν διερμηνέα αλλά τους βάζουν να υπογράψουν χαρτιά που δεν τους έχουν μεταφράσει».
Το επόμενο διάστημα η ομάδα των δικηγόρων σκέφτεται να εκδώσει και κάποια νομικά βοηθήματα προς τους πολίτες, για την περίπτωση που συλληφθούν.
Γιατί, αν ευσταθούν οι καταγγελίες που κυκλοφόρησαν τις τελευταίες μέρες, η υπόθεση των προσαγωγών και των συλλήψεων δεν φαίνεται να αφορά μόνο τους συμμετέχοντες στα επεισόδια. Αφορά και απλούς διαδηλωτές ή ακόμη και περαστικούς που βρέθηκαν «στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή», δηλαδή πολίτες εντελώς απροετοίμαστους να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους μπροστά στον... υπερβάλλοντα ζήλο που επιδεικνύουν οι αστυνομικές αρχές.
boubouka@enet.gr
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 04/01/2009
Της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΑ
Ενα από τα πιο θολά σημεία στο σκηνικό των συγκρούσεων του Δεκεμβρίου είναι αυτό που αφορά τις προσαγωγές και τις συλλήψεις πολιτών από την αστυνομία. Τουλάχιστον 246 άτομα, κυρίως νεαροί, φέρονται να έχουν συλληφθεί και 67 εξ αυτών προφυλακίστηκαν ήδη, κατηγορούμενοι κυρίως για κακουργήματα, ακόμη και με βάση τον τρομονόμο.
Αυτό που δεν θα υπολογιστεί ποτέ με ακρίβεια είναι πόσες εκατοντάδες προσήχθησαν όλες αυτές τις μέρες στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ) ή σε αστυνομικά τμήματα και ταλαιπωρήθηκαν ή κακοποιήθηκαν χωρίς, τελικά, να συλληφθούν επισήμως και χωρίς, στη συνέχεια, να τολμήσουν να το καταγγείλουν.
Δικηγόροι-ακτιβιστές
Επίσημη καταγραφή όλων αυτών των υποθέσεων δεν υπάρχει και τα στοιχεία που παραθέτουμε αποτελούν τον μέχρι στιγμής απολογισμό μιας ομάδας δικηγόρων.
Πρόκειται για 50-60 νομικούς που ειδικεύονται σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άρχισαν να συγκροτούν την ομάδα από τις πρώτες ημέρες των συγκρούσεων, προκειμένου να παράσχουν νομική βοήθεια στους συλληφθέντες διαδηλωτές.
Οι συγκεκριμένοι δικηγόροι μοίραζαν, κάθε μέρα, «βάρδιες» παρουσίας στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής και στα σημεία των μαζικών διαδηλώσεων ώστε να είναι άμεσα στη διάθεση των προσαχθέντων. Κατά κανόνα χρειαζόταν να ασκήσουν μεγάλες πιέσεις για να καταφέρουν να δουν τους κρατούμενους, ακόμη και ώρες μετά την προσαγωγή τους.
«Βασικός μας στόχος, όταν συγκροτήσαμε την ομάδα, δεν ήταν σε καμία περίπτωση η προσέλκυση πελατών αλλά το να μπορούμε να παρέχουμε νομική βοήθεια -ουσιαστικά την παρουσία μας- στο στάδιο της προσαγωγής. Γιατί υπάρχει ένα κρίσιμο στάδιο μεταξύ προσαγωγής και επίσημης σύλληψης, που η αστυνομία, εντελώς παρανόμως, αρνείται στον προσαχθέντα να δει δικηγόρο», τονίζει ο Κωνσταντίνος Φαρμακίδης, μέλος της ομάδας.
Οπως εξηγεί ο ίδιος, οι δικηγόροι πληροφορούνταν τα περισσότερα ονόματα των συλληφθέντων μέσα σε λίγη ώρα, χάρη σ' ένα δίκτυο επικοινωνίας που δημιούργησαν (τηλέφωνα της ομάδας ήταν δημοσιευμένα σε αφίσα που κυκλοφόρησε αλλά και στους διαδικτυακούς κόμβους μέσω των οποίων συντονίζονται οι κινητοποιήσεις). «Ακόμη κι αν δεν γνωρίζαμε το όνομα του προσαχθέντα αλλά είχαμε την πληροφορία της προσαγωγής, ζητούσαμε με οποιονδήποτε τρόπο να τον δούμε και να του παράσχουμε νομική υποστήριξη σε αυτά τα πρώτα στάδια που ο άνθρωπος είναι τρομαγμένος και μπορεί να του αποσπάσουν μια ομολογία. Η αστυνομία συστηματικά παρεμπόδιζε την επαφή μαζί τους».
Το ίδιο καταγγέλλεται ότι συνέβη και στις 18 Δεκεμβρίου, μια από τις μέρες με τις χειρότερες συγκρούσεις μεταξύ ΜΑΤ και διαδηλωτών στην Αθήνα. Τους οκτώ συλληφθέντες οι δικηγόροι καταγγέλλουν ότι τους συνάντησαν 3-4 ώρες μετά την προσαγωγή τους στη ΓΑΔΑ.
Την ημέρα εκείνη οι δικηγόροι διαπίστωσαν ότι η αστυνομία εφάρμοζε μια νέα τακτική: «Περιορίστηκαν πλέον οι μαζικές προσαγωγές και γίνονται συλλήψεις που οδηγούν με βεβαιότητα σε κατηγορίες για κακουργήματα. Οι κατηγορίες αυτές, όμως, βασίζονται σε ελάχιστα στοιχεία -επί της ουσίας μόνο στις καταθέσεις των αστυνομικών- χωρίς να υπάρχουν πειστήρια (π.χ. κατοχή μολότοφ κ.λπ.). Στη συνέχεια οι αστυνομικοί καταμαρτυρούν φοβερά και τρομερά πράγματα, π.χ. ότι "ο τάδε ήταν ο αρχηγός και τον είδαμε να δίνει εντολές στους υπόλοιπους" κ.λπ.», υποστηρίζει ο Κ. Φαρμακίδης.
Η ομάδα των δικηγόρων επικεντρώνει πλέον την έρευνά της στα κατηγορητήρια και τις δικογραφίες των υποθέσεων. Τους ανησυχεί ιδιαίτερα η υπόθεση της Λάρισας, επειδή στους 19 από τους 25 συλληφθέντες (για τις καταστροφές που έγιναν στην πόλη στις 7 Δεκεμβρίου) ασκήθηκαν ποινικές διώξεις με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο: Κατηγορούνται μεταξύ άλλων για συγκρότηση «δομημένης και με διαρκή δράση ομάδας/εγκληματικής οργάνωσης».
Ξύλο σε μαθητές
Οι 17 από αυτούς είναι ανήλικοι μαθητές (οι υπόλοιποι είναι φοιτητές και μετανάστες) και καταγγέλλεται ότι ξυλοκοπήθηκαν και κρατήθηκαν από την αστυνομία χωρίς να ειδοποιηθούν εγκαίρως οι γονείς τους και χωρίς να τους επιτραπεί να δουν δικηγόρο.
Πολύ πιο ασαφής είναι η εικόνα γύρω από τις προσαγωγές που έγιναν στα κατά τόπους αστυνομικά τμήματα, προσαγωγές που αφορούσαν κυρίως αλλοδαπούς.
Οι δικηγόροι καταγγέλλουν πως «πολλές φορές όχι μόνο δεν τους δίνουν διερμηνέα αλλά τους βάζουν να υπογράψουν χαρτιά που δεν τους έχουν μεταφράσει».
Το επόμενο διάστημα η ομάδα των δικηγόρων σκέφτεται να εκδώσει και κάποια νομικά βοηθήματα προς τους πολίτες, για την περίπτωση που συλληφθούν.
Γιατί, αν ευσταθούν οι καταγγελίες που κυκλοφόρησαν τις τελευταίες μέρες, η υπόθεση των προσαγωγών και των συλλήψεων δεν φαίνεται να αφορά μόνο τους συμμετέχοντες στα επεισόδια. Αφορά και απλούς διαδηλωτές ή ακόμη και περαστικούς που βρέθηκαν «στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή», δηλαδή πολίτες εντελώς απροετοίμαστους να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους μπροστά στον... υπερβάλλοντα ζήλο που επιδεικνύουν οι αστυνομικές αρχές.
boubouka@enet.gr
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 04/01/2009
Saturday, January 03, 2009
Ξέρετε...
Ξέρετε...
Ξέρετε, εδώ και κάποιοι μήνες τα πολιτικά αντανακλαστικά μου που είχαν ατροφήσει από καιρό ξύπνησαν με ορμή. Δεν ήταν ο φόνος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που το προκάλεσε, αλλά κάτι απροσδιόριστο, που με έκανε να ξανακοιτάξω, έστω και από μακριά, προς την Ελλάδα. Και το βλέμμα μου τρεμόπαιζε με θλίψη και αγανάκτηση καθώς έβλεπε τα χάλια της χώρας μας. Ο φόνος του Αλέξανδρου ήταν η σταγόνα αίματος που μετέτρεψε το κοχλάζον ποτήρι της πικρίας σε βράζον καζάνι οργής.
Όπως είπα δεν ξέρω τί ακριβώς ήταν αυτό που με έκανε να επαναδραστηριοποιηθώ πολιτικά - έστω και εικονικά με τη συγγραφή κάποιων κειμενίσκων.
Αμφιβάλλω ότι ήταν το σκάνδαλο της Siemens, ή το σκάνδαλο Ζαχόπουλου ή ακόμα το σκάνδαλο του Βατοπεδίου ή οποιοδήποτε από τα άλλα σκάνδαλα διαφόρων υφών και εντυπώσεων των τελευταίων ετών, αφού η χώρα είναι συνηθισμένη και στα ροζ σκάνδαλα, και στην πλήρη έλλειψη πολιτιστικής ευαισθησίας και γενικότερο στην ανυπαρξία οποιουδήποτε ίχνους ηθικής στην πολιτική ζωή.
Εξάλλου η κοινωνική και οικονομική ζωή, σε όλα τις τα επίπεδα χαρακτηρίζεται από την απόλυτη αδιαφάνεια και τη διαφθορά: φέτος, στην αναφορά της Transparency International (http://www.transparency.org/news_room/in_focus/2008/cpi2008/cpi_2008_table), βρήκαμε 57οι, δηλαδή πιό διεφθαρμένοι από χώρες που κάποτε κοροϊδεύαμε όπως η Σιγκαπούρη (4η), Αγία Λουκία (21η), Μπαρμπάντος (22οι), Χιλή και Ουρουγουάη (23οι), Μποτσουάνα (36οι), Πουέρτο Ρίκο (36), Ομάν, Μπαχρέιν, Μακάο, Μπουτάν, Πράσινο Ακρωτήριο, Κόστα Ρίκα, Ιορδανία, Μαλαισία, Λάτβια, Νότιως Αφρική, κλπ κλπ κλπ. Λένε εξάλλου ότι οι Εσκιμόοι έχουν εκατό λέξεις για το χιόνι. Εμείς έχουμε λεκτικό πλούτο όσον αφορά τη διαφθορά: μίζα, λάδωμα, φακελλάκι, μπαχτσίσι, δώρο, προμήθεια...
Δεν νομίζω ότι ήταν η ακυβερνησία που χαρακτηρίζει τον τόπο με την παρούσα κυβέρνηση με τα συναποτελέσματά της, αφού τον εικοστό αιώνα σπάνιες ήταν οι ελληνικές κυβερνήσεις που πραγματικά κυβέρνησαν και δεν ήταν στη φάση του «εγώ απλώς προήδρευα!».
Το να ήταν μία απογοήτευση με τη δικαιοσύνη που παρουσιάζει όλα τα σημεία ενός μηχανισμού διεφθαρμένου, αργού και ανήθικου; Μα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου όλα αυτά ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της ελληνικής δικαιοσύνης...
Ο ρόλος μήπως της εκκλησίας που, μπροστά σε έναν δειλό ψίθυρο ορισμένων πολιτικών κύκλων για χωρισμό εκκλησίας και κράτους ξεσπάθωσε με ηρωϊκές κραυγές «ο λαός να κρίνει» έχοντας εμπιστοσύνη στον σφιχτό εναγκαλλιασμού της εκκλησίας γύρω από την ελληνική κοινωνία ολόκληρη, που δεν την αφήνει να ανασάνει, πολλώ δε μάλλω να κινηθεί ανεξάρτητα από αυτήν; Μα και αυτό το φαινόμενο είναι ακόμα πιο παλιό από το νεοελληνικό κράτος, οπότε δεν αποτελεί έκπληξη. Εξάλλου νεώτερος είχα ζήσει της κινητοποίησεις που με τον πιό ανώδυνο τρόπο μπόρεσε να προκαλέσει η εκκλησία, μπροστά στο θράσος τον αθέων να συζητήσουν την αφαίρεση της θρησκείας από τα αναγραφόμενα στοιχεία της πολιτικής ταυτότητας. Εξάλλου το ίδιο το Σύνταγμα αφιερώνει θέση τιμής στην εκκλησία με σειρά ολόκληρη άρθρων που καθορίζουν τη θέση της στην κοινωνία, τις σχέσεις της με άλλες εκκλησίες (!), την οργανωτική της δομή (!!) κλπ, κλπ, οπότε ο θεωρητικός διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους ήταν και παραμένει ακριβώς αυτό: θεωρητικός.
Μήπως λοιπόν ήταν το ότι οι μειoνότητες στην Ελλάδα αντιμετωπίζονται με τον χειρότερο τρόπο, φθάνοντας (ή ξεκινόντας) από την άρνηση των περισσοτέρων από αυτές; Αλλά και εδώ η πολιτική του ελληνικού κράτους είναι παγιομένη τουλάχιστον από το 1930 και δεν έχουν υπάρξει ιδιαίτερες πρωτοτυπίες τα τελευταία χρόνια.
Όσο για την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος στο χορό των εξοπλιστικών προγραμμάτων και των οπλό-μιζων, και αυτό είναι ένα ελληνικό έθιμο που ξεκίνησε περίπου σύγχρονα με την κήρυξη της ελληνικής επαναστάσεως. Από την πρόσφατη ιστορία ακρκει και μόνο να θυμηθούμε «την αγορά του αιώνα», το πομπώδες του τίτλου της οποίας συγκρίνεται μόνο με το μέγεθος της σπατάλης που σήμαινε. Η εχθρότητα άλλοστε της χώρας μας με τους γείτονές μας είναι αποτέλεσμα της ομηρίας μας από τις πελατειακές μας σχέσεις με τους ισχυρούς προστάτες μας μάλλον και όχι το αντίστροφο. Οπότε και αυτά αλλά και ο εθνικισμός, που ανάλογα με τη χρονική στιγμή είναι είτε υποβόσκων είτε εθνικά υπερήφανος, είναι κάτι που όλοι μας έχουμε σηνηθίσει από καιρό.
Αν μιλάγαμε για το χώρο της υγείας, μάλλον θα βάζατε όλοι τα γέλια αν ισχυριζόμουν ότι ήταν τα χάλια της δημόσιας υγείας που με έκαναν να πεταχτώ εξαγριωμένος από το μακάριο ύπνο μου...Και εδώ μπορούμε όλου να θυμηθούμε αμέτρητες υποσχέσεις πολιτικάντηδων που ισχυρίζονταν ότι θα βάλουν «τέρμα στο φακελλάκι» και «τέρμα στα ράτζα», αλλά ακόμα συζητάμε τα ίδια.
Μπορεί λοιπόν να ήταν η διολήσθηση της Παιδείας που με αναστάτωσε! Και όμως και εδώ είμαι ο ίδιος μάρτυρας αυτόπτης και παθών του ότι η παιδεία πάσχει βαρέως τουλάχιστον από τη δεκαετία του ογδόντα, ενώ βέβαια διηγήσεις μεγαλυτέρων καταδεικνύουν ότι τα ίδια προβλήματα έχουν πολύ αρχαιότερη προέλευση. Άρα όμως η στην πράξη κατάργηση του Συνταγματικού Δικαιώματος για Δημόσια Δωρεάν Παιδεία, δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, και άρα δεν ήταν αυτή που λειτούργησε ως οίστρος στη συνείδησή μου.
Η εισροή μεταναστών (λάθρο- και μη) είναι βέβαια ένα πιό καινούργιο φαινόμενο και η απάνθρωπη και απαξιωτική αντιμετώπισή τους από την Ελλάδα και η συνεπακόλουθη εμφάνιση ρατσιστικών φαινομένων δεν έχει τόσο μεγάλη προϊστορία. Μετράει όμως και αυτή περί της δυό δεκαετίες, οπότε μάλλον δεν ήταν αυτό που τσίγγλισε την αδιαφορία μου.
Όσο για την «υποδοχή» των μεταναστών από το Ελληνικό κράτος, που είτε επιλέγει να πνίγει ανθρώπους στο Αιγαίο, είτε τους αφήνει να γίνονται καμμάτια στα ναρκοπέδια του Έβρου ή απλά, για αυτούς που επιβιώνουν τους μαντρώνει στους «χώρους υποδοχής», μέχρι να τους στείλει από ‘κει που ήρθαν, αδιαφορώντας για οποιουσδήποτε κανόνες χορήγησης ασύλου, μα και αυτά «περσυνά, ξινά σταφύλια». Μήπως ξεχάσαμε τη ρατσιστική αντιμετώπιση των πρώτων οικονομικών προσφύγων, από το Κράτος αλλά και από την κοινωνία, με τη χρήση των αστυνομικών «επιχειρήσεων σκούπας» ως μέσο πίεσης προς τη γείτονα χώρα, και της συνθήκες δουλείας με τις οποίες η ελληνική κοινωνία «αγκάλιασε» αυτούς τους πίο άτυχους συνανθρώπους μας, επιλέγοντας να ξεχάσει ότι μέχρι πολύ πρόσφατα σε πολλά ευρωπαϊκά ρεστοράν κρεμώταν η εξευτελιστική για τα ίδια ταμπέλλα «Απαγορεύεται η είσοδος στα σκυλία και στους Έλληνες!».
Οι φυλακισμένοι επαναστάτησαν κατά των απάνθρωπων συνθηκών κράτησης και άρχισαν απεργία πείνας. Το ίδιο και οι λαθρομετανάστες, έγκλειστοι στους «χώρους υποδοχής». Αλλά και εδώ καμμία πρωτοτυπία: Και παλαιότερα οι κρατούμενοι είχαν εξεγερθεί αλλά τίποτα δεν άλλαξε. Όσο για τα κρατητήρια – κολαστήρια, δείξτε μου έναν Έλληνα που ισχυρίζεται ότι δεν ήξερε για τις τερατώδεις συνθήκες κράτησεως φυλακισμένων, μεταναστών ή ψυχολογικά αρρώστων – τα κολαστήρια της Λέρου τα ξεχάσαμε; - , και θα σας δείξω έναν ψεύτη!
Όσο για το βιωτικό επίπεδο που έχει κατέβει κατακόρυφα για όλα τα φτωχότερα στρώματα την τελευταία δεκαετία, φαίνεται ότι οι άνθρωποι είμαστε όντα με μεγάλες δυνατότητες προσαρμογής. Σίγουρα πάντως πριν από κάποια χώρα που έφθασα στη Γαλλία είχα μείνει άναυδος με το ότι δίπλα στα χρυσοποίκιλτα παλάτια υπήρχαν άνθρωποι που ζούσαν και πέθαιναν στο δρόμο. Είχα σοκαριστεί διότι τότε τέτοιες παραστάσεις δεν αποτελούσαν μέρος της αθηναϊκής καθημερινότητάς μου. Αλλά επιστρέφοντας στην Ελλάδα βλέπω ολοένα και περισσότερους δύστυχους που προσπαθούν να εξασφαλίσουν την τροφή για μιά ακόμα μέρα σκαλίζοντας στα σκουπίδια, και που προσπαθούν να βρουν μια γωνιά λιγότερο κρύα να περάσουν τη νύχτα τους...
Δεν ξέρω λοιπόν τί ήταν αυτό που με ξύπνησε από τη μακαριότητα της αδιαφορίας μου. Τί ήταν αυτό που που με έκανε να δραστηριοποιηθώ. Τί ήταν αυτό που μ’έκανε ν’αντιδράσω. Τί ήταν αυτό που μ’έκανε να θυμώσω. Τί ήταν αυτό που μ’έκανε να θέλω να ουρλιάξω με μία φωνή απόγνωσης και ανύμπορου θυμού, οργής σιωπηλής που μου πόναγε τα στήθια.
Μπορεί να μην ήταν τίποτα από τα παραπάνω.
Μπόρει να ήταν κάτι από τα παραπάνω.
Μπορεί όμως και όλα.
Δεν ξέρω ποιά είναι αυτή η χώρα που μόλις περιέγραψα. Αλλά σίγουρα δεν είναι η δικιά μου. Η δικιά μου χώρα είναι μια χώρα γλυκιά σαν αύρα καλοκαιριού, που πρώτιστο νόμο έχει τη δημοκρατία. Όπου διαφεντεύει ο Ξένιος Δίας, που προτιμά τους φτωχούς μουσαφίριδες από τους Αμερικάνους τουρίστες. Στη δικιά μου χώρα έχουμε ισότητα: οι γυναίκες και οι άνδρες, οι μειονότητες κι οι μετανάστες, οι πλούσιοι και οι φτωχοί, οι νέοι και οι γέροι, αρτημελείς και ανάπηροι, οι όμορφοι κι οι άσχημοι, όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα και στεκώμαστε μπροστά στην τυφλή δικαιοσύνη με το ίδιο βλέμμα αυτοπεποίθησης, σίγουροι ότι θα κριθούμε το ίδιο. Και ξέρουμε ότι για την ίδια δουλειά θα πληρωθούμε το ίδιο. Και τα παιδιά μας – όλα – έχουν δικαίωμα στη μόρφωση. Τη δωρεάν και ποιοτική μόρφωση. Και κανένα παιδί δε δουλεύει. Κανένα και ποτέ. Και οι εκλεγμένοι μας άρχοντες θα δίνουν λόγο και είναι τίμιοι και εύθικτοι και δουλεύουν για το καλό όλων. Και η εξωτερική μας πολιτική σκοπό έχει τη δημιουργία φίλων και όχι τη δημιουργία άλοθι για την εσωτερική μιζέρια.
Και μέχρι να ξανάβρω τη χώρα μου δε θα ησυχάσω. Θα γίνω η φλόγα που καίει τις φενάκες σας, η φωνή που σβήνει τα ψέμματά σας. Και μπροστά μου θα τρέχουν οι νέοι και τα παιδιά, ανοίγωντας το δρόμο και πετώντας στην άκρη τα ξεπερασμένα τερατουργήματα της δικής σας χώρας και του δικού σας κόσμου.
Μιάς χώρας που δεν είναι η δικιά τους και ούτε η δικιά μου.
Και τότε ο καθένας μας θα λέει περήφανα: «Τούτη ‘δω είναι η χώρα μου. Τούτος ‘δω είναι ο κόσμος μου!».
Ξέρετε, εδώ και κάποιοι μήνες τα πολιτικά αντανακλαστικά μου που είχαν ατροφήσει από καιρό ξύπνησαν με ορμή. Δεν ήταν ο φόνος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που το προκάλεσε, αλλά κάτι απροσδιόριστο, που με έκανε να ξανακοιτάξω, έστω και από μακριά, προς την Ελλάδα. Και το βλέμμα μου τρεμόπαιζε με θλίψη και αγανάκτηση καθώς έβλεπε τα χάλια της χώρας μας. Ο φόνος του Αλέξανδρου ήταν η σταγόνα αίματος που μετέτρεψε το κοχλάζον ποτήρι της πικρίας σε βράζον καζάνι οργής.
Όπως είπα δεν ξέρω τί ακριβώς ήταν αυτό που με έκανε να επαναδραστηριοποιηθώ πολιτικά - έστω και εικονικά με τη συγγραφή κάποιων κειμενίσκων.
Αμφιβάλλω ότι ήταν το σκάνδαλο της Siemens, ή το σκάνδαλο Ζαχόπουλου ή ακόμα το σκάνδαλο του Βατοπεδίου ή οποιοδήποτε από τα άλλα σκάνδαλα διαφόρων υφών και εντυπώσεων των τελευταίων ετών, αφού η χώρα είναι συνηθισμένη και στα ροζ σκάνδαλα, και στην πλήρη έλλειψη πολιτιστικής ευαισθησίας και γενικότερο στην ανυπαρξία οποιουδήποτε ίχνους ηθικής στην πολιτική ζωή.
Εξάλλου η κοινωνική και οικονομική ζωή, σε όλα τις τα επίπεδα χαρακτηρίζεται από την απόλυτη αδιαφάνεια και τη διαφθορά: φέτος, στην αναφορά της Transparency International (http://www.transparency.org/news_room/in_focus/2008/cpi2008/cpi_2008_table), βρήκαμε 57οι, δηλαδή πιό διεφθαρμένοι από χώρες που κάποτε κοροϊδεύαμε όπως η Σιγκαπούρη (4η), Αγία Λουκία (21η), Μπαρμπάντος (22οι), Χιλή και Ουρουγουάη (23οι), Μποτσουάνα (36οι), Πουέρτο Ρίκο (36), Ομάν, Μπαχρέιν, Μακάο, Μπουτάν, Πράσινο Ακρωτήριο, Κόστα Ρίκα, Ιορδανία, Μαλαισία, Λάτβια, Νότιως Αφρική, κλπ κλπ κλπ. Λένε εξάλλου ότι οι Εσκιμόοι έχουν εκατό λέξεις για το χιόνι. Εμείς έχουμε λεκτικό πλούτο όσον αφορά τη διαφθορά: μίζα, λάδωμα, φακελλάκι, μπαχτσίσι, δώρο, προμήθεια...
Δεν νομίζω ότι ήταν η ακυβερνησία που χαρακτηρίζει τον τόπο με την παρούσα κυβέρνηση με τα συναποτελέσματά της, αφού τον εικοστό αιώνα σπάνιες ήταν οι ελληνικές κυβερνήσεις που πραγματικά κυβέρνησαν και δεν ήταν στη φάση του «εγώ απλώς προήδρευα!».
Το να ήταν μία απογοήτευση με τη δικαιοσύνη που παρουσιάζει όλα τα σημεία ενός μηχανισμού διεφθαρμένου, αργού και ανήθικου; Μα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου όλα αυτά ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της ελληνικής δικαιοσύνης...
Ο ρόλος μήπως της εκκλησίας που, μπροστά σε έναν δειλό ψίθυρο ορισμένων πολιτικών κύκλων για χωρισμό εκκλησίας και κράτους ξεσπάθωσε με ηρωϊκές κραυγές «ο λαός να κρίνει» έχοντας εμπιστοσύνη στον σφιχτό εναγκαλλιασμού της εκκλησίας γύρω από την ελληνική κοινωνία ολόκληρη, που δεν την αφήνει να ανασάνει, πολλώ δε μάλλω να κινηθεί ανεξάρτητα από αυτήν; Μα και αυτό το φαινόμενο είναι ακόμα πιο παλιό από το νεοελληνικό κράτος, οπότε δεν αποτελεί έκπληξη. Εξάλλου νεώτερος είχα ζήσει της κινητοποίησεις που με τον πιό ανώδυνο τρόπο μπόρεσε να προκαλέσει η εκκλησία, μπροστά στο θράσος τον αθέων να συζητήσουν την αφαίρεση της θρησκείας από τα αναγραφόμενα στοιχεία της πολιτικής ταυτότητας. Εξάλλου το ίδιο το Σύνταγμα αφιερώνει θέση τιμής στην εκκλησία με σειρά ολόκληρη άρθρων που καθορίζουν τη θέση της στην κοινωνία, τις σχέσεις της με άλλες εκκλησίες (!), την οργανωτική της δομή (!!) κλπ, κλπ, οπότε ο θεωρητικός διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους ήταν και παραμένει ακριβώς αυτό: θεωρητικός.
Μήπως λοιπόν ήταν το ότι οι μειoνότητες στην Ελλάδα αντιμετωπίζονται με τον χειρότερο τρόπο, φθάνοντας (ή ξεκινόντας) από την άρνηση των περισσοτέρων από αυτές; Αλλά και εδώ η πολιτική του ελληνικού κράτους είναι παγιομένη τουλάχιστον από το 1930 και δεν έχουν υπάρξει ιδιαίτερες πρωτοτυπίες τα τελευταία χρόνια.
Όσο για την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος στο χορό των εξοπλιστικών προγραμμάτων και των οπλό-μιζων, και αυτό είναι ένα ελληνικό έθιμο που ξεκίνησε περίπου σύγχρονα με την κήρυξη της ελληνικής επαναστάσεως. Από την πρόσφατη ιστορία ακρκει και μόνο να θυμηθούμε «την αγορά του αιώνα», το πομπώδες του τίτλου της οποίας συγκρίνεται μόνο με το μέγεθος της σπατάλης που σήμαινε. Η εχθρότητα άλλοστε της χώρας μας με τους γείτονές μας είναι αποτέλεσμα της ομηρίας μας από τις πελατειακές μας σχέσεις με τους ισχυρούς προστάτες μας μάλλον και όχι το αντίστροφο. Οπότε και αυτά αλλά και ο εθνικισμός, που ανάλογα με τη χρονική στιγμή είναι είτε υποβόσκων είτε εθνικά υπερήφανος, είναι κάτι που όλοι μας έχουμε σηνηθίσει από καιρό.
Αν μιλάγαμε για το χώρο της υγείας, μάλλον θα βάζατε όλοι τα γέλια αν ισχυριζόμουν ότι ήταν τα χάλια της δημόσιας υγείας που με έκαναν να πεταχτώ εξαγριωμένος από το μακάριο ύπνο μου...Και εδώ μπορούμε όλου να θυμηθούμε αμέτρητες υποσχέσεις πολιτικάντηδων που ισχυρίζονταν ότι θα βάλουν «τέρμα στο φακελλάκι» και «τέρμα στα ράτζα», αλλά ακόμα συζητάμε τα ίδια.
Μπορεί λοιπόν να ήταν η διολήσθηση της Παιδείας που με αναστάτωσε! Και όμως και εδώ είμαι ο ίδιος μάρτυρας αυτόπτης και παθών του ότι η παιδεία πάσχει βαρέως τουλάχιστον από τη δεκαετία του ογδόντα, ενώ βέβαια διηγήσεις μεγαλυτέρων καταδεικνύουν ότι τα ίδια προβλήματα έχουν πολύ αρχαιότερη προέλευση. Άρα όμως η στην πράξη κατάργηση του Συνταγματικού Δικαιώματος για Δημόσια Δωρεάν Παιδεία, δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, και άρα δεν ήταν αυτή που λειτούργησε ως οίστρος στη συνείδησή μου.
Η εισροή μεταναστών (λάθρο- και μη) είναι βέβαια ένα πιό καινούργιο φαινόμενο και η απάνθρωπη και απαξιωτική αντιμετώπισή τους από την Ελλάδα και η συνεπακόλουθη εμφάνιση ρατσιστικών φαινομένων δεν έχει τόσο μεγάλη προϊστορία. Μετράει όμως και αυτή περί της δυό δεκαετίες, οπότε μάλλον δεν ήταν αυτό που τσίγγλισε την αδιαφορία μου.
Όσο για την «υποδοχή» των μεταναστών από το Ελληνικό κράτος, που είτε επιλέγει να πνίγει ανθρώπους στο Αιγαίο, είτε τους αφήνει να γίνονται καμμάτια στα ναρκοπέδια του Έβρου ή απλά, για αυτούς που επιβιώνουν τους μαντρώνει στους «χώρους υποδοχής», μέχρι να τους στείλει από ‘κει που ήρθαν, αδιαφορώντας για οποιουσδήποτε κανόνες χορήγησης ασύλου, μα και αυτά «περσυνά, ξινά σταφύλια». Μήπως ξεχάσαμε τη ρατσιστική αντιμετώπιση των πρώτων οικονομικών προσφύγων, από το Κράτος αλλά και από την κοινωνία, με τη χρήση των αστυνομικών «επιχειρήσεων σκούπας» ως μέσο πίεσης προς τη γείτονα χώρα, και της συνθήκες δουλείας με τις οποίες η ελληνική κοινωνία «αγκάλιασε» αυτούς τους πίο άτυχους συνανθρώπους μας, επιλέγοντας να ξεχάσει ότι μέχρι πολύ πρόσφατα σε πολλά ευρωπαϊκά ρεστοράν κρεμώταν η εξευτελιστική για τα ίδια ταμπέλλα «Απαγορεύεται η είσοδος στα σκυλία και στους Έλληνες!».
Οι φυλακισμένοι επαναστάτησαν κατά των απάνθρωπων συνθηκών κράτησης και άρχισαν απεργία πείνας. Το ίδιο και οι λαθρομετανάστες, έγκλειστοι στους «χώρους υποδοχής». Αλλά και εδώ καμμία πρωτοτυπία: Και παλαιότερα οι κρατούμενοι είχαν εξεγερθεί αλλά τίποτα δεν άλλαξε. Όσο για τα κρατητήρια – κολαστήρια, δείξτε μου έναν Έλληνα που ισχυρίζεται ότι δεν ήξερε για τις τερατώδεις συνθήκες κράτησεως φυλακισμένων, μεταναστών ή ψυχολογικά αρρώστων – τα κολαστήρια της Λέρου τα ξεχάσαμε; - , και θα σας δείξω έναν ψεύτη!
Όσο για το βιωτικό επίπεδο που έχει κατέβει κατακόρυφα για όλα τα φτωχότερα στρώματα την τελευταία δεκαετία, φαίνεται ότι οι άνθρωποι είμαστε όντα με μεγάλες δυνατότητες προσαρμογής. Σίγουρα πάντως πριν από κάποια χώρα που έφθασα στη Γαλλία είχα μείνει άναυδος με το ότι δίπλα στα χρυσοποίκιλτα παλάτια υπήρχαν άνθρωποι που ζούσαν και πέθαιναν στο δρόμο. Είχα σοκαριστεί διότι τότε τέτοιες παραστάσεις δεν αποτελούσαν μέρος της αθηναϊκής καθημερινότητάς μου. Αλλά επιστρέφοντας στην Ελλάδα βλέπω ολοένα και περισσότερους δύστυχους που προσπαθούν να εξασφαλίσουν την τροφή για μιά ακόμα μέρα σκαλίζοντας στα σκουπίδια, και που προσπαθούν να βρουν μια γωνιά λιγότερο κρύα να περάσουν τη νύχτα τους...
Δεν ξέρω λοιπόν τί ήταν αυτό που με ξύπνησε από τη μακαριότητα της αδιαφορίας μου. Τί ήταν αυτό που που με έκανε να δραστηριοποιηθώ. Τί ήταν αυτό που μ’έκανε ν’αντιδράσω. Τί ήταν αυτό που μ’έκανε να θυμώσω. Τί ήταν αυτό που μ’έκανε να θέλω να ουρλιάξω με μία φωνή απόγνωσης και ανύμπορου θυμού, οργής σιωπηλής που μου πόναγε τα στήθια.
Μπορεί να μην ήταν τίποτα από τα παραπάνω.
Μπόρει να ήταν κάτι από τα παραπάνω.
Μπορεί όμως και όλα.
Δεν ξέρω ποιά είναι αυτή η χώρα που μόλις περιέγραψα. Αλλά σίγουρα δεν είναι η δικιά μου. Η δικιά μου χώρα είναι μια χώρα γλυκιά σαν αύρα καλοκαιριού, που πρώτιστο νόμο έχει τη δημοκρατία. Όπου διαφεντεύει ο Ξένιος Δίας, που προτιμά τους φτωχούς μουσαφίριδες από τους Αμερικάνους τουρίστες. Στη δικιά μου χώρα έχουμε ισότητα: οι γυναίκες και οι άνδρες, οι μειονότητες κι οι μετανάστες, οι πλούσιοι και οι φτωχοί, οι νέοι και οι γέροι, αρτημελείς και ανάπηροι, οι όμορφοι κι οι άσχημοι, όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα και στεκώμαστε μπροστά στην τυφλή δικαιοσύνη με το ίδιο βλέμμα αυτοπεποίθησης, σίγουροι ότι θα κριθούμε το ίδιο. Και ξέρουμε ότι για την ίδια δουλειά θα πληρωθούμε το ίδιο. Και τα παιδιά μας – όλα – έχουν δικαίωμα στη μόρφωση. Τη δωρεάν και ποιοτική μόρφωση. Και κανένα παιδί δε δουλεύει. Κανένα και ποτέ. Και οι εκλεγμένοι μας άρχοντες θα δίνουν λόγο και είναι τίμιοι και εύθικτοι και δουλεύουν για το καλό όλων. Και η εξωτερική μας πολιτική σκοπό έχει τη δημιουργία φίλων και όχι τη δημιουργία άλοθι για την εσωτερική μιζέρια.
Και μέχρι να ξανάβρω τη χώρα μου δε θα ησυχάσω. Θα γίνω η φλόγα που καίει τις φενάκες σας, η φωνή που σβήνει τα ψέμματά σας. Και μπροστά μου θα τρέχουν οι νέοι και τα παιδιά, ανοίγωντας το δρόμο και πετώντας στην άκρη τα ξεπερασμένα τερατουργήματα της δικής σας χώρας και του δικού σας κόσμου.
Μιάς χώρας που δεν είναι η δικιά τους και ούτε η δικιά μου.
Και τότε ο καθένας μας θα λέει περήφανα: «Τούτη ‘δω είναι η χώρα μου. Τούτος ‘δω είναι ο κόσμος μου!».
Thursday, January 01, 2009
Daniel Barenboim - Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ.
Daniel Barenboim
Άνθρωπος του κόσμου. Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, από οικογένεια Ασκεναζί ρωσσόφωνων εβραίων. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Ισραήλ δύο χρόνια μετά τη γέννησή του. Το αποτέλεσμα της καταγωγής αλλά κυρίως του κοσμοπολιτισμού του είναι να έχει πολλαπλή υπηκοότητα - Ισπανική, Ισραηλινή, Παλαιστινιακή. Το ότι έχει Παλαιστινιακό διαβατήριο αλλά κυρίως η κριτική του εναντίον του Ισραηλινή κράτους και η ανοιχτή τοποθέτησή του υπέρ των Παλαιστινακών δικαιωμάτων έκανε να έχει αρκετούς εχθρούς μεταξύ των Εβραίων εθνικιστών.
Η πολυετής καριέρα του ως πιανίστας και στη συνέχεια ως διευθυντής ορχήστρας τον έχουν καταξιώσει ως έναν από τους σημαντικότερους κλασικούς μουσικούς της εποχής μας.
Το σημαντικότερο έργο του όμως, για εμένα, είναι η δουλειά του με την ορχήστρα των νέων μουσικών, Αράβων και Εβραίων, West-Eastern Divan Orchestra, που ίδρυσε με "τον καλύτερό του φίλο" τον Παλαιστινο-Αμερικάνο φίλο του Edward Said. Γιατί τί πιο όμορφο και σημαντικό από το να κάνεις να νοιώθουν οι άνθρωποι ότι ο "άλλος" δεν είναι τέρας, αλλά άνθρωπος, ίδιος με εσένα.
Το ότι υπήρξε ο διευθυντής της πρωτοχρονιάτικής συναυλίας της Βιέννης τούτη τη χρονία απέκτησε μία ιδιαίτερη σπουδαιότητα λόγω των συγκυριών.
Μήνυμα ελπίδας και ευθύνης για όσους θέλουν να παρουσιάζονται ως πνευματικοί ταγοί και διανοούμενοι παντού.
Άνθρωπος του κόσμου. Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, από οικογένεια Ασκεναζί ρωσσόφωνων εβραίων. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Ισραήλ δύο χρόνια μετά τη γέννησή του. Το αποτέλεσμα της καταγωγής αλλά κυρίως του κοσμοπολιτισμού του είναι να έχει πολλαπλή υπηκοότητα - Ισπανική, Ισραηλινή, Παλαιστινιακή. Το ότι έχει Παλαιστινιακό διαβατήριο αλλά κυρίως η κριτική του εναντίον του Ισραηλινή κράτους και η ανοιχτή τοποθέτησή του υπέρ των Παλαιστινακών δικαιωμάτων έκανε να έχει αρκετούς εχθρούς μεταξύ των Εβραίων εθνικιστών.
Η πολυετής καριέρα του ως πιανίστας και στη συνέχεια ως διευθυντής ορχήστρας τον έχουν καταξιώσει ως έναν από τους σημαντικότερους κλασικούς μουσικούς της εποχής μας.
Το σημαντικότερο έργο του όμως, για εμένα, είναι η δουλειά του με την ορχήστρα των νέων μουσικών, Αράβων και Εβραίων, West-Eastern Divan Orchestra, που ίδρυσε με "τον καλύτερό του φίλο" τον Παλαιστινο-Αμερικάνο φίλο του Edward Said. Γιατί τί πιο όμορφο και σημαντικό από το να κάνεις να νοιώθουν οι άνθρωποι ότι ο "άλλος" δεν είναι τέρας, αλλά άνθρωπος, ίδιος με εσένα.
Το ότι υπήρξε ο διευθυντής της πρωτοχρονιάτικής συναυλίας της Βιέννης τούτη τη χρονία απέκτησε μία ιδιαίτερη σπουδαιότητα λόγω των συγκυριών.
Μήνυμα ελπίδας και ευθύνης για όσους θέλουν να παρουσιάζονται ως πνευματικοί ταγοί και διανοούμενοι παντού.
Subscribe to:
Posts (Atom)