Κουμπούρες στην καμπούρα μας...
Του ΣΤΑΘΗ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Η προβοκάτσια γίνεται πάντοτε στην ώρα της, αλλιώς δεν είναι προβοκάτσια, είναι χάσιμο χρόνου (και στόχου).
Οποτε το όποιο κίνημα έβγαινε στους δρόμους, έβγαιναν παγανιά και οι κουμπουροφόροι μπαμ και μπουμ οι μπαταριές πάρ' τα κάτω τα αιτήματα (εκτός από τα θύματα) άρον άρον τα πλακάτ του και στο σπίτι του το όποιο κίνημα.
Μεγάλοι «επαναστάτες» οι κουμπουροφόροι (είτε της 17ης Νοέμβρη είτε όποιου άλλου ονόματος έχουν μαγαρίσει την ουσία) αποφάσιζαν, ωσάν κάποιος φασίστας θεός, ποιος θα ζει και ποιος θα πεθαίνει, ώσπου να «βάλει μυαλό» ο λαός και να ξεσηκωθεί.
Το φαινόμενο ονομάσθηκε τρομοκρατία και μαζί με την (αντι)τρομοκρατία που υποτίθεται ότι θα το αντιμετώπιζε, έστησαν έναν σκοτεινό και χρήσιμο χορό κράτους - παρακράτους - εγχώριων και ξένων μυστικών υπηρεσιών - συμπαθούντων εκ του «χώρου» (υποτίθεται αντιεξουσιαστικού), πρακτόρων - προβοκατόρων και μπαχαλάκηδων, ο οποίος έπαιζε κλέφτες κι αστυνόμους πάνω στο σβέρκο του λαού καθ' όλην τη μεταπολίτευση και προς όφελος της άρχουσας τάξης.
Ωσπου ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, εν όψει των οποίων πλάκωσε η Σκότλαντ Γυαρντ, αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον των Γιάνκηδων και επετεύχθη μια εκεχειρία με αμοιβαία επωφελείς συμφωνίες των συμβαλλομένων -κάηκαν μαζί με τα ξερά κι ορισμένα χλωρά- επικράτησε ο καθωσπρεπισμός της διεξαγωγής των Αγώνων, διοχετεύθηκαν και τα απαραίτητα δισεκατομμύρια περί την ασφάλειά τους, ανεδείχθη το κράτος, λούφαξε το παρακράτος, έδωσε τις δέουσες συνεντεύξεις ο κυρ Χρυσοχοΐδης, πήγε κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (κι ολίγοι στο κελλί τους) κι έμειναν τινές εν υπνώσει για μελλοντική χρήση.
Αίφνης, εν έτει 2008-2009, βγήκαν οι παίδες στους δρόμους. Παρά τους μπαχαλάκηδες (είτε άφρονες είτε αντιφρονούντες) οι παίδες εξέφρασαν σχεδόν τους πάντες εξ όσων η εργασιακή τους ζωή βρίσκεται σε κίνδυνο και κράτησαν τα αιτήματά τους ψηλότερα απ' τις φωτιές και τα σπασίματα, ακόμα περίοπτα.
Οχι μόνον η βία χωρίς στόχο δεν επεκράτησε, αλλά οι μαθητές με τα λουλούδια και τα τραγούδια τους απέδειξαν ότι οι αστυνομικοί δεν ήταν στόχος. Στόχος ήταν και είναι το απάνθρωπο (κι όχι μόνο για τους νέους) σύστημα. Αυτό ήταν και είναι άκρως επικίνδυνο φαινόμενο κι έπρεπε να σταματήσει αμέσως.
Αρχισαν λοιπόν κάτι «τυχαίοι» πυροβολισμοί, βιτριόλιασαν τη συνδικαλίστρια εργάτρια, κυρία Κωνσταντίνα Κούνεβα, γάζωσαν την κλούβα των ΜΑΤ με καλάσνικωφ και, τέλος, γάζωσαν επίσης με σκοπό τον φόνο τους τρεις αστυνομικούς, αφήνοντας βαρειά πληγωμένο τον κ. Διαμαντή Μαντζούνη.
Θαύμα! Ξανάχουμε χρήσιμη τρομοκρατία. Οι ενδείξεις ζωής που (με αραιά χτυπήματα στο παρελθόν, μετά τους Ολυμπιακούς) άφηνε να διαφανούν η λανθάνουσα αλητεία απέκτησαν αίφνης σάρκα και οστά, η τρομοκρατία αναβίωσε -στόχοι στα κρεβάτια σας, έρχεται ο «Επαναστατικός (τρομάρα του) Αγώνας».
Το μόνον που υπερβαίνει τη βία χωρίς στόχο (των μπαχαλάκηδων και των βαλτών) είναι η φασιστική βία με στόχο (μέσω του χτυπήματος αστυνομικών, πολιτικών, πολιτών πλουσίων ή φτωχών, συνδικαλιστών και άλλων) τον λαό, το λαϊκό κίνημα, την αστική δημοκρατία (και την προοπτική εξέλιξής της επί το φιλολαϊκότερον, ακόμα και την προοπτική ανατροπής της προς το σοσιαλιστικό της στάδιο).
Ουρά του κράτους και μαύρη χειρ του παρακράτους οι κουμπουροφόροι βγαίνουν στους δρόμους για να στείλουν τον κόσμο στο σπίτι του. Οπως οι ύαινες έτσι κι αυτοί χρειάζονται πτώματα ώστε να στήσουν γύρω τους τον χορό της σύγχυσης. Με ενορχηστρωμένα σε αυτή την προοπτική τα πρόθυμα κανάλια που αρχίζουν να μηρυκάζουν γλυκά κατηγορίες (όπως αυτήν εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ ότι «χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων») που βάζουν στον ίδιο παρονομαστή τις διαδηλώσεις των νέων με τους κουμπουροφόρους.
Στον αισχρόν αυτό ρόλο πρωτεύει η ακροδεξιά απόφυση του δικομματισμού, το ΛΑΟΣ, ζητώντας από τη μια να σταματήσουν οι διαδηλώσεις και καλώντας από την άλλη τους αστυνομικούς σε αντιδιαδηλώσεις. Αν οι φασίστες κουμπουροφόροι θέλουν να ενεργοποιήσουν τον φόβο για να στείλουν τον κόσμο πίσω στους καναπέδες του, έντρομον ή αδιάφορον, η ακροδεξιά πολιτική τους κάλυψη ολοκληρώνει τη δουλειά επικαλούμενη τον νόμο (του κράτους) και την τάξη (του παρακράτους).
Ουδέποτε ο δικομματισμός έπαιξε με τη φωτιά παίζοντας με την τρομοκρατία και την αντιτρομοκρατία, διότι, παρά τις απώλειες σε ανθρώπους, οι στόχοι του να κρατά υπό καθεστώς φόβου τον λαό με σκιάχτρα σαν τους Κουφοντίνες και τους Ξηρούς ήταν πάντα προέχοντες.
Σε αυτήν την υπόθεση όσο πιο μεγάλα ψέματα λέγονται κυρίως μέσω του υπ' αριθμόν ένα εχθρού του λαού, τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ, τόσον πιο πιστευτά γίνονται.
Το παιχνίδι έχει παιχτεί πολλές φορές. Κι έχει επιτύχει σχεδόν όλες. Τα κουμπούρια σκοτώνουν τα αιτήματα, η Αριστερά συκοφαντείται, ο κόσμος μουδιάζει και πολλοί πάνε σπίτια τους.
Το μόνον που ίσως να 'ναι διαφορετικό αυτή τη φορά είναι η πιθανότης να μην τσιμπήσει η νεολαία, να μη φάει αμάσητο αυτό το κόλπο της άρχουσας τάξης. Οχι τόσον διότι το παίγνιον αυτό έχει παιχτεί πολλές φορές -δεν έχει σε τέτοιο βάθος μνήμη η πληθύς της νεολαίας- αλλά διότι οι νέοι σήμερα επικοινωνούν μεταξύ τους αλλιώς, έξω απ' το μέινστρημ του χειραγωγούμενου Τύπου, δεν τους έχει κάνει (ακόμα τουλάχιστον) το μυαλό πιλάφι η προπαγάνδα και η διαφήμιση.
Οσο για εμάς (εσάς) τους παλαιότερους, όλοι κατά βάθος γνωρίζουμε. Μπορεί συχνά να επιλέγουμε το πρόσχημα που μας χρειάζεται για να μην επιλέξουμε, όμως κατά βάθος όλοι γνωρίζουμε. Πολλά, εδώ και πολύν καιρό...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/01/2009
Showing posts with label terrorism. Show all posts
Showing posts with label terrorism. Show all posts
Wednesday, January 07, 2009
Tuesday, December 30, 2008
Δεν καθαρίζουν με την Κωνσταντίνα [ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 30/12/2008]
Πρωτότυπο εδώ:
ΠΟΡΕΙΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Δεν καθαρίζουν με την Κωνσταντίνα
Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ
«Μια ζούγκλα ζούμε και δεν υπάρχει έλεγχος από πουθενά. Οι εργολάβοι που έχουν αναλάβει τον καθαρισμό σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες παίρνουν τα λεφτά κανονικά, αλλά αυτά ποτέ δεν φτάνουν στους εργαζόμενους. Η Κωνσταντίνα είναι μια συνδικαλίστρια με όραμα, που πάλευε για να δουν οι συνάδελφοί της άσπρη μέρα», μας είπε.
«Η Κωνσταντίνα έχει πολλά ελαττώματα, είναι γυναίκα, μητέρα ενός ανήλικου παιδιού, εργαζόμενη, συνδικαλίστρια και μετανάστρια», γράφει το κείμενο της Ενωσης που μας έδωσε, αποκαλύπτοντας όλα όσα κρύβονται κάτω από τις εργολαβίες, ιδιαίτερα στις δημόσιες υπηρεσίες: «Καταπατούνται όλα τα εργατικά δικαιώματα, δεν μας βάζουν ένσημα, δεν μας πληρώνουν τις ώρες που εργαζόμαστε, μας βάζουν και υπογράφουμε λευκά χαρτιά με αποδοχές που ποτέ δεν μας έδωσαν, υπογράφουμε με την πρόσληψη την οικειοθελή αποχώρηση, δηλώνουν πλασματικές ώρες, δεν μας πληρώνουν τις υπερωρίες, δεν μας κολλάνε τα βαρέα και δεν θεμελιώνουμε δικαίωμα σύνταξης, μας ασκούν ψυχολογική βία εκβιάζοντάς μας με απολύσεις και "μαύρες λίστες"...».
«Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη - αφεντικά, γουρούνια, δολοφόνοι», «στο πρόσωπο βιτριόλι και σφαίρες στο ψαχνό - τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ», «για κάθε εργολάβο σκάβουμε τον τάφο - κι ένα βαθύ χαντάκι για τον Οικονομάκη», είναι μερικά από τα συνθήματα που φώναξαν χθες βράδυ στον Πειραιά αρκετές δεκάδες «αλληλέγγυοι εργαζόμενοι» από τον αντιεξουσιαστικό χώρο στη διάρκεια της πορείας τους μέχρι τα γραφεία της ΟΙΚΟΜΕΤ, της εταιρείας καθαρισμού και υπενοικίασης εργατών για την οποία εργαζόταν η Κωνσταντίνα Κούνεβα, γραμματέας της Ενωσης Καθαριστριών που την περασμένη βδομάδα δέχτηκε επίθεση με καυστικό οξύ και νοσηλεύεται έκτοτε σοβαρά τραυματισμένη στο πρόσωπο με πρόβλημα ομιλίας και κίνδυνο να χάσει την όραση από το ένα μάτι. Από χθες αναπνέει από μόνη της καθώς της αφαιρέθηκε η τραχειοστομία.
Νωρίτερα, ομάδα από τους «αλληλέγγυους εργαζόμενους» είχε πάει στα γραφεία της εργολαβικής εταιρείας επειδή είχαν μάθει ότι η εταιρεία θα έδινε διορθωτικό δώρο, καθώς η τελευταία προστριβή της συνδικαλίστριας με την εταιρεία ήταν επειδή έβαζαν τους εργαζόμενους να υπογράφουν για τη λήψη του κανονικού δώρου και τους έδιναν λιγότερα, με αποτέλεσμα να αντιδράσει και να την πετάξουν έξω. Και το βρήκαν κλειστό «λόγω εορτών», όπως μας πληροφόρησε μέλος της.
«Είναι μια συνδικαλίστρια με όραμα, που πάλευε για να δουν οι συνάδελφοί της άσπρη μέρα», μας λέει για την Κωνσταντίνα η αντιπρόεδρος στο ίδιο σωματείο (ΠΕΚΟΤ), Βασιλική Τσούνη
Τι κάνει ο ΗΣΑΠ;
Γιατί ήρθατε εδώ; ρωτήσαμε την 38χρονη ιδιωτική υπάλληλο Πόπη Νικολακοπούλου: «Για να πούμε φτάνει πια! Η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε όριο και όχι μόνο από τη νομιμότητα. Δολοφονούν πιτσιρικάδες, ρίχνουν βιτριόλι σε εργαζόμενες γυναίκες που προσπαθούν να πληρωθούν ολόκληρο τον ξεφτιλισμένο μισθό των 550 ευρώ. Το χειρότερο είναι ότι ο ΗΣΑΠ, που έχει προσλάβει τον εργολάβο για να του καθαρίζει τους σταθμούς, κάνει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν πάρει καν ολόκληρο το δώρο τους», μας είπε.
Πηγαίνοντας σιδηροδρομικώς στη συγκέντρωση συνταξιδέψαμε με τη Λίτσα Δουδούμη, στέλεχος του ΣΥΝ και υπεύθυνη της φεμινιστικής πολιτικής. Η δήλωσή της κάνει λόγο για έναν «γυναικείο» επαγγελματικό χώρο που υφίσταται την πιο στυγνή εκμετάλλευση και τρομοκρατία εκ μέρους των ιδιωτών εργοδοτών, «έπρεπε λοιπόν να πάψει να βλέπει, να μιλάει, να ακούει. Η φίμωση αυτή επιχειρήθηκε με τον πιο απάνθρωπο τρόπο, πρωτοφανή στα συνδικαλιστικά χρονικά». Σχολίασε την αδιαφορία των ΜΜΕ για το θέμα και απαίτησε να ξεσκεπαστούν οι ένοχοι.
**Σύμφωνα με την Αστυνομία, ομάδα διαδηλωτών επιτέθηκε σε δύο διμοιρίες των ΥΜΕΤ που βρίσκονταν κάτω από την εταιρεία, στην οδό Αριστείδου 18. Τέσσερις αστυνομικοί τραυματίστηκαν ελαφρά, ενώ από το σύνολο των διμοιριών... έχασαν ένα ασύρματο και ένα κλομπ. *
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 30/12/2008
ΠΟΡΕΙΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Δεν καθαρίζουν με την Κωνσταντίνα
Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ
«Μια ζούγκλα ζούμε και δεν υπάρχει έλεγχος από πουθενά. Οι εργολάβοι που έχουν αναλάβει τον καθαρισμό σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες παίρνουν τα λεφτά κανονικά, αλλά αυτά ποτέ δεν φτάνουν στους εργαζόμενους. Η Κωνσταντίνα είναι μια συνδικαλίστρια με όραμα, που πάλευε για να δουν οι συνάδελφοί της άσπρη μέρα», μας είπε.
«Η Κωνσταντίνα έχει πολλά ελαττώματα, είναι γυναίκα, μητέρα ενός ανήλικου παιδιού, εργαζόμενη, συνδικαλίστρια και μετανάστρια», γράφει το κείμενο της Ενωσης που μας έδωσε, αποκαλύπτοντας όλα όσα κρύβονται κάτω από τις εργολαβίες, ιδιαίτερα στις δημόσιες υπηρεσίες: «Καταπατούνται όλα τα εργατικά δικαιώματα, δεν μας βάζουν ένσημα, δεν μας πληρώνουν τις ώρες που εργαζόμαστε, μας βάζουν και υπογράφουμε λευκά χαρτιά με αποδοχές που ποτέ δεν μας έδωσαν, υπογράφουμε με την πρόσληψη την οικειοθελή αποχώρηση, δηλώνουν πλασματικές ώρες, δεν μας πληρώνουν τις υπερωρίες, δεν μας κολλάνε τα βαρέα και δεν θεμελιώνουμε δικαίωμα σύνταξης, μας ασκούν ψυχολογική βία εκβιάζοντάς μας με απολύσεις και "μαύρες λίστες"...».
«Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη - αφεντικά, γουρούνια, δολοφόνοι», «στο πρόσωπο βιτριόλι και σφαίρες στο ψαχνό - τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ», «για κάθε εργολάβο σκάβουμε τον τάφο - κι ένα βαθύ χαντάκι για τον Οικονομάκη», είναι μερικά από τα συνθήματα που φώναξαν χθες βράδυ στον Πειραιά αρκετές δεκάδες «αλληλέγγυοι εργαζόμενοι» από τον αντιεξουσιαστικό χώρο στη διάρκεια της πορείας τους μέχρι τα γραφεία της ΟΙΚΟΜΕΤ, της εταιρείας καθαρισμού και υπενοικίασης εργατών για την οποία εργαζόταν η Κωνσταντίνα Κούνεβα, γραμματέας της Ενωσης Καθαριστριών που την περασμένη βδομάδα δέχτηκε επίθεση με καυστικό οξύ και νοσηλεύεται έκτοτε σοβαρά τραυματισμένη στο πρόσωπο με πρόβλημα ομιλίας και κίνδυνο να χάσει την όραση από το ένα μάτι. Από χθες αναπνέει από μόνη της καθώς της αφαιρέθηκε η τραχειοστομία.
Νωρίτερα, ομάδα από τους «αλληλέγγυους εργαζόμενους» είχε πάει στα γραφεία της εργολαβικής εταιρείας επειδή είχαν μάθει ότι η εταιρεία θα έδινε διορθωτικό δώρο, καθώς η τελευταία προστριβή της συνδικαλίστριας με την εταιρεία ήταν επειδή έβαζαν τους εργαζόμενους να υπογράφουν για τη λήψη του κανονικού δώρου και τους έδιναν λιγότερα, με αποτέλεσμα να αντιδράσει και να την πετάξουν έξω. Και το βρήκαν κλειστό «λόγω εορτών», όπως μας πληροφόρησε μέλος της.
«Είναι μια συνδικαλίστρια με όραμα, που πάλευε για να δουν οι συνάδελφοί της άσπρη μέρα», μας λέει για την Κωνσταντίνα η αντιπρόεδρος στο ίδιο σωματείο (ΠΕΚΟΤ), Βασιλική Τσούνη
Τι κάνει ο ΗΣΑΠ;
Γιατί ήρθατε εδώ; ρωτήσαμε την 38χρονη ιδιωτική υπάλληλο Πόπη Νικολακοπούλου: «Για να πούμε φτάνει πια! Η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε όριο και όχι μόνο από τη νομιμότητα. Δολοφονούν πιτσιρικάδες, ρίχνουν βιτριόλι σε εργαζόμενες γυναίκες που προσπαθούν να πληρωθούν ολόκληρο τον ξεφτιλισμένο μισθό των 550 ευρώ. Το χειρότερο είναι ότι ο ΗΣΑΠ, που έχει προσλάβει τον εργολάβο για να του καθαρίζει τους σταθμούς, κάνει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν πάρει καν ολόκληρο το δώρο τους», μας είπε.
Πηγαίνοντας σιδηροδρομικώς στη συγκέντρωση συνταξιδέψαμε με τη Λίτσα Δουδούμη, στέλεχος του ΣΥΝ και υπεύθυνη της φεμινιστικής πολιτικής. Η δήλωσή της κάνει λόγο για έναν «γυναικείο» επαγγελματικό χώρο που υφίσταται την πιο στυγνή εκμετάλλευση και τρομοκρατία εκ μέρους των ιδιωτών εργοδοτών, «έπρεπε λοιπόν να πάψει να βλέπει, να μιλάει, να ακούει. Η φίμωση αυτή επιχειρήθηκε με τον πιο απάνθρωπο τρόπο, πρωτοφανή στα συνδικαλιστικά χρονικά». Σχολίασε την αδιαφορία των ΜΜΕ για το θέμα και απαίτησε να ξεσκεπαστούν οι ένοχοι.
**Σύμφωνα με την Αστυνομία, ομάδα διαδηλωτών επιτέθηκε σε δύο διμοιρίες των ΥΜΕΤ που βρίσκονταν κάτω από την εταιρεία, στην οδό Αριστείδου 18. Τέσσερις αστυνομικοί τραυματίστηκαν ελαφρά, ενώ από το σύνολο των διμοιριών... έχασαν ένα ασύρματο και ένα κλομπ. *
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 30/12/2008
Την Κωνσταντίνα την ήθελαν νεκρή... [Καθημερινή 30.12.2008]
Την Κωνσταντίνα την ήθελαν νεκρή...
Της Χριστινας Κοψινη
Εκείνη η βάρδια, στις 22 Δεκεμβρίου, την είχε κουράσει περισσότερο από άλλες. Ισως να έφταιγε η παγωνιά. Στο Μαρούσι η θερμοκρασία είναι ένα - δύο βαθμούς χαμηλότερη από τα Πετράλωνα. Οσο και να κινείσαι, όταν δουλεύεις από τις 5.30 έως τις 11.30 μ. μ. στο σταθμό των ΗΣΑΠ, που μπάζει από παντού, παγώνεις. Αλλά γιατί κλαίγεται; H εταιρεία δεν πρόκειται να τη γυρίσει πρωί. Eδώ, απέλυσαν τη μάνα της και δεν κουράζονται να της στέλνουν εξώδικα. Το τελευταίο ήταν για ένα μήλο που έτρωγε «εν ώρα εργασίας». Θα κάνουν τα πάντα για να την εξαναγκάσουν να φύγει. Και χθες, όταν τους είπε ότι κλέβουν το δώρο των εργαζομένων, γιατί άλλα γράφουν στα χαρτιά τους κι άλλα δίνουν από τα Ταμεία, μόνο που δεν την πέταξαν έξω με τις κλωτσιές.
Αλλιώς φανταζόταν τη ζωή της όταν έπαιρνε το πτυχίο. Αλλιώς ονειρευόταν την Αθήνα όταν περιμένοντας στην ατέλειωτη ουρά της ελληνικής πρεσβείας στη Σόφια με την κνίζκα (βιβλιάριο με τη βαθμολογία των εξετάσεων) στο χέρι προγραμμάτιζε να κατέβει για πρώτη φορά στην Ελλάδα όχι ως εργάτρια, αλλά ως φοιτήτρια. Μήπως, όμως, ήταν καλύτερα όταν δούλευε στο σούπερ μάρκετ; Eυτυχώς, στο Ωνάσειο ήταν όλοι τόσο καλοί με τον Εμανουέλε, τον γιο της. Αλλά, τι θέλει και τα θυμάται;
Tο βλέμμα του Εμανουέλε
Πολύ κρύο αυτό το βράδυ. Ισως να φταίει που ξεσυνήθισε τον βουλγαρικό χειμώνα. Εκλεισε για λίγο τα μάτια. Αχ, ο βουλγαρικός χειμώνας. Μια φευγαλέα εικόνα από το Βελίκο Τέρνοβο και το πανεπιστήμιο όπου σπούδασε Ιστορία. Ειδυλλιακά σοκάκια, πανέμορφα χιονισμένα βουνά. Θυμάται το βλέμμα του Εμανουέλε όταν αντίκρισε για πρώτη φορά χιονισμένη τη Σβέτα Γκορά. Εκεί γεννήθηκε ο γιος της, στην παλιά πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, ανάμεσα στα βουνά. Αλλά του αρέσει και η Σιλίστρα, η πατρίδα της στην όχθη του Δούναβη. Ολα του αρέσουν. Δυστυχώς και οι σοκολάτες και τις ανακαλύπτει σε όποιο σημείο κι αν της κρύψει. Δεν πρέπει να τρώει. Οι γιατροί ήταν κατηγορηματικοί: το παιδί δεν πρέπει να πάρει βάρος.
Ηταν 12 παρά κάτι όταν η 44χρονη Κωνσταντίνα Κούνεβα κατέβηκε στο σταθμό των Πετραλώνων και ανηφόρισε τη Δρυόπων, όπως κάθε βράδυ. Ακόμη κι όταν την προηγουμένη εκμυστηρευόταν στην κυρα-Ελένη, τη μάνα της, ότι «ένας τύπος με μουστάκι» την παρακολουθούσε, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτοί οι δύο άνδρες που έπεσαν μπροστά της λίγο πριν στρίψει στην Τρώων θα άλλαζαν για πάντα τη ζωή της. Δεν είχε πάρει στα σοβαρά τις τηλεφωνικές απειλές το καλοκαίρι.
Η επίθεση κράτησε λίγα λεπτά. Tο βιτριόλι δρα ακαριαία. Ομως αυτοί, για να είναι απόλυτα σίγουροι, της άνοιξαν το στόμα να το πιει. Εφτασε μέχρι τον οισοφάγο. Πάντως, μόλις προχθές, πέντε μέρες μετά τη δολοφονική επίθεση, πήρε η αστυνομία τα ρούχα της από την εντατική του Ευαγγελισμού όπου νοσηλεύεται.
«Με πήραν τηλέφωνο από τον Ευαγγελισμό. Από το 166 έμαθα ότι κάποιοι γείτονες τηλεφώνησαν. Ναι, τους μίλησα. Μου είπαν ότι άκουσαν τις φωνές της. Είδαν τους αφρούς στο πρόσωπό της. Κάποιος έριξε ένα λάστιχο κι άρχισαν να τη βρέχουν. Κι έπειτα, της έριξαν μια κουβέρτα και την πήρε το 166. Ναι, ευτυχώς, οι γείτονες βοήθησαν». Υγρά τα μάτια της κυρίας Ελένης, αλλά δεν στάζουν. Κι αυτά, σαν της Κότσι -έτσι φωνάζει την κόρη της-, γαλανά. Ομορφη γυναίκα. Θα 'λεγες ότι δεν πέρασαν τρεις μήνες από τη μαστεκτομή. Υστερα από 32 χρόνια δουλειάς σε σοσιαλιστικό εργοστάσιο ανταμείφθηκε με σύνταξη 64 λέβα. Γι' αυτό κατέβηκε στην Ελλάδα. Τέσσερα χρόνια παράνομη στις ελιές. «Μετά, με τους παππούδες». Κι έπειτα, καθαρίστρια στους σταθμούς. Μία από τους χιλιάδες αόρατους μετανάστες, δίπλα μας, μέσα στα σπίτια μας. Χριστούγεννα απόγευμα. Το σπίτι στα Πετράλωνα ψηλοτάβανο, κρύο, παλιό. Το παιδί με μια φίλη, ψυχολόγο. Το τηλέφωνο χτυπά αδιάκοπα. Οι γυναίκες από το Παναττικό Σωματείο Καθαριστών, η Βλασία και η Βάσω, κάθε μέρα έξω από την Εντατική. Τολμηρές. «Γράψ' το», μου λένε. «Χίλιες φορές ωρομίσθιες να καθαρίζουμε σκάλες παρά στους εργολάβους». Οι πρώτες συγκεντρώσεις. Κι ένα ερώτημα: ποιος και γιατί θέλησε να τιμωρήσει με μέθοδο μαφίας τη συνδικαλίστρια από τη Βουλγαρία;
«Μάικο, χάιντε ντα ποτσέρπις χόρατα (Μάνα, πήγαινε να κεράσεις τον κόσμο)», ψιθύρισε στο αυτί της κυρία Ελένης η Κωνσταντίνα όταν βρήκε τις αισθήσεις της. Κάποιες αισθήσεις ίσως να μην επανέλθουν ποτέ. Aπώλεια όρασης στο ένα μάτι. Σοβαρός ο κίνδυνος για το άλλο. Κάποιοι μπορεί να είναι ήσυχοι. Ισως να μην ξαναδεί ποτέ τα διπλά βιβλία τους.
Επεισόδια στον Πειραιά
Σοβαρά επεισόδια ξέσπασαν χθες στον Πειραιά κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης διαμαρτυρίας, έξω από τα γραφεία της εταιρείας συνεργείων καθαρισμού στην οποία εργαζόταν η Κωνσταντίνα Κούνεβα. Ομάδα νεαρών επετέθη σε άνδρες των ΜΑΤ που είχαν παραταχθεί στην οδό Αριστοτέλους, με συνέπεια τον τραυματισμό τεσσάρων αστυνομικών, την απόσπαση ενός κλομπ κι ενός φορητού ασυρμάτου. Η συγκεκριμένη εταιρεία, η οποία έκλεισε για μία εβδομάδα τα γραφεία της, έχει συμβάσεις με τους ΗΣΑΠ και την ΕΒΟ. Ιδιωτικές εταιρείες έχουν αναλάβει εργολαβικά τον καθαρισμό σχεδόν όλων των ΔΕΚΟ.
Της Χριστινας Κοψινη
Εκείνη η βάρδια, στις 22 Δεκεμβρίου, την είχε κουράσει περισσότερο από άλλες. Ισως να έφταιγε η παγωνιά. Στο Μαρούσι η θερμοκρασία είναι ένα - δύο βαθμούς χαμηλότερη από τα Πετράλωνα. Οσο και να κινείσαι, όταν δουλεύεις από τις 5.30 έως τις 11.30 μ. μ. στο σταθμό των ΗΣΑΠ, που μπάζει από παντού, παγώνεις. Αλλά γιατί κλαίγεται; H εταιρεία δεν πρόκειται να τη γυρίσει πρωί. Eδώ, απέλυσαν τη μάνα της και δεν κουράζονται να της στέλνουν εξώδικα. Το τελευταίο ήταν για ένα μήλο που έτρωγε «εν ώρα εργασίας». Θα κάνουν τα πάντα για να την εξαναγκάσουν να φύγει. Και χθες, όταν τους είπε ότι κλέβουν το δώρο των εργαζομένων, γιατί άλλα γράφουν στα χαρτιά τους κι άλλα δίνουν από τα Ταμεία, μόνο που δεν την πέταξαν έξω με τις κλωτσιές.
Αλλιώς φανταζόταν τη ζωή της όταν έπαιρνε το πτυχίο. Αλλιώς ονειρευόταν την Αθήνα όταν περιμένοντας στην ατέλειωτη ουρά της ελληνικής πρεσβείας στη Σόφια με την κνίζκα (βιβλιάριο με τη βαθμολογία των εξετάσεων) στο χέρι προγραμμάτιζε να κατέβει για πρώτη φορά στην Ελλάδα όχι ως εργάτρια, αλλά ως φοιτήτρια. Μήπως, όμως, ήταν καλύτερα όταν δούλευε στο σούπερ μάρκετ; Eυτυχώς, στο Ωνάσειο ήταν όλοι τόσο καλοί με τον Εμανουέλε, τον γιο της. Αλλά, τι θέλει και τα θυμάται;
Tο βλέμμα του Εμανουέλε
Πολύ κρύο αυτό το βράδυ. Ισως να φταίει που ξεσυνήθισε τον βουλγαρικό χειμώνα. Εκλεισε για λίγο τα μάτια. Αχ, ο βουλγαρικός χειμώνας. Μια φευγαλέα εικόνα από το Βελίκο Τέρνοβο και το πανεπιστήμιο όπου σπούδασε Ιστορία. Ειδυλλιακά σοκάκια, πανέμορφα χιονισμένα βουνά. Θυμάται το βλέμμα του Εμανουέλε όταν αντίκρισε για πρώτη φορά χιονισμένη τη Σβέτα Γκορά. Εκεί γεννήθηκε ο γιος της, στην παλιά πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, ανάμεσα στα βουνά. Αλλά του αρέσει και η Σιλίστρα, η πατρίδα της στην όχθη του Δούναβη. Ολα του αρέσουν. Δυστυχώς και οι σοκολάτες και τις ανακαλύπτει σε όποιο σημείο κι αν της κρύψει. Δεν πρέπει να τρώει. Οι γιατροί ήταν κατηγορηματικοί: το παιδί δεν πρέπει να πάρει βάρος.
Ηταν 12 παρά κάτι όταν η 44χρονη Κωνσταντίνα Κούνεβα κατέβηκε στο σταθμό των Πετραλώνων και ανηφόρισε τη Δρυόπων, όπως κάθε βράδυ. Ακόμη κι όταν την προηγουμένη εκμυστηρευόταν στην κυρα-Ελένη, τη μάνα της, ότι «ένας τύπος με μουστάκι» την παρακολουθούσε, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτοί οι δύο άνδρες που έπεσαν μπροστά της λίγο πριν στρίψει στην Τρώων θα άλλαζαν για πάντα τη ζωή της. Δεν είχε πάρει στα σοβαρά τις τηλεφωνικές απειλές το καλοκαίρι.
Η επίθεση κράτησε λίγα λεπτά. Tο βιτριόλι δρα ακαριαία. Ομως αυτοί, για να είναι απόλυτα σίγουροι, της άνοιξαν το στόμα να το πιει. Εφτασε μέχρι τον οισοφάγο. Πάντως, μόλις προχθές, πέντε μέρες μετά τη δολοφονική επίθεση, πήρε η αστυνομία τα ρούχα της από την εντατική του Ευαγγελισμού όπου νοσηλεύεται.
«Με πήραν τηλέφωνο από τον Ευαγγελισμό. Από το 166 έμαθα ότι κάποιοι γείτονες τηλεφώνησαν. Ναι, τους μίλησα. Μου είπαν ότι άκουσαν τις φωνές της. Είδαν τους αφρούς στο πρόσωπό της. Κάποιος έριξε ένα λάστιχο κι άρχισαν να τη βρέχουν. Κι έπειτα, της έριξαν μια κουβέρτα και την πήρε το 166. Ναι, ευτυχώς, οι γείτονες βοήθησαν». Υγρά τα μάτια της κυρίας Ελένης, αλλά δεν στάζουν. Κι αυτά, σαν της Κότσι -έτσι φωνάζει την κόρη της-, γαλανά. Ομορφη γυναίκα. Θα 'λεγες ότι δεν πέρασαν τρεις μήνες από τη μαστεκτομή. Υστερα από 32 χρόνια δουλειάς σε σοσιαλιστικό εργοστάσιο ανταμείφθηκε με σύνταξη 64 λέβα. Γι' αυτό κατέβηκε στην Ελλάδα. Τέσσερα χρόνια παράνομη στις ελιές. «Μετά, με τους παππούδες». Κι έπειτα, καθαρίστρια στους σταθμούς. Μία από τους χιλιάδες αόρατους μετανάστες, δίπλα μας, μέσα στα σπίτια μας. Χριστούγεννα απόγευμα. Το σπίτι στα Πετράλωνα ψηλοτάβανο, κρύο, παλιό. Το παιδί με μια φίλη, ψυχολόγο. Το τηλέφωνο χτυπά αδιάκοπα. Οι γυναίκες από το Παναττικό Σωματείο Καθαριστών, η Βλασία και η Βάσω, κάθε μέρα έξω από την Εντατική. Τολμηρές. «Γράψ' το», μου λένε. «Χίλιες φορές ωρομίσθιες να καθαρίζουμε σκάλες παρά στους εργολάβους». Οι πρώτες συγκεντρώσεις. Κι ένα ερώτημα: ποιος και γιατί θέλησε να τιμωρήσει με μέθοδο μαφίας τη συνδικαλίστρια από τη Βουλγαρία;
«Μάικο, χάιντε ντα ποτσέρπις χόρατα (Μάνα, πήγαινε να κεράσεις τον κόσμο)», ψιθύρισε στο αυτί της κυρία Ελένης η Κωνσταντίνα όταν βρήκε τις αισθήσεις της. Κάποιες αισθήσεις ίσως να μην επανέλθουν ποτέ. Aπώλεια όρασης στο ένα μάτι. Σοβαρός ο κίνδυνος για το άλλο. Κάποιοι μπορεί να είναι ήσυχοι. Ισως να μην ξαναδεί ποτέ τα διπλά βιβλία τους.
Επεισόδια στον Πειραιά
Σοβαρά επεισόδια ξέσπασαν χθες στον Πειραιά κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης διαμαρτυρίας, έξω από τα γραφεία της εταιρείας συνεργείων καθαρισμού στην οποία εργαζόταν η Κωνσταντίνα Κούνεβα. Ομάδα νεαρών επετέθη σε άνδρες των ΜΑΤ που είχαν παραταχθεί στην οδό Αριστοτέλους, με συνέπεια τον τραυματισμό τεσσάρων αστυνομικών, την απόσπαση ενός κλομπ κι ενός φορητού ασυρμάτου. Η συγκεκριμένη εταιρεία, η οποία έκλεισε για μία εβδομάδα τα γραφεία της, έχει συμβάσεις με τους ΗΣΑΠ και την ΕΒΟ. Ιδιωτικές εταιρείες έχουν αναλάβει εργολαβικά τον καθαρισμό σχεδόν όλων των ΔΕΚΟ.
Saturday, September 30, 2006
*Φονταμενταλισμός-Fundamentalism
ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΣ
Είναι η τρίτη φορά σε μια εβδομάδα που ασχολούμαστε με θέματα λογοκρισίας ή αυτολογοκρισίας χάριν μουσουλμανικών ευαισθησιών.
Πρώτα-πρώτα η περιβόητη δήλωση του Πάπα στη Γερμανία, ο οποίος επικαλούμενος βυζαντινό κείμενο, κατέκρινε το Ισλάμ ως βίαιη θρησκεία και ξεσήκωσε θύελλες αντιδράσεων μεταξύ των πιστών ανά τω κόσμω.
Στη συνέχεια απεσύρθη η όπερα του Μόζαρτ στο Βερολίνο γιατί έθιγε τους πιστούς. Και γιατί έθιγε ειδικά τους μουσουλμάνους; Από ότι βλέπω στις εικόνες, πλάι-πλάι βρίσκονται οι κομμένες κεφαλές του Ποσειδώνα, του Βούδδα, του Χριστού και τέλος του Μωάμεθ. Και αν δεν κάνω λάθος οι τρεις πρώτοι μετέχουν του θείου-σύμφωνα με την κάθε πίστη-απευθείας, ενώ ο τελευταίος είναι απλά ο Προφήτης, δεν είναι δηλαδή ο ίδιος, έστω και εν μέρει, Θεός.
Γιατί λοιπόν τέτοια ευαισθησία για ένα θεατρικό που επρόκειτο να λάβει χώρα σε μία χώρα που είναι (ακόμα) κατά πλειοψηφία χριστιανική; Γιατί η λογοκρισία δεν έγινε στο όνομα των θιγμένων Δωδεκαθεϊστών, Βουδδιστών ή Χριστιανών;
Έπειτα τούτη η νέα ιστορία με τον Γάλλο Φιλόσοφο ονόματι Robert Redeker [Ο προσωπικός ηλ. τόπος του εν λόγω κυρίου έχει ενδιαφέρον για τη διαπίστωση της βιοθεωρίας και γενικότερης τοποθετήσεώς του.] που θίγει το Ισλάμ αποκαλώντας το «βίαιη θρησκεία» [Αρχικά δημοσιεύθη στη γαλλική εφημερίδα Figaro, δεξιών αποκλίσεων. Δε βρήκα ωστόσο το κείμενο στον Ηλ. Τόπο της εφημερίδος. Αντίθετα το βρήκα αναδημοσιευμένο από την (δωρεάν) εφημερίδα 20 Minutes] και στον οποίο δίνεται απάντηση από τους θιγμένους πιστούς με τη μορφή απειλών κατά της σωματικής του ακεραιότητος αλλά και κατά της ίδιας του της ζωής (δεν πιστεύω να είμαι ο μόνος που διακρίνει ένα οξύμωρον εδώ...). Και η κυκλοφορία της εφημερίδος που δημοσίευε το κείμενο απηγορεύθη σε δύο Μουσουλμανικές χώρες, την Αίγυπτο-διαβόητη «σοσιαλιστική» χώρα και στην Τυνησία [Βλ. Για παράδειγμα στον τόπο των Reporteurs Sans Frontieres.] ...
Στην αρχή η σειρά αυτή των γεγονότων προκάλεσε και σε εμένα την ίδια αντίδραση που προκάλεσε σε πολλούς: δυσφορία για τη λογοκρισία που υφιστάμεθα στις ίδιες μας τις χώρες, για τον περιορισμό της ελευθερίας της εκφράσεως, εν γένει για την επίθεση που δέχεται ο τρόπος ζωής μας, εκ των έσω αυτή τη φορά. Αλλά ακριβώς αυτή η σειρά των επάλληλλων γεγονότων σε περιορισμένο χρονικό διάστημα μου προκαλούσε και ένα άλλο αίσθημα: την καχυποψία...
Γιατί ο Πάπας, έμπειρος πολιτικός, περιστοιχισμένος από ομάδα ειδικών σε θέματα πολιτικής και θρησκειών, να κάνει μια τέτοια «γκάφα»; Γιατί η όπερα του Βερολίνου να αποσύρει την εν λόγω όπερα, χωρίς να έχουν διατυπωθεί εν προκειμένου απειλές, αντιδράσεις ή αντιρρήσεις από οποιαδήποτε πλευρά, δημιουργώντας έτσι ένα πρόβλημα εκ του μηδενός; Και, κερασάκι στην τούρτα, το κείμενο του φιλοσόφου, αντιδραστικότατο και προκλητικότατο, ως και ο συγγραφέας του, έρχεται να συμπληρώσει την εικόνα. Ποίος, εν προκειμένω, επιτίθεται σε ποιόν; Γιατί εμένα μου φαίνεται περισσότερο σαν μία σειρά κινήσεων, σχεδιασμένων ακριβώς να προκαλέσουν τις αντιδράσεις που πραγματικά προκάλεσαν. Οι οποίες αντιδράσεις με τη σειρά τους πατούν τα δικά μας «κουμπιά», των «δυτικών», που πλέον αρχίζουμε να εκνευριζόμαστε με την καταπάτηση των κεκτημένων μας ελευθεριών από τις απολίτιστες ορδές των μωαμεθανών. Γιατί μου μοιάζει ως κλασική περίπτωση «οξύνσεως των αντιθέσεων»
Μήπως ήρθε πάλι η ώρα να τους ρίξουμε ακόμα μερικές μπόμπες; Δεν είναι καιρός να τους δώσουμε μαθήματα δημοκρατίας, όπως κάναμε στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, όπου πλέον, υπό τη λαμπρή μας καθοδήγηση, αν περάσει μέρα που θα σκοτωθούν λιγότερη από δέκα άνθρωποι θα είναι θεύμα. Εκδημοκράτιση λοιπόν και στο Ιράν (άκου, οι αναιδείς, θέλουν πυρινικά!). Εκδημοκράτιση και στο Λίβανο. Εκδημοκράτιση παντού.
Γιατί οι βάρβαροι είναι προ των πυλών. Και αν δεν τους εκπολιτίσουμε θα μας καταστρέψουν όλο μας τον πολιτισμό, όλες μας τις βασικές αξίες... Και ή είσαι με εμάς ή με αυτούς. Άλλη οδός δεν υπάρχει!!!
Δεν ξέρω, αλλά εμένα όλα αυτά μου βρωμάνε: δεν μου αρέσουν οι φονταμενταλιστές μουσουλμάνοι ή χριστιανοί. Και όταν βλέπω κείμενα που συγκρίνουν τον τέως «Κομμουνιστικό Κίνδυνο» με τον «Μουσουλμανικό Κίνδυνο» καταλαβαίνω με τί αντιδραστικά στοιχεία έχουμε να κάνουμε. Και ούτε μπορούν να με πείσουν ότι ο κόσμος έχει τρελλαθεί και έχει χωριστεί σε «εμάς» και «αυτούς» έτοιμοι να αλληλλοσπαραχτούμε. Ούτε ο Μπιν (Μπέν) Λάντεν με εκφράζει, πολλώ δε μείω ο Μπους ή ο Πάπας ή όποιο άλλο φερέφωνό τους που έρχεται να μου μιλήσει για την «αυτοκρατορία του κακού»!
Δυστυχώς θα γίνω προφήτης κακών και στους παραπάνω οιωνούς θα διαπιστώσω ότι το επόμενο επεισόδιο του Τρομο-Πολέμου είναι προ των θυρών.
Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο του Robert Redeker ως εξαίσιο δείγμα χριστιανικού φονταμενταλισμού:
Το Πρωτοτυπο Κειμενο του Robert Redeker (20 minutes) :
http://www.20minutes.fr/articles/2006/09/28/20060928-Toulouse-Le-texte-de-Robert-Redeker-qui-fait-polemique.php
Le texte de Robert Redeker qui fait polémique
en savoir plus Article Menacé de mort, un prof au secret
20Minutes.fr | 29.09.06 | 11h03 Newsletter et PDF par mail
Le texte de Robert Redeker, intitulé "Face aux intimidations islamistes, que doit faire le monde libre ?" que Le Figaro a publié le 19 septembre et qui a conduit à la confiscation du quotidien par les autorités tunisiennes et égyptiennes : "Les réactions suscitées par l’analyse de Benoît XVI sur l’islam et la violence s’inscrivent dans la tentative menée par cet islam d’étouffer ce que l’Occident a de plus précieux qui n’existe dans aucun pays musulman : la liberté de penser et de s’exprimer. L’islam essaie d’imposer à l’Europe ses règles : ouverture des piscines à certaines heures exclusivement aux femmes, interdiction de caricaturer cette religion, exigence d’un traitement diététique particulier des enfants musulmans dans les cantines, combat pour le port du voile à l’école, accusation d’islamophobie contre les esprits libres. Comment expliquer l’interdiction du string à Paris-Plages, cet été ? Étrange fut l’argument avancé : risque de «troubles à l’ordre public». Cela signifiait-il que des bandes de jeunes frustrés risquaient de devenir violents à l’affichage de la beauté ? Ou bien craignait-on des manifestations islamistes, via des brigades de la vertu, aux abords de Paris-Plages ? Pourtant, la non-interdiction du port du voile dans la rue est, du fait de la réprobation que ce soutien à l’oppression contre les femmes suscite, plus propre à «troubler l’ordre public» que le string. Il n’est pas déplacé de penser que cette interdiction traduit une islamisation des esprits en France, une soumission plus ou moins consciente aux diktats de l’islam. Ou, à tout le moins, qu’elle résulte de l’insidieuse pression musulmane sur les esprits. Islamisation des esprits : ceux-là même qui s’élevaient contre l’inauguration d’un Parvis Jean-Paul-II à Paris ne s’opposent pas à la construction de mosquées. L’islam tente d’obliger l’Europe à se plier à sa vision de l’homme. Comme jadis avec le communisme, l’Occident se retrouve sous surveillance idéologique. L’islam se présente, à l’image du défunt communisme, comme une alternative au monde occidental. À l’instar du communisme d’autrefois, l’islam, pour conquérir les esprits, joue sur une corde sensible. Il se targue d’une légitimité qui trouble la conscience occidentale, attentive à autrui : être la voix des pauvres de la planète. Hier, la voix des pauvres prétendait venir de Moscou, aujourd’hui elle viendrait de La Mecque ! Aujourd’hui à nouveau, des intellectuels incarnent cet oeil du Coran, comme ils incarnaient l’oeil de Moscou hier. Ils excommunient pour islamophobie, comme hier pour anticommunisme. Dans l’ouverture à autrui, propre à l’Occident, se manifeste une sécularisation du christianisme, dont le fond se résume ainsi : l’autre doit toujours passer avant moi. L’Occidental, héritier du christianisme, est l’être qui met son âme à découvert. Il prend le risque de passer pour faible. À l’identique de feu le communisme, l’islam tient la générosité, l’ouverture d’esprit, la tolérance, la douceur, la liberté de la femme et des moeurs, les valeurs démocratiques, pour des marques de décadence. Ce sont des faiblesses qu’il veut exploiter au moyen «d’idiots utiles», les bonnes consciences imbues de bons sentiments, afin d’imposer l’ordre coranique au monde occidental lui-même. Le Coran est un livre d’inouïe violence. Maxime Rodinson énonce, dans l’Encyclopédia Universalis, quelques vérités aussi importantes que taboues en France. D’une part, «Muhammad révéla à Médine des qualités insoupçonnées de dirigeant politique et de chef militaire (...) Il recourut à la guerre privée, institution courante en Arabie (...) Muhammad envoya bientôt des petits groupes de ses partisans attaquer les caravanes mekkoises, punissant ainsi ses incrédules compatriotes et du même coup acquérant un riche butin». D’autre part, «Muhammad profita de ce succès pour éliminer de Médine, en la faisant massacrer, la dernière tribu juive qui y restait, les Qurayza, qu’il accusait d’un comportement suspect». Enfin, «après la mort de Khadidja, il épousa une veuve, bonne ménagère, Sawda, et aussi la petite Aisha, qui avait à peine une dizaine d’années. Ses penchants érotiques, longtemps contenus, devaient lui faire contracter concurremment une dizaine de mariages». Exaltation de la violence : chef de guerre impitoyable, pillard, massacreur de juifs et polygame, tel se révèle Mahomet à travers le Coran. De fait, l’Église catholique n’est pas exempte de reproches. Son histoire est jonchée de pages noires, sur lesquelles elle a fait repentance. L’Inquisition, la chasse aux sorcières, l’exécution des philosophes Bruno et Vanini, ces mal-pensants épicuriens, celle, en plein XVIIIe siècle, du chevalier de La Barre pour impiété, ne plaident pas en sa faveur. Mais ce qui différencie le christianisme de l’islam apparaît : il est toujours possible de retourner les valeurs évangéliques, la douce personne de Jésus contre les dérives de l’Église. Aucune des fautes de l’Église ne plonge ses racines dans l’Évangile. Jésus est non-violent. Le retour à Jésus est un recours contre les excès de l’institution ecclésiale. Le recours à Mahomet, au contraire, renforce la haine et la violence. Jésus est un maître d’amour, Mahomet un maître de haine. La lapidation de Satan, chaque année à La Mecque, n’est pas qu’un phénomène superstitieux. Elle ne met pas seulement en scène une foule hystérisée flirtant avec la barbarie. Sa portée est anthropologique. Voilà en effet un rite, auquel chaque musulman est invité à se soumettre, inscrivant la violence comme un devoir sacré au coeur du croyant. Cette lapidation, s’accompagnant annuellement de la mort par piétinement de quelques fidèles, parfois de plusieurs centaines, est un rituel qui couve la violence archaïque. Au lieu d’éliminer cette violence archaïque, à l’imitation du judaïsme et du christianisme, en la neutralisant (le judaïsme commence par le refus du sacrifice humain, c’est-à-dire l’entrée dans la civilisation, le christianisme transforme le sacrifice en eucharistie), l’islam lui confectionne un nid, où elle croîtra au chaud. Quand le judaïsme et le christianisme sont des religions dont les rites conjurent la violence, la délégitiment, l’islam est une religion qui, dans son texte sacré même, autant que dans certains de ses rites banals, exalte violence et haine. Haine et violence habitent le livre dans lequel tout musulman est éduqué, le Coran. Comme aux temps de la guerre froide, violence et intimidation sont les voies utilisées par une idéologie à vocation hégémonique, l’islam, pour poser sa chape de plomb sur le monde. Benoît XVI en souffre la cruelle expérience. Comme en ces temps-là, il faut appeler l’Occident «le monde libre» par rapport à au monde musulman, et comme en ces temps-là les adversaires de ce «monde libre», fonctionnaires zélés de l’oeil du Coran, pullulent en son sein."
Είναι η τρίτη φορά σε μια εβδομάδα που ασχολούμαστε με θέματα λογοκρισίας ή αυτολογοκρισίας χάριν μουσουλμανικών ευαισθησιών.
Πρώτα-πρώτα η περιβόητη δήλωση του Πάπα στη Γερμανία, ο οποίος επικαλούμενος βυζαντινό κείμενο, κατέκρινε το Ισλάμ ως βίαιη θρησκεία και ξεσήκωσε θύελλες αντιδράσεων μεταξύ των πιστών ανά τω κόσμω.
Στη συνέχεια απεσύρθη η όπερα του Μόζαρτ στο Βερολίνο γιατί έθιγε τους πιστούς. Και γιατί έθιγε ειδικά τους μουσουλμάνους; Από ότι βλέπω στις εικόνες, πλάι-πλάι βρίσκονται οι κομμένες κεφαλές του Ποσειδώνα, του Βούδδα, του Χριστού και τέλος του Μωάμεθ. Και αν δεν κάνω λάθος οι τρεις πρώτοι μετέχουν του θείου-σύμφωνα με την κάθε πίστη-απευθείας, ενώ ο τελευταίος είναι απλά ο Προφήτης, δεν είναι δηλαδή ο ίδιος, έστω και εν μέρει, Θεός.
Γιατί λοιπόν τέτοια ευαισθησία για ένα θεατρικό που επρόκειτο να λάβει χώρα σε μία χώρα που είναι (ακόμα) κατά πλειοψηφία χριστιανική; Γιατί η λογοκρισία δεν έγινε στο όνομα των θιγμένων Δωδεκαθεϊστών, Βουδδιστών ή Χριστιανών;
Έπειτα τούτη η νέα ιστορία με τον Γάλλο Φιλόσοφο ονόματι Robert Redeker [Ο προσωπικός ηλ. τόπος του εν λόγω κυρίου έχει ενδιαφέρον για τη διαπίστωση της βιοθεωρίας και γενικότερης τοποθετήσεώς του.] που θίγει το Ισλάμ αποκαλώντας το «βίαιη θρησκεία» [Αρχικά δημοσιεύθη στη γαλλική εφημερίδα Figaro, δεξιών αποκλίσεων. Δε βρήκα ωστόσο το κείμενο στον Ηλ. Τόπο της εφημερίδος. Αντίθετα το βρήκα αναδημοσιευμένο από την (δωρεάν) εφημερίδα 20 Minutes] και στον οποίο δίνεται απάντηση από τους θιγμένους πιστούς με τη μορφή απειλών κατά της σωματικής του ακεραιότητος αλλά και κατά της ίδιας του της ζωής (δεν πιστεύω να είμαι ο μόνος που διακρίνει ένα οξύμωρον εδώ...). Και η κυκλοφορία της εφημερίδος που δημοσίευε το κείμενο απηγορεύθη σε δύο Μουσουλμανικές χώρες, την Αίγυπτο-διαβόητη «σοσιαλιστική» χώρα και στην Τυνησία [Βλ. Για παράδειγμα στον τόπο των Reporteurs Sans Frontieres.] ...
Στην αρχή η σειρά αυτή των γεγονότων προκάλεσε και σε εμένα την ίδια αντίδραση που προκάλεσε σε πολλούς: δυσφορία για τη λογοκρισία που υφιστάμεθα στις ίδιες μας τις χώρες, για τον περιορισμό της ελευθερίας της εκφράσεως, εν γένει για την επίθεση που δέχεται ο τρόπος ζωής μας, εκ των έσω αυτή τη φορά. Αλλά ακριβώς αυτή η σειρά των επάλληλλων γεγονότων σε περιορισμένο χρονικό διάστημα μου προκαλούσε και ένα άλλο αίσθημα: την καχυποψία...
Γιατί ο Πάπας, έμπειρος πολιτικός, περιστοιχισμένος από ομάδα ειδικών σε θέματα πολιτικής και θρησκειών, να κάνει μια τέτοια «γκάφα»; Γιατί η όπερα του Βερολίνου να αποσύρει την εν λόγω όπερα, χωρίς να έχουν διατυπωθεί εν προκειμένου απειλές, αντιδράσεις ή αντιρρήσεις από οποιαδήποτε πλευρά, δημιουργώντας έτσι ένα πρόβλημα εκ του μηδενός; Και, κερασάκι στην τούρτα, το κείμενο του φιλοσόφου, αντιδραστικότατο και προκλητικότατο, ως και ο συγγραφέας του, έρχεται να συμπληρώσει την εικόνα. Ποίος, εν προκειμένω, επιτίθεται σε ποιόν; Γιατί εμένα μου φαίνεται περισσότερο σαν μία σειρά κινήσεων, σχεδιασμένων ακριβώς να προκαλέσουν τις αντιδράσεις που πραγματικά προκάλεσαν. Οι οποίες αντιδράσεις με τη σειρά τους πατούν τα δικά μας «κουμπιά», των «δυτικών», που πλέον αρχίζουμε να εκνευριζόμαστε με την καταπάτηση των κεκτημένων μας ελευθεριών από τις απολίτιστες ορδές των μωαμεθανών. Γιατί μου μοιάζει ως κλασική περίπτωση «οξύνσεως των αντιθέσεων»
Μήπως ήρθε πάλι η ώρα να τους ρίξουμε ακόμα μερικές μπόμπες; Δεν είναι καιρός να τους δώσουμε μαθήματα δημοκρατίας, όπως κάναμε στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, όπου πλέον, υπό τη λαμπρή μας καθοδήγηση, αν περάσει μέρα που θα σκοτωθούν λιγότερη από δέκα άνθρωποι θα είναι θεύμα. Εκδημοκράτιση λοιπόν και στο Ιράν (άκου, οι αναιδείς, θέλουν πυρινικά!). Εκδημοκράτιση και στο Λίβανο. Εκδημοκράτιση παντού.
Γιατί οι βάρβαροι είναι προ των πυλών. Και αν δεν τους εκπολιτίσουμε θα μας καταστρέψουν όλο μας τον πολιτισμό, όλες μας τις βασικές αξίες... Και ή είσαι με εμάς ή με αυτούς. Άλλη οδός δεν υπάρχει!!!
Δεν ξέρω, αλλά εμένα όλα αυτά μου βρωμάνε: δεν μου αρέσουν οι φονταμενταλιστές μουσουλμάνοι ή χριστιανοί. Και όταν βλέπω κείμενα που συγκρίνουν τον τέως «Κομμουνιστικό Κίνδυνο» με τον «Μουσουλμανικό Κίνδυνο» καταλαβαίνω με τί αντιδραστικά στοιχεία έχουμε να κάνουμε. Και ούτε μπορούν να με πείσουν ότι ο κόσμος έχει τρελλαθεί και έχει χωριστεί σε «εμάς» και «αυτούς» έτοιμοι να αλληλλοσπαραχτούμε. Ούτε ο Μπιν (Μπέν) Λάντεν με εκφράζει, πολλώ δε μείω ο Μπους ή ο Πάπας ή όποιο άλλο φερέφωνό τους που έρχεται να μου μιλήσει για την «αυτοκρατορία του κακού»!
Δυστυχώς θα γίνω προφήτης κακών και στους παραπάνω οιωνούς θα διαπιστώσω ότι το επόμενο επεισόδιο του Τρομο-Πολέμου είναι προ των θυρών.
Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο του Robert Redeker ως εξαίσιο δείγμα χριστιανικού φονταμενταλισμού:
Το Πρωτοτυπο Κειμενο του Robert Redeker (20 minutes) :
http://www.20minutes.fr/articles/2006/09/28/20060928-Toulouse-Le-texte-de-Robert-Redeker-qui-fait-polemique.php
Le texte de Robert Redeker qui fait polémique
en savoir plus Article Menacé de mort, un prof au secret
20Minutes.fr | 29.09.06 | 11h03 Newsletter et PDF par mail
Le texte de Robert Redeker, intitulé "Face aux intimidations islamistes, que doit faire le monde libre ?" que Le Figaro a publié le 19 septembre et qui a conduit à la confiscation du quotidien par les autorités tunisiennes et égyptiennes : "Les réactions suscitées par l’analyse de Benoît XVI sur l’islam et la violence s’inscrivent dans la tentative menée par cet islam d’étouffer ce que l’Occident a de plus précieux qui n’existe dans aucun pays musulman : la liberté de penser et de s’exprimer. L’islam essaie d’imposer à l’Europe ses règles : ouverture des piscines à certaines heures exclusivement aux femmes, interdiction de caricaturer cette religion, exigence d’un traitement diététique particulier des enfants musulmans dans les cantines, combat pour le port du voile à l’école, accusation d’islamophobie contre les esprits libres. Comment expliquer l’interdiction du string à Paris-Plages, cet été ? Étrange fut l’argument avancé : risque de «troubles à l’ordre public». Cela signifiait-il que des bandes de jeunes frustrés risquaient de devenir violents à l’affichage de la beauté ? Ou bien craignait-on des manifestations islamistes, via des brigades de la vertu, aux abords de Paris-Plages ? Pourtant, la non-interdiction du port du voile dans la rue est, du fait de la réprobation que ce soutien à l’oppression contre les femmes suscite, plus propre à «troubler l’ordre public» que le string. Il n’est pas déplacé de penser que cette interdiction traduit une islamisation des esprits en France, une soumission plus ou moins consciente aux diktats de l’islam. Ou, à tout le moins, qu’elle résulte de l’insidieuse pression musulmane sur les esprits. Islamisation des esprits : ceux-là même qui s’élevaient contre l’inauguration d’un Parvis Jean-Paul-II à Paris ne s’opposent pas à la construction de mosquées. L’islam tente d’obliger l’Europe à se plier à sa vision de l’homme. Comme jadis avec le communisme, l’Occident se retrouve sous surveillance idéologique. L’islam se présente, à l’image du défunt communisme, comme une alternative au monde occidental. À l’instar du communisme d’autrefois, l’islam, pour conquérir les esprits, joue sur une corde sensible. Il se targue d’une légitimité qui trouble la conscience occidentale, attentive à autrui : être la voix des pauvres de la planète. Hier, la voix des pauvres prétendait venir de Moscou, aujourd’hui elle viendrait de La Mecque ! Aujourd’hui à nouveau, des intellectuels incarnent cet oeil du Coran, comme ils incarnaient l’oeil de Moscou hier. Ils excommunient pour islamophobie, comme hier pour anticommunisme. Dans l’ouverture à autrui, propre à l’Occident, se manifeste une sécularisation du christianisme, dont le fond se résume ainsi : l’autre doit toujours passer avant moi. L’Occidental, héritier du christianisme, est l’être qui met son âme à découvert. Il prend le risque de passer pour faible. À l’identique de feu le communisme, l’islam tient la générosité, l’ouverture d’esprit, la tolérance, la douceur, la liberté de la femme et des moeurs, les valeurs démocratiques, pour des marques de décadence. Ce sont des faiblesses qu’il veut exploiter au moyen «d’idiots utiles», les bonnes consciences imbues de bons sentiments, afin d’imposer l’ordre coranique au monde occidental lui-même. Le Coran est un livre d’inouïe violence. Maxime Rodinson énonce, dans l’Encyclopédia Universalis, quelques vérités aussi importantes que taboues en France. D’une part, «Muhammad révéla à Médine des qualités insoupçonnées de dirigeant politique et de chef militaire (...) Il recourut à la guerre privée, institution courante en Arabie (...) Muhammad envoya bientôt des petits groupes de ses partisans attaquer les caravanes mekkoises, punissant ainsi ses incrédules compatriotes et du même coup acquérant un riche butin». D’autre part, «Muhammad profita de ce succès pour éliminer de Médine, en la faisant massacrer, la dernière tribu juive qui y restait, les Qurayza, qu’il accusait d’un comportement suspect». Enfin, «après la mort de Khadidja, il épousa une veuve, bonne ménagère, Sawda, et aussi la petite Aisha, qui avait à peine une dizaine d’années. Ses penchants érotiques, longtemps contenus, devaient lui faire contracter concurremment une dizaine de mariages». Exaltation de la violence : chef de guerre impitoyable, pillard, massacreur de juifs et polygame, tel se révèle Mahomet à travers le Coran. De fait, l’Église catholique n’est pas exempte de reproches. Son histoire est jonchée de pages noires, sur lesquelles elle a fait repentance. L’Inquisition, la chasse aux sorcières, l’exécution des philosophes Bruno et Vanini, ces mal-pensants épicuriens, celle, en plein XVIIIe siècle, du chevalier de La Barre pour impiété, ne plaident pas en sa faveur. Mais ce qui différencie le christianisme de l’islam apparaît : il est toujours possible de retourner les valeurs évangéliques, la douce personne de Jésus contre les dérives de l’Église. Aucune des fautes de l’Église ne plonge ses racines dans l’Évangile. Jésus est non-violent. Le retour à Jésus est un recours contre les excès de l’institution ecclésiale. Le recours à Mahomet, au contraire, renforce la haine et la violence. Jésus est un maître d’amour, Mahomet un maître de haine. La lapidation de Satan, chaque année à La Mecque, n’est pas qu’un phénomène superstitieux. Elle ne met pas seulement en scène une foule hystérisée flirtant avec la barbarie. Sa portée est anthropologique. Voilà en effet un rite, auquel chaque musulman est invité à se soumettre, inscrivant la violence comme un devoir sacré au coeur du croyant. Cette lapidation, s’accompagnant annuellement de la mort par piétinement de quelques fidèles, parfois de plusieurs centaines, est un rituel qui couve la violence archaïque. Au lieu d’éliminer cette violence archaïque, à l’imitation du judaïsme et du christianisme, en la neutralisant (le judaïsme commence par le refus du sacrifice humain, c’est-à-dire l’entrée dans la civilisation, le christianisme transforme le sacrifice en eucharistie), l’islam lui confectionne un nid, où elle croîtra au chaud. Quand le judaïsme et le christianisme sont des religions dont les rites conjurent la violence, la délégitiment, l’islam est une religion qui, dans son texte sacré même, autant que dans certains de ses rites banals, exalte violence et haine. Haine et violence habitent le livre dans lequel tout musulman est éduqué, le Coran. Comme aux temps de la guerre froide, violence et intimidation sont les voies utilisées par une idéologie à vocation hégémonique, l’islam, pour poser sa chape de plomb sur le monde. Benoît XVI en souffre la cruelle expérience. Comme en ces temps-là, il faut appeler l’Occident «le monde libre» par rapport à au monde musulman, et comme en ces temps-là les adversaires de ce «monde libre», fonctionnaires zélés de l’oeil du Coran, pullulent en son sein."
Subscribe to:
Posts (Atom)