I am looking for bibliographical references concerning minorities - both specific and on a more theoretical level. If anything jumps to mind, please leave it here!
Ψάχνω βιβλιογραφικό υλικό σχετικό με τις μειονότητες. Με ενδιαφέρει και το θεωρητικό επίπεδο αλλά και το πιό εξειδικευμένο. Αν έχετε κάτι υπ'όψιν, θα σας είμαι ευγνώμων αν το αναφέρετε!
Wednesday, February 10, 2010
Thursday, January 21, 2010
Savina Yannatou -"יד ענוגה" (Gentle Hand) from Israel "Songs Of The Mediterranean" (1998) -"Go To Sleep My Little Girl", from Ismir "Lullabies" (1985)
A Bedouin melody in its Jewish and Greek transformations. Too often we try to find the things that separate us, forgetting the beauty that unites us.
For those that do not know Savvina Gianatou, try and find her work. Her lovely voice sings the most beautiful music of all languages.
For those that do not know Savvina Gianatou, try and find her work. Her lovely voice sings the most beautiful music of all languages.
Sunday, January 10, 2010
Extreme Right and Internet - Ακροδεξιά στο διαδίκτυο
Για την υπόθεση της Θάλειας Δραγώνα και τα περιβόητα "ανθελληνικά" βιβλία της, βρήκα πολύ ενδιαφέρουσες τις αναλύσεις από το Jungle-Report και του ΙΟΥ.
Τα στοιχεία που παρατίθενται, μαζί με την εμφανώς οργανωμένη αντίδραση στη «Νομοθετική πρωτοβουλία Υπουργού Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης για την «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα» στην "Ανοιχτή Διαβούλευση", όπου η πλειοψηφία των σχολίων διεκδικούσε μονότονα "δημοψήφισμα", στηρίζοντας δηλαδή την πρωτοβουλία του ΛΑΟΣ και των άλλων ακροδεξιών που συγκεντρώνουν υπογραφές για το θέμα αυτό, δείχνουν ότι ο Καρατζαφέρης έχει αποφασίσει να χρησιμοποιήσει το διαδίκτυο για να προωθήσει τις θέσεις του.
Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο Καρατζαφέρης πάντα χρησιμοποιούσε τη νέα τεχνολογία να προωθηθεί. Άλλωστε το ίδιο έκανε την δεκαετία του '80 με τις περίφημες βιντεοκασέτες, το ίδιο έκανε (και κάνει) με τον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό του. Αυτό βέβαια που είναι ανησυχητικό είναι ότι η προσπάθεια αυτή ενορχηστρώνεται και εκδηλώνεται κατά τρόπο αποτελεσματικό και συστηματικό, μέσα από ένα δίκτυο καλά οργανωμένο...
Τα στοιχεία που παρατίθενται, μαζί με την εμφανώς οργανωμένη αντίδραση στη «Νομοθετική πρωτοβουλία Υπουργού Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης για την «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα» στην "Ανοιχτή Διαβούλευση", όπου η πλειοψηφία των σχολίων διεκδικούσε μονότονα "δημοψήφισμα", στηρίζοντας δηλαδή την πρωτοβουλία του ΛΑΟΣ και των άλλων ακροδεξιών που συγκεντρώνουν υπογραφές για το θέμα αυτό, δείχνουν ότι ο Καρατζαφέρης έχει αποφασίσει να χρησιμοποιήσει το διαδίκτυο για να προωθήσει τις θέσεις του.
Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο Καρατζαφέρης πάντα χρησιμοποιούσε τη νέα τεχνολογία να προωθηθεί. Άλλωστε το ίδιο έκανε την δεκαετία του '80 με τις περίφημες βιντεοκασέτες, το ίδιο έκανε (και κάνει) με τον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό του. Αυτό βέβαια που είναι ανησυχητικό είναι ότι η προσπάθεια αυτή ενορχηστρώνεται και εκδηλώνεται κατά τρόπο αποτελεσματικό και συστηματικό, μέσα από ένα δίκτυο καλά οργανωμένο...
Friday, January 08, 2010
Greece: New law on immigrant rights. Some scattered thoughts. Κάποιες σκέψεις επί του νομοσχεδίου "Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών..."
Κάποιες σκέψεις επί του νομοσχεδίου «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα» και κάποιες απαντήσεις σε ακροδεξιές αντιδράσεις…
Θέματα που εγείρουν οι ακροδεξιοί όσον αφορά το σχέδιο νόμου:
Α. Εθνική Κυριαρχία – Τσαμουριά, τουτέστιν οι Αλβανοί θα πάνε μαζικά να εγκατασταθούν στην Πρέβεζα (!!!) και θα ψηφίζουν (τι άραγε;;) πράγμα που θα επιφέρει…απόσχιση της περιοχής και προσκολλήσεως της στην Αλβανία…
Β. Μουσουλμάνοι - Κοσσοβοποίηση της Ελλάδος, τουτέστιν πολλοί Αλβανοί. Παρόμοιο με το προηγούμενο σημείο…2 εκατομμύρια (!!!) νομιμοποιημένων και με δικαίωμα ψήφου Αλβανών θα δημιουργήσουν μειονοτικό πρόβλημα στην Ελλάδα. Πέραν του αστείου των αριθμών (θυμίζουμε ότι η Αλβανία έχει συνολικό πληθυσμό 3 εκατομμύρια…), σημειώνουμε ότι στρατηγικός στόχος της Ελλάδος είναι η ένταξη όλων των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Άρα οι Αλβανοί, με την ένταξή τους στην Ε.Ε. θα έχουν εκ των πραγμάτων το δικαίωμα να εγκαθίστανται, να εργάζονται αλλά και να ψηφίζουν όπου θέλουν ανά την Ε.Ε. Το δικαίωμα αυτό το έχουν ήδη αποκτήσει άλλωστε και οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι, οι οποίοι, αν και στην Ε.Ε., εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται από τους Έλληνες ως «ύποπτοι». Όσον αφορά τη συνωμοσιολογία περί εγκαταστάσεως «υπόπτων Αλβανών» σε «ευαίσθητες περιοχές», σημειώνουμε απλά ότι οι Βουλγαρία επίσης συνορεύει με την Ελλάδα και στο παρελθόν είχε βλέψεις σε περιοχές της Ελλάδος. Παρόλες όμως τις κινδυνολογίες των εθνικιστών (και παρόλες τις Μεγαλοϊδεάτικες βλέψεις των αντίστοιχων Βουλγάρων εθνικιστών) δε σημειώθηκε οποιαδήποτε κίνηση από μέρους των Βουλγάρων που διαμένουν στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια δεν πήγαν χιλιάδες ή…εκατομμύρια Βούλγαροι να εγκατασταθούν στην Ελληνική Θράκη για να δημιουργηθεί στη συνέχεια μειονοτικό ζήτημα και να διεκδικήσουν απόσχιση και ένωση με τη Βουλγαρία!!! Και εν τέλει ακόμα και αν δεχόμασταν ένα τέτοιο σενάριο επιστημονικής φαντασίας ας συνυπολογίσουμε εν τέλει και το απλούστατο ότι ένα τέτοιο ιμπεριαλιστικό σχέδιο, δεν προϋποθέτει ούτε τη χορήγηση ελληνικής υπηκοότητας ή ιθαγένειας, ούτε τη χορήγηση δικαιώματος ψήφου!!!
Γ. Απώλεια «Εθνικής Καθαρότητος»!!!
Αν και είναι μάλλον γελοίο να συζητάμε ακόμα περί αιματολογικής καθαρότητος ενός λαού – λες και συζητάμε για τα Πεκινουά της Βασίλισσας Βικτωρίας – σημειώνουμε απλά για την Ελλάδα: στο παρελθόν έχουν ενσωματωθεί πολλοί πληθυσμοί «αλλογενείς» και αλλόγλωσσοι στον «εθνικό κορμό». Θυμίζουμε ότι κατά την αρχαιότητα στις μεγαλύτερες, τουλάχιστον, πόλεις κράτη, οι «βάρβαροι» δηλαδή, αποτελούσαν πληθυσμό αριθμητικά ανώτερο από τους πολίτες, δηλαδή τους Έλληνες. Αποτέλεσμα αυτού ήταν αναρίθμητες «επιμείξεις»: απλό παράδειγμα; Ο «εθνικιστής» της εποχής Δημοσθένης ήταν…κατά το ήμισυ Έλληνας, αφού η μητέρα του ήταν Θρακικής καταγωγής. Στη συνέχεια, στην πολυπολιτισμική ελληνιστική εποχή, όπου όλοι μάθαιναν ελληνικά (αφού είχαν γίνει τα αγγλικά της εποχής) οι κινήσεις πληθυσμών ήταν φαινόμενο συχνότατο – κατά κύριο λόγο με τις κινήσεις στρατιωτών, μισθοφόρων και μη – και οι μικτοί γάμοι ήταν πολύ συχνοί. Αντίστοιχα φαινόμενα σημειώθηκαν και στην ρωμαϊκή περίοδο, όπου, επιπρώσθετα, πολλοοί Έλληνες έκαναν το παν να αποκτήσουν ρωμαϊκή υπηκοότητα (!!), δηλαδή τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη. Στη Βυζαντινή περίοδο εγκαθίστανται στον Ελλαδικό χώρο Σλάβοι (από τη Μακεδονία ως και την Πελοπόννησο). Για παράδειγμα ο πληθυσμός των χωριών του Ταϋγέτου ήταν σλαβικός και μάλιστα στην Φραγκική περίοδο κατέκτησαν και την Καλαμάτα! Λίγο αργότερα εγκαθίστανται στον Ελλαδικό χώρο και Αλβανοί (Αρβανίτες), π.χ. στην Εύβοια, πολλά νησιά, την Αττική (ρωτήστε κάποιον Αλβανό τι σημαίνει Πλάκα…). Αυτοί θα διατηρήσουν έντονα τη «γλωσσική τους ιδιαιτερότητα» (μιλάνε Αρβανίτικα) μέχρι τον 20ο αιώνα. Στη δε Επανάσταση του 1821 οι Αρβανίτες συμμετέχουν ενθουσιωδώς…μιλώντας πάντα Αρβανίτικα, και έδωσαν πολλούς από τους μεγαλύτερους ήρωες του αγώνα. Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα του Μιαούλη…
Όλα αυτά τα αναφέρουμε εν τάχει απλά για να καταδείξουμε το αυτονόητο: η έννοια της «εθνικής καθαρότητας» είναι επιεικώς γελοία (για οποιοδήποτε σύγχρονο κράτος). Το δε «εθνικό αίσθημα», δηλαδή η ιδέα ότι ένα άτομο ανήκει σε κάποιο εθνικό σώμα, είναι καθαρά προσωπικό ζήτημα και δεν κληρονομείται ούτε κληροδοτείται, αλλά ούτε και έχει σχέση με το χρώμα του δέρματος, των ματιών ή των μαλλιών … Όσον αφορά σε το δικαίωμα το πολίτη, δηλαδή το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, σε οποιαδήποτε δημοκρατία θα έπρεπε να δίδεται αυτομάτως σε οποιονδήποτε μόνιμο κάτοικο.
Άλλωστε, και για να ανατρέξουμε, όπως τόσο αγαπούν να κάνουν οι εθνικιστές, στην Αρχαία Ελλάδα, θα διαπιστώσουμε το αυτονόητο: αν ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός δημιούργησε θαύματα σε όλους τους τομείς, το έκανε διότι ήταν ανοικτός και όχι κλειστός και φοβικός: ανοικτός στη ροή ιδεών και τέχνης, ανοικτός και στη ροή ανθρώπων. Και τις μεν ιδέες τις αφομοίωνε και τις ενσωμάτωνε επεξεργάζοντας και συνδυάζοντας, τους δε ανθρώπους δεν τους καταδίκαζε λόγο καταγωγής, αλλά αγκάλιαζε και προωθούσε αυτούς που είχαν κάτι να προσφέρουν.
Κατά τρόπο αντίστοιχο θα έπρεπε και σήμερα να δειχτεί πιο ανοικτός, και να εγκαταλείψει τα φοβικά σύνδρομα και τους κομπλεξισμούς που δεν αφήνουν τον άριστο μαθητή να σηκώσει τη σημαία διότι…είναι Αλβανός. Στο κάτω-κάτω, ο άνθρωπος αυτός, ο οποίος ενδεχομένως μέχρι εκείνη τη στιγμή να ένοιωθε Έλληνας, με την απόρριψή του από τους «Έλληνες», στιγματίστηκε ως κάτι διαφορετικό, υποχρεώνοντάς τον να νοιώσει, όντως, «μη Έλληνας».
Που μας φέρνει άλλωστε και στον ορισμό του «Έλληνας»…Τι είναι Έλληνας; Είδαμε ήδη ότι «αιματολογικά καθαρός» Έλληνας είναι σχήμα οξύμωρο. Άρα τι μένει; Είναι Έλληνας ο Χριστιανός Ορθόδοξος; Η αποδοχή αυτή αυτομάτως αποκλείει τους Έλληνες Καθολικούς, τους Έλληνες Μουσουλμάνους, τους Έλληνες Αθέους, ενώ, λαμβανόμενο ως μοναδικό κριτήριο θα περιέκλειε έναν τεράστιο πληθυσμό που μόνο Έλληνας δεν νιώθει.
Είναι λοιπόν Έλληνας όποιος μιλάει ελληνικά; Μα, ένας τέτοιος ορισμός θα απέκλειε όσους απογόνους Ελλήνων μεταναστών νιώθουν Έλληνες, αλλά δεν μιλάνε ελληνικά ή μιλάνε ελλιπώς…Αν δε στον ορισμό προστεθεί και ο γραπτός λόγος τότε ο ορισμός θα πρέπει να είναι εξαιρετικά ελαστικός, αλλιώς πολύ φοβούμαι ότι θα πρέπει να αποκλειστεί η μεγάλη πλειοψηφία των εθνικιστών, οι οποίοι φωνάζοντας και κοπτόμενοι για την καθαρότητα του έθνους, χρησιμοποιούν μία γλώσσα η οποία βρίθει σολοικισμών και βαρβαρισμών…
Ακόμα και ο συνδυασμός των δύο παραπάνω χαρακτηριστικών, τουτέστιν Έλληνας είναι όποιος είναι ελληνόγλωσσος και Χριστιανός Ορθόδοξος, όπως κατά καιρούς έχει προταθεί από δεξιούς ως ακροδεξιούς κύκλους, σημειώνουμε απλώς τις αντιρρήσεις επί των μερών της εξίσωσης.
Αν δε στον ορισμό προσθέσουμε και τα περίφημα «ήθη και έθιμα» θα πρέπει να σημειωθεί ότι άλλα τα ήθη και έθιμα π.χ. στην Κρήτη, άλλα στη Μακεδονία και προφανώς άλλα στην Αθήνα…Ποια από αυτά τα πολλά και ποικίλα «ήθη και έθιμα» θα έπρεπε να πάρουμε ως σημείο αναφοράς ως προς την ελληνικότητα ή μη κάθε ανθρώπου;
Δ. Δικαίωμα του Πολίτη να έχουν μόνο όσοι έχουν και της υποχρεώσεις του πολίτη: Από τα ποία αστεία επιχειρήματα που εγείρονται από τους οπαδούς του ΛΑΟΣ και συναφών χώρων! Κανείς από όσους επιθυμούν να πολιτογραφηθούν Έλληνες δεν απαιτεί να ξεφύγει από τις υποχρεώσεις που έχουν όλοι οι Έλληνες πολίτες. Αντίθετα θα έπρεπε να σημειωθεί ότι όλοι όσοι – λόγω της «παράνομης» παραμονής τους στην Ελλάδα αναγκάζονται να δουλεύουν παράνομα, θα προτιμούσαν να πληρώνουν φόρους αλλά και ΙΚΑ κλπ και να δουλεύουν κανονικά ασφαλισμένοι και πληρώνοντας για τη μελλοντική σύνταξή τους. Κάτι που, από την πλευρά του ελληνικού κράτους θα απέφερε ουκ ολίγα φορολογικά έσοδα…Ενδεχόμενα βέβαια, πολλοί που ωρύονται κατά της παροχής ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες με το επιχείρημα αυτό να είναι οι ίδιοι που φοροδιαφεύγουν, αλλά και εκμεταλλεύονται τους «παράνομους» μετανάστες επιβάλλοντας φρικτές συνθήκες εργασίας και πληρώνοντάς τους εξευτιλιστικά ημερομίσθια…Πάντα με τη φοβέρα του χωροφύλακα και της απέλασης αν κάποιος τολμήσει να αντιδράσει!
Ε. Οι «ξένοι» είναι εγκληματίες! (Δεν είμαι εγώ ρατσιστής…αυτός είναι μαύρος!!).
Πέρα από το ότι οποιαδήποτε τέτοια γενίκευση είναι βλακώδης (π.χ. οι Γάλλοι βρωμάνε, οι Γερμανοί είναι πειθαρχημένοι, οι Αμερικάνοι είναι…πλούσιοι, οι Αλβανοί είναι εγκληματίες), στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι διπλά βλακώδης καθώς ο όρος «ξένοι» υπερκαλύπτει πολλές και ποικίλες εθνικές ομάδες: ποιοι «ξένοι» είναι εγκληματίες; Οι Αλβανοί; Οι Βούλγαροι; Οι Κούρδοι; Οι Πακιστανοί; Ή μήπως οι Αμερικάνοι; Οι Εγγλέζοι; Οι Γερμανοί; Οι Γάλλοι (που βρωμάνε κιόλας); Ή μήπως με το που πατάει κάποιος μη Έλλην το πόδι του στην Ελλάδα αυτομάτως γίνεται εγκληματίας; Και αν χρησιμοποιήσουμε τον ίδιο ορισμό σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, τι γίνεται; Γίνεται και ο Έλληνας εγκληματίας μόλις εγκαταλείψει τα πάτρια εδάφη;
Η αλήθεια είναι ότι στους καιρούς της μεγάλης ελληνικής μετανευστικότητας ο ίδιος ο όρος Έλληνας είχε γίνει συνώνυμο του εγκληματία (κάτι σαν το «Αλβανός» στην νεοελληνική πραγματικότητα), ακριβώς διότι και οι Έλληνες, όπως και κάθε απελπισμένος, ήταν έτοιμος ακόμα και να εγκληματήσει προκειμένου να επιβιώσει. (δες σχετικά: http://www.iospress.gr/ios2006/ios20060430.htm) Σε σημείο που εστιατόρια στην Ευρώπη είχαν φτάσει να αναρτούν πινακίδες: «Απαγορεύονται τα σκυλιά και οι Έλληνες»!!
Άλλωστε, αν δούμε τα στατιστικά, τα περισσότερα εγκλήματα στην Ελλάδα, αντίθετα από την πλαστή μιντιακή εικόνα, γίνονται από Έλληνες!
Μήπως λοιπόν είναι καλύτερο να εγκαταλείψουμε τον ανόητο και ρατσιστικό ορισμό και να αναλογιστούμε μήπως είναι οι δικές μας πράξεις και παραλήψεις που είναι εγκληματικές; Μήπως το Ελληνικό Κράτος είναι αυτό που εγκληματεί εξωθώντας ανθρώπους να ζουν σε κατάσταση παρανομίας, ονοματίζοντάς τους «λαθραίους» και αφήνοντάς τους βορά σε κάθε εγκληματία νεοέλληνα που ψάχνει «φτηνό εργατικό δυναμικό»;
Μήπως εν τέλει θα έπρεπε να διεκδικούμε το δικαίωμα του πολίτη για κάθε κάτοικο της χώρας μας (αλλά και κάθε χώρας), χωρίς προκαταλήψεις και προαπαιτούμενα οποιουδήποτε τύπου.
Όσο για τα ζητήματα που εγείρει το νομοσχέδιο απλά καλύπτει μερικώς απαράδεκτα κενά στην ελληνική νομοθεσία, όπως άνθρωποι που γεννιούνται, μεγαλώνουν και δε γνωρίζουν άλλη πατρίδα από την Ελλάδα να μην θεωρούνται Έλληνες ή άνθρωποι που έχουν ζήσει επί δεκαετίες στην Ελλάδα να μην διαθέτουν το ελάχιστο δικαίωμα να εκλέγουν, έστω και σε τοπικό επίπεδο!
Το νομοσχέδιο (και ο συνεπαγόμενος νόμος) όμως πρέπει να θεωρείται ως ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Όχι όμως και το τέλος του δρόμου!
Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο. (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1948)
Θέματα που εγείρουν οι ακροδεξιοί όσον αφορά το σχέδιο νόμου:
Α. Εθνική Κυριαρχία – Τσαμουριά, τουτέστιν οι Αλβανοί θα πάνε μαζικά να εγκατασταθούν στην Πρέβεζα (!!!) και θα ψηφίζουν (τι άραγε;;) πράγμα που θα επιφέρει…απόσχιση της περιοχής και προσκολλήσεως της στην Αλβανία…
Β. Μουσουλμάνοι - Κοσσοβοποίηση της Ελλάδος, τουτέστιν πολλοί Αλβανοί. Παρόμοιο με το προηγούμενο σημείο…2 εκατομμύρια (!!!) νομιμοποιημένων και με δικαίωμα ψήφου Αλβανών θα δημιουργήσουν μειονοτικό πρόβλημα στην Ελλάδα. Πέραν του αστείου των αριθμών (θυμίζουμε ότι η Αλβανία έχει συνολικό πληθυσμό 3 εκατομμύρια…), σημειώνουμε ότι στρατηγικός στόχος της Ελλάδος είναι η ένταξη όλων των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Άρα οι Αλβανοί, με την ένταξή τους στην Ε.Ε. θα έχουν εκ των πραγμάτων το δικαίωμα να εγκαθίστανται, να εργάζονται αλλά και να ψηφίζουν όπου θέλουν ανά την Ε.Ε. Το δικαίωμα αυτό το έχουν ήδη αποκτήσει άλλωστε και οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι, οι οποίοι, αν και στην Ε.Ε., εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται από τους Έλληνες ως «ύποπτοι». Όσον αφορά τη συνωμοσιολογία περί εγκαταστάσεως «υπόπτων Αλβανών» σε «ευαίσθητες περιοχές», σημειώνουμε απλά ότι οι Βουλγαρία επίσης συνορεύει με την Ελλάδα και στο παρελθόν είχε βλέψεις σε περιοχές της Ελλάδος. Παρόλες όμως τις κινδυνολογίες των εθνικιστών (και παρόλες τις Μεγαλοϊδεάτικες βλέψεις των αντίστοιχων Βουλγάρων εθνικιστών) δε σημειώθηκε οποιαδήποτε κίνηση από μέρους των Βουλγάρων που διαμένουν στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια δεν πήγαν χιλιάδες ή…εκατομμύρια Βούλγαροι να εγκατασταθούν στην Ελληνική Θράκη για να δημιουργηθεί στη συνέχεια μειονοτικό ζήτημα και να διεκδικήσουν απόσχιση και ένωση με τη Βουλγαρία!!! Και εν τέλει ακόμα και αν δεχόμασταν ένα τέτοιο σενάριο επιστημονικής φαντασίας ας συνυπολογίσουμε εν τέλει και το απλούστατο ότι ένα τέτοιο ιμπεριαλιστικό σχέδιο, δεν προϋποθέτει ούτε τη χορήγηση ελληνικής υπηκοότητας ή ιθαγένειας, ούτε τη χορήγηση δικαιώματος ψήφου!!!
Γ. Απώλεια «Εθνικής Καθαρότητος»!!!
Αν και είναι μάλλον γελοίο να συζητάμε ακόμα περί αιματολογικής καθαρότητος ενός λαού – λες και συζητάμε για τα Πεκινουά της Βασίλισσας Βικτωρίας – σημειώνουμε απλά για την Ελλάδα: στο παρελθόν έχουν ενσωματωθεί πολλοί πληθυσμοί «αλλογενείς» και αλλόγλωσσοι στον «εθνικό κορμό». Θυμίζουμε ότι κατά την αρχαιότητα στις μεγαλύτερες, τουλάχιστον, πόλεις κράτη, οι «βάρβαροι» δηλαδή, αποτελούσαν πληθυσμό αριθμητικά ανώτερο από τους πολίτες, δηλαδή τους Έλληνες. Αποτέλεσμα αυτού ήταν αναρίθμητες «επιμείξεις»: απλό παράδειγμα; Ο «εθνικιστής» της εποχής Δημοσθένης ήταν…κατά το ήμισυ Έλληνας, αφού η μητέρα του ήταν Θρακικής καταγωγής. Στη συνέχεια, στην πολυπολιτισμική ελληνιστική εποχή, όπου όλοι μάθαιναν ελληνικά (αφού είχαν γίνει τα αγγλικά της εποχής) οι κινήσεις πληθυσμών ήταν φαινόμενο συχνότατο – κατά κύριο λόγο με τις κινήσεις στρατιωτών, μισθοφόρων και μη – και οι μικτοί γάμοι ήταν πολύ συχνοί. Αντίστοιχα φαινόμενα σημειώθηκαν και στην ρωμαϊκή περίοδο, όπου, επιπρώσθετα, πολλοοί Έλληνες έκαναν το παν να αποκτήσουν ρωμαϊκή υπηκοότητα (!!), δηλαδή τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη. Στη Βυζαντινή περίοδο εγκαθίστανται στον Ελλαδικό χώρο Σλάβοι (από τη Μακεδονία ως και την Πελοπόννησο). Για παράδειγμα ο πληθυσμός των χωριών του Ταϋγέτου ήταν σλαβικός και μάλιστα στην Φραγκική περίοδο κατέκτησαν και την Καλαμάτα! Λίγο αργότερα εγκαθίστανται στον Ελλαδικό χώρο και Αλβανοί (Αρβανίτες), π.χ. στην Εύβοια, πολλά νησιά, την Αττική (ρωτήστε κάποιον Αλβανό τι σημαίνει Πλάκα…). Αυτοί θα διατηρήσουν έντονα τη «γλωσσική τους ιδιαιτερότητα» (μιλάνε Αρβανίτικα) μέχρι τον 20ο αιώνα. Στη δε Επανάσταση του 1821 οι Αρβανίτες συμμετέχουν ενθουσιωδώς…μιλώντας πάντα Αρβανίτικα, και έδωσαν πολλούς από τους μεγαλύτερους ήρωες του αγώνα. Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα του Μιαούλη…
Όλα αυτά τα αναφέρουμε εν τάχει απλά για να καταδείξουμε το αυτονόητο: η έννοια της «εθνικής καθαρότητας» είναι επιεικώς γελοία (για οποιοδήποτε σύγχρονο κράτος). Το δε «εθνικό αίσθημα», δηλαδή η ιδέα ότι ένα άτομο ανήκει σε κάποιο εθνικό σώμα, είναι καθαρά προσωπικό ζήτημα και δεν κληρονομείται ούτε κληροδοτείται, αλλά ούτε και έχει σχέση με το χρώμα του δέρματος, των ματιών ή των μαλλιών … Όσον αφορά σε το δικαίωμα το πολίτη, δηλαδή το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, σε οποιαδήποτε δημοκρατία θα έπρεπε να δίδεται αυτομάτως σε οποιονδήποτε μόνιμο κάτοικο.
Άλλωστε, και για να ανατρέξουμε, όπως τόσο αγαπούν να κάνουν οι εθνικιστές, στην Αρχαία Ελλάδα, θα διαπιστώσουμε το αυτονόητο: αν ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός δημιούργησε θαύματα σε όλους τους τομείς, το έκανε διότι ήταν ανοικτός και όχι κλειστός και φοβικός: ανοικτός στη ροή ιδεών και τέχνης, ανοικτός και στη ροή ανθρώπων. Και τις μεν ιδέες τις αφομοίωνε και τις ενσωμάτωνε επεξεργάζοντας και συνδυάζοντας, τους δε ανθρώπους δεν τους καταδίκαζε λόγο καταγωγής, αλλά αγκάλιαζε και προωθούσε αυτούς που είχαν κάτι να προσφέρουν.
Κατά τρόπο αντίστοιχο θα έπρεπε και σήμερα να δειχτεί πιο ανοικτός, και να εγκαταλείψει τα φοβικά σύνδρομα και τους κομπλεξισμούς που δεν αφήνουν τον άριστο μαθητή να σηκώσει τη σημαία διότι…είναι Αλβανός. Στο κάτω-κάτω, ο άνθρωπος αυτός, ο οποίος ενδεχομένως μέχρι εκείνη τη στιγμή να ένοιωθε Έλληνας, με την απόρριψή του από τους «Έλληνες», στιγματίστηκε ως κάτι διαφορετικό, υποχρεώνοντάς τον να νοιώσει, όντως, «μη Έλληνας».
Που μας φέρνει άλλωστε και στον ορισμό του «Έλληνας»…Τι είναι Έλληνας; Είδαμε ήδη ότι «αιματολογικά καθαρός» Έλληνας είναι σχήμα οξύμωρο. Άρα τι μένει; Είναι Έλληνας ο Χριστιανός Ορθόδοξος; Η αποδοχή αυτή αυτομάτως αποκλείει τους Έλληνες Καθολικούς, τους Έλληνες Μουσουλμάνους, τους Έλληνες Αθέους, ενώ, λαμβανόμενο ως μοναδικό κριτήριο θα περιέκλειε έναν τεράστιο πληθυσμό που μόνο Έλληνας δεν νιώθει.
Είναι λοιπόν Έλληνας όποιος μιλάει ελληνικά; Μα, ένας τέτοιος ορισμός θα απέκλειε όσους απογόνους Ελλήνων μεταναστών νιώθουν Έλληνες, αλλά δεν μιλάνε ελληνικά ή μιλάνε ελλιπώς…Αν δε στον ορισμό προστεθεί και ο γραπτός λόγος τότε ο ορισμός θα πρέπει να είναι εξαιρετικά ελαστικός, αλλιώς πολύ φοβούμαι ότι θα πρέπει να αποκλειστεί η μεγάλη πλειοψηφία των εθνικιστών, οι οποίοι φωνάζοντας και κοπτόμενοι για την καθαρότητα του έθνους, χρησιμοποιούν μία γλώσσα η οποία βρίθει σολοικισμών και βαρβαρισμών…
Ακόμα και ο συνδυασμός των δύο παραπάνω χαρακτηριστικών, τουτέστιν Έλληνας είναι όποιος είναι ελληνόγλωσσος και Χριστιανός Ορθόδοξος, όπως κατά καιρούς έχει προταθεί από δεξιούς ως ακροδεξιούς κύκλους, σημειώνουμε απλώς τις αντιρρήσεις επί των μερών της εξίσωσης.
Αν δε στον ορισμό προσθέσουμε και τα περίφημα «ήθη και έθιμα» θα πρέπει να σημειωθεί ότι άλλα τα ήθη και έθιμα π.χ. στην Κρήτη, άλλα στη Μακεδονία και προφανώς άλλα στην Αθήνα…Ποια από αυτά τα πολλά και ποικίλα «ήθη και έθιμα» θα έπρεπε να πάρουμε ως σημείο αναφοράς ως προς την ελληνικότητα ή μη κάθε ανθρώπου;
Δ. Δικαίωμα του Πολίτη να έχουν μόνο όσοι έχουν και της υποχρεώσεις του πολίτη: Από τα ποία αστεία επιχειρήματα που εγείρονται από τους οπαδούς του ΛΑΟΣ και συναφών χώρων! Κανείς από όσους επιθυμούν να πολιτογραφηθούν Έλληνες δεν απαιτεί να ξεφύγει από τις υποχρεώσεις που έχουν όλοι οι Έλληνες πολίτες. Αντίθετα θα έπρεπε να σημειωθεί ότι όλοι όσοι – λόγω της «παράνομης» παραμονής τους στην Ελλάδα αναγκάζονται να δουλεύουν παράνομα, θα προτιμούσαν να πληρώνουν φόρους αλλά και ΙΚΑ κλπ και να δουλεύουν κανονικά ασφαλισμένοι και πληρώνοντας για τη μελλοντική σύνταξή τους. Κάτι που, από την πλευρά του ελληνικού κράτους θα απέφερε ουκ ολίγα φορολογικά έσοδα…Ενδεχόμενα βέβαια, πολλοί που ωρύονται κατά της παροχής ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες με το επιχείρημα αυτό να είναι οι ίδιοι που φοροδιαφεύγουν, αλλά και εκμεταλλεύονται τους «παράνομους» μετανάστες επιβάλλοντας φρικτές συνθήκες εργασίας και πληρώνοντάς τους εξευτιλιστικά ημερομίσθια…Πάντα με τη φοβέρα του χωροφύλακα και της απέλασης αν κάποιος τολμήσει να αντιδράσει!
Ε. Οι «ξένοι» είναι εγκληματίες! (Δεν είμαι εγώ ρατσιστής…αυτός είναι μαύρος!!).
Πέρα από το ότι οποιαδήποτε τέτοια γενίκευση είναι βλακώδης (π.χ. οι Γάλλοι βρωμάνε, οι Γερμανοί είναι πειθαρχημένοι, οι Αμερικάνοι είναι…πλούσιοι, οι Αλβανοί είναι εγκληματίες), στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι διπλά βλακώδης καθώς ο όρος «ξένοι» υπερκαλύπτει πολλές και ποικίλες εθνικές ομάδες: ποιοι «ξένοι» είναι εγκληματίες; Οι Αλβανοί; Οι Βούλγαροι; Οι Κούρδοι; Οι Πακιστανοί; Ή μήπως οι Αμερικάνοι; Οι Εγγλέζοι; Οι Γερμανοί; Οι Γάλλοι (που βρωμάνε κιόλας); Ή μήπως με το που πατάει κάποιος μη Έλλην το πόδι του στην Ελλάδα αυτομάτως γίνεται εγκληματίας; Και αν χρησιμοποιήσουμε τον ίδιο ορισμό σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, τι γίνεται; Γίνεται και ο Έλληνας εγκληματίας μόλις εγκαταλείψει τα πάτρια εδάφη;
Η αλήθεια είναι ότι στους καιρούς της μεγάλης ελληνικής μετανευστικότητας ο ίδιος ο όρος Έλληνας είχε γίνει συνώνυμο του εγκληματία (κάτι σαν το «Αλβανός» στην νεοελληνική πραγματικότητα), ακριβώς διότι και οι Έλληνες, όπως και κάθε απελπισμένος, ήταν έτοιμος ακόμα και να εγκληματήσει προκειμένου να επιβιώσει. (δες σχετικά: http://www.iospress.gr/ios2006/ios20060430.htm) Σε σημείο που εστιατόρια στην Ευρώπη είχαν φτάσει να αναρτούν πινακίδες: «Απαγορεύονται τα σκυλιά και οι Έλληνες»!!
Άλλωστε, αν δούμε τα στατιστικά, τα περισσότερα εγκλήματα στην Ελλάδα, αντίθετα από την πλαστή μιντιακή εικόνα, γίνονται από Έλληνες!
Μήπως λοιπόν είναι καλύτερο να εγκαταλείψουμε τον ανόητο και ρατσιστικό ορισμό και να αναλογιστούμε μήπως είναι οι δικές μας πράξεις και παραλήψεις που είναι εγκληματικές; Μήπως το Ελληνικό Κράτος είναι αυτό που εγκληματεί εξωθώντας ανθρώπους να ζουν σε κατάσταση παρανομίας, ονοματίζοντάς τους «λαθραίους» και αφήνοντάς τους βορά σε κάθε εγκληματία νεοέλληνα που ψάχνει «φτηνό εργατικό δυναμικό»;
Μήπως εν τέλει θα έπρεπε να διεκδικούμε το δικαίωμα του πολίτη για κάθε κάτοικο της χώρας μας (αλλά και κάθε χώρας), χωρίς προκαταλήψεις και προαπαιτούμενα οποιουδήποτε τύπου.
Όσο για τα ζητήματα που εγείρει το νομοσχέδιο απλά καλύπτει μερικώς απαράδεκτα κενά στην ελληνική νομοθεσία, όπως άνθρωποι που γεννιούνται, μεγαλώνουν και δε γνωρίζουν άλλη πατρίδα από την Ελλάδα να μην θεωρούνται Έλληνες ή άνθρωποι που έχουν ζήσει επί δεκαετίες στην Ελλάδα να μην διαθέτουν το ελάχιστο δικαίωμα να εκλέγουν, έστω και σε τοπικό επίπεδο!
Το νομοσχέδιο (και ο συνεπαγόμενος νόμος) όμως πρέπει να θεωρείται ως ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Όχι όμως και το τέλος του δρόμου!
Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο. (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1948)
Monday, January 04, 2010
Mετανάστες: «συνταγματικό τόξο» για την Ελλάδα
Του Νικου Κ. Αλιβιζατου*
«Σε λιγότερο από έξι χρόνια, η Γερμανία κατέστρεψε τις ηθικές δομές του δυτικού κόσμου, διαπράττοντας εγκλήματα που κανένας δεν μπορούσε να διανοηθεί· όσο για τους νικητές, μετέτρεψαν σε στάχτη τα μνημεία ενός χιλιόχρονου γερμανικού πολιτισμού. (...) Τα ανωτέρω δύο τραύματα εξηγούν γιατί οι αναμνήσεις του τελευταίου πολέμου είναι τόσο επώδυνες (...)».
ΧΑΝΑ ΑΡΕΝΤ (1950)
Με το ανωτέρω απόσπασμα από συνέντευξη της μεγάλης Αμερικανίδας φιλοσόφου κλείνει το πρώτο κεφάλαιο της «Ιστορίας της Ευρώπης και του κόσμου από το 1945», που συνέγραψαν από κοινού Γάλλοι και Γερμανοί εκπαιδευτικοί για τη Γ΄ τάξη του λυκείου των σχολείων τους (εκδ. Klett & Nathan, 2006, σ. 15). Ξεκινώντας από αυτό τo χωρίο, οι μαθητές των δύο χωρών - «προαιώνιων εχθρών» στην Ευρώπη μέχρι πρότινος- καλούνται σήμερα να απαντήσουν στο ερώτημα: «Ποια ήταν η ιδιαιτερότητα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου;».
Το βιβλίο αυτό μού το θύμισαν δύο περιστατικά ακραίας πολιτικής συμπεριφοράς της πρόσφατης επικαιρότητάς μας: από τη μια, η οξύτατη επίθεση που δέχθηκε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα, μετά τον διορισμό της ως ειδικής γραμματέως στο υπουργείο Παιδείας. Και, από την άλλη, οι αντιδράσεις που προκάλεσε το νομοσχέδιο, που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Εσωτερικών, για την πολιτογράφηση και τα δικαιώματα των μεταναστών.
Αξίζει να θυμίσει κανείς πολύ επιγραμματικά τα γεγονότα:
Η μεν κ. Δραγώνα δεν επικρίθηκε για κάποια απόφαση που πήρε η ίδια ή το υπουργείο Παιδείας, ούτε καν για κάποια εξαγγελία. Κατηγορήθηκε αναδρομικά για απόψεις που είχε διατυπώσει σε συλλογικό επιστημονικό βιβλίο, που κυκλοφόρησε πριν από αρκετά χρόνια, για τον εθνοκεντρισμό στην εκπαίδευση («Τι είν' η πατρίδα μας;», Αθήνα, εκδ. Αλεξάνδρεια, 1997). Αν ο κ. Γ. Καρατζαφέρης και οι βουλευτές του (ή, τουλάχιστον, ο εξ αυτών «διανοούμενος») είχαν μπει στον κόπο να ελέγξουν τις παραπομπές που έκαναν στο έργο της κ. Δραγώνα από φυλλάδιο μιας ένωσης αποστράτων, θα διαπίστωναν ότι πρόκειται για κλασική περίπτωση παραποίησης κειμένου και διαστρέβλωσης νοήματος.
Για παράδειγμα, πουθενά η κ. Δραγώνα δεν χαρακτηρίζει «ρατσιστή» όποιον αποσιωπά τη σημασία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επισημαίνει απλώς -χωρίς μάλιστα να κάνει κανένα δικό της σχόλιο- αποσιωπήσεις σημαντικών γεγονότων από την ιστορία αυτής της χώρας στα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια (όπως άλλωστε και της παρουσίας των Eβραίων και άλλων αλλόθρησκων ομάδων στη νεότερη ελληνική ιστορία).
Οσο για το νομοσχέδιο του κ. Ραγκούση, ο προσεκτικός αναγνώστης, αν ενδιαφερόταν για την ουσία και όχι μόνο για εντυπώσεις, θα διαπίστωνε πολύ εύκολα ότι περιέχει τόσες ασφαλιστικές δικλίδες για την αποτροπή καταχρήσεων, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ακόμη και άτολμο.
Σε ό, τι αφορά, ειδικότερα, την ιθαγένεια των παιδιών μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα (β΄ γενιά μεταναστών), η προβλεπόμενη προϋπόθεση ότι ο ένας τουλάχιστον από τους γονείς θα πρέπει να κατοικεί νόμιμα στη χώρα «επί πέντε συνεχή έτη» (ή το παιδί να έχει παρακολουθήσει 3 ή 6 χρόνια τουλάχιστον σε ελληνικό σχολείο), περιορίζει πολύ την πιθανότητα καταστρατηγήσεων. Το ίδιο και η 5ετής νόμιμη διαμονή στην Ελλάδα, που προβλέπεται ως προϋπόθεση για την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης από ενηλίκους. Εξαιρετικά αυστηρές εξάλλου είναι και οι προϋποθέσεις για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των μεταναστών στις δημοτικές και μόνον εκλογές. Σε αυτές, υπενθυμίζεται ότι ούτως ή άλλως από ετών ψηφίζουν και οι κοινοτικοί αλλοδαποί αν το επιθυμούν, δηλαδή σήμερα οι Ρουμάνοι και οι Βούλγαροι που κατοικούν στη χώρα μας.
Οσο για την ένσταση ότι περιορίζει τάχα τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας η εισαγόμενη υποχρέωση της διοίκησης να αιτιολογεί τις αρνητικές αποφάσεις της σε αιτήσεις πολιτογράφησης, μόνον απορία προκαλεί. Διότι την αιτιολογία αυτή επιβάλλει η στοιχειώδης συνέπεια προς την αρχή του κράτους δικαίου, την οποία η ΕΣΔΑ κατοχυρώνει σήμερα για όλους (και όχι μόνο για τους ημεδαπούς). Αξίζει να σημειωθεί ότι η Γαλλία, χώρα εκ παραδόσεως διστακτική σε τέτοιου είδους ζητήματα, καθιέρωσε την υποχρεωτική αιτιολογία από το 1993.
Είναι λοιπόν φανερό ότι η πολεμική που ασκήθηκε στα ανωτέρω δύο θέματα απέβλεπε περισσότερο στη δημιουργία εντυπώσεων παρά στο να αναδείξει υπαρκτές διαφωνίες και ατέλειες.
Σε ό, τι με αφορά, αν οι επιθέσεις αυτές προέρχονταν αποκλειστικά από την άκρα δεξιά, θα αδιαφορούσα: διότι από παλιά ο χώρος αυτός, όταν δεν δέρνει τους αντιπάλους του, έχει αναγάγει το ψέμα σε συνήθη μέθοδο και τη διαβολή σε καθημερινή πρακτική. Αποβλέποντας στη σπίλωση και την κατασυκοφάντηση, αδιαφορεί για τα επιχειρήματα.
Το ίδιο ισχύει και για ορισμένα έντυπα, τα οποία, αν και αυτοκατατάσσονται στον λεγόμενο «προοδευτικό χώρο», δεν ορρωδούν σε χυδαιότητα για να πουλήσουν λίγο περισσότερα φύλλα. Με τους κοινούς συκοφάντες, λοιπόν, δεν μπορεί να υπάρξει συζήτηση.
Με απασχολεί, απεναντίας η σύμπλευση με τις ανωτέρω αντιλήψεις ορισμένων πολιτικών -δυστυχώς όχι μόνον της συντηρητικής παράταξης- οι οποίοι, για πρόσκαιρο πολιτικό κέρδος, ενδίδουν σε επικίνδυνες θέσεις για το έθνος, τη φυλή και την «καθαρότητα» των Ελλήνων, θέσεις που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας μας. Ο λόγος των πολιτικών αυτών, όταν δεν είναι μισαλλόδοξος, θυμίζει την περίφημη αποστροφή του Γ. Παπαδόπουλου προς τους Ευρωπαίους, ότι «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς μαζεύατε βελανίδια!».
Στην πολυπολιτισμική Ευρώπη του ανοίγματος προς τον έξω κόσμο, τέτοιου είδους επιχειρήματα θεωρούνται φαιδρά ακόμη και στους συντηρητικούς κύκλους. Για τους μετανάστες και την ένταξή τους στις κοινωνίες τους, πολιτικοί όπως ο Σαρκοζί και η Μέρκελ δεν ενδίδουν σε ιδεολογήματα, αλλά συζητούν επί της ουσίας. Το ίδιο και τα κεντροδεξιά κόμματα σε χώρες όπως η Πορτογαλία, η Σουηδία, η Φινλανδία, ακόμη και το συντηρητικό Λουξεμβούργο που, τα τελευταία χρόνια, μεταρρύθμισαν ριζικά το δίκαιο της ιθαγένειάς τους. Ας διδαχθεί από τις εμπειρίες τους ο κ. Αντ. Σαμαράς.
«Ομως», θα αντέτειναν πιθανόν οι εγχώριοι ξενόφοβοι, «η Ελλάδα δεν είναι σαν το Βέλγιο ή την Ολλανδία. Εχει εκκρεμή εθνικά θέματα. Μόνον αφελείς και ανιστόρητοι υποστηρίζουν απόψεις σαν τις δικές σας».
Δεν υποτιμώ τις εθνικές ιδιαιτερότητες. Πιστεύω, εν τούτοις, ότι τριάντα χρόνια μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ενωμένη Ευρώπη, αυτά που ενώνουν τη χώρα μας με τις χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τη χωρίζουν. Και ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν δικαιολογούν τόσο σοβαρές αποκλίσεις από τις θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου.
Το 1945, όταν απελευθερώθηκε η Ιταλία, τα κόμματα της εθνικής αντίστασης που μετείχαν στην πρώτη κυβέρνηση της απελευθέρωσης και που ψήφισαν το 1947 το Σύνταγμα της χώρας, συγκρότησαν στην πράξη αυτό που επικράτησε να ονομάζεται «συνταγματικό τόξο» («arco costituzionale»). Ξεπερνώντας για τα «βασικά» τη διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς, θέλησαν έτσι να δείξουν ότι είναι αποφασισμένα να απομονώσουν τον φασισμό, τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία που αυτός εξέφραζε.
Μήπως ήρθε η ώρα να συγκροτηθεί και στη χώρα μας ένα «συνταγματικό τόξο» για την Ελλάδα του αύριο, για την Ελλάδα του κράτους δικαίου, στην υπό διαμόρφωση ενωμένη Ευρώπη;
* Ο κ. Ν. Κ. Αλιβιζάτος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
«Σε λιγότερο από έξι χρόνια, η Γερμανία κατέστρεψε τις ηθικές δομές του δυτικού κόσμου, διαπράττοντας εγκλήματα που κανένας δεν μπορούσε να διανοηθεί· όσο για τους νικητές, μετέτρεψαν σε στάχτη τα μνημεία ενός χιλιόχρονου γερμανικού πολιτισμού. (...) Τα ανωτέρω δύο τραύματα εξηγούν γιατί οι αναμνήσεις του τελευταίου πολέμου είναι τόσο επώδυνες (...)».
ΧΑΝΑ ΑΡΕΝΤ (1950)
Με το ανωτέρω απόσπασμα από συνέντευξη της μεγάλης Αμερικανίδας φιλοσόφου κλείνει το πρώτο κεφάλαιο της «Ιστορίας της Ευρώπης και του κόσμου από το 1945», που συνέγραψαν από κοινού Γάλλοι και Γερμανοί εκπαιδευτικοί για τη Γ΄ τάξη του λυκείου των σχολείων τους (εκδ. Klett & Nathan, 2006, σ. 15). Ξεκινώντας από αυτό τo χωρίο, οι μαθητές των δύο χωρών - «προαιώνιων εχθρών» στην Ευρώπη μέχρι πρότινος- καλούνται σήμερα να απαντήσουν στο ερώτημα: «Ποια ήταν η ιδιαιτερότητα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου;».
Το βιβλίο αυτό μού το θύμισαν δύο περιστατικά ακραίας πολιτικής συμπεριφοράς της πρόσφατης επικαιρότητάς μας: από τη μια, η οξύτατη επίθεση που δέχθηκε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα, μετά τον διορισμό της ως ειδικής γραμματέως στο υπουργείο Παιδείας. Και, από την άλλη, οι αντιδράσεις που προκάλεσε το νομοσχέδιο, που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Εσωτερικών, για την πολιτογράφηση και τα δικαιώματα των μεταναστών.
Αξίζει να θυμίσει κανείς πολύ επιγραμματικά τα γεγονότα:
Η μεν κ. Δραγώνα δεν επικρίθηκε για κάποια απόφαση που πήρε η ίδια ή το υπουργείο Παιδείας, ούτε καν για κάποια εξαγγελία. Κατηγορήθηκε αναδρομικά για απόψεις που είχε διατυπώσει σε συλλογικό επιστημονικό βιβλίο, που κυκλοφόρησε πριν από αρκετά χρόνια, για τον εθνοκεντρισμό στην εκπαίδευση («Τι είν' η πατρίδα μας;», Αθήνα, εκδ. Αλεξάνδρεια, 1997). Αν ο κ. Γ. Καρατζαφέρης και οι βουλευτές του (ή, τουλάχιστον, ο εξ αυτών «διανοούμενος») είχαν μπει στον κόπο να ελέγξουν τις παραπομπές που έκαναν στο έργο της κ. Δραγώνα από φυλλάδιο μιας ένωσης αποστράτων, θα διαπίστωναν ότι πρόκειται για κλασική περίπτωση παραποίησης κειμένου και διαστρέβλωσης νοήματος.
Για παράδειγμα, πουθενά η κ. Δραγώνα δεν χαρακτηρίζει «ρατσιστή» όποιον αποσιωπά τη σημασία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επισημαίνει απλώς -χωρίς μάλιστα να κάνει κανένα δικό της σχόλιο- αποσιωπήσεις σημαντικών γεγονότων από την ιστορία αυτής της χώρας στα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια (όπως άλλωστε και της παρουσίας των Eβραίων και άλλων αλλόθρησκων ομάδων στη νεότερη ελληνική ιστορία).
Οσο για το νομοσχέδιο του κ. Ραγκούση, ο προσεκτικός αναγνώστης, αν ενδιαφερόταν για την ουσία και όχι μόνο για εντυπώσεις, θα διαπίστωνε πολύ εύκολα ότι περιέχει τόσες ασφαλιστικές δικλίδες για την αποτροπή καταχρήσεων, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ακόμη και άτολμο.
Σε ό, τι αφορά, ειδικότερα, την ιθαγένεια των παιδιών μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα (β΄ γενιά μεταναστών), η προβλεπόμενη προϋπόθεση ότι ο ένας τουλάχιστον από τους γονείς θα πρέπει να κατοικεί νόμιμα στη χώρα «επί πέντε συνεχή έτη» (ή το παιδί να έχει παρακολουθήσει 3 ή 6 χρόνια τουλάχιστον σε ελληνικό σχολείο), περιορίζει πολύ την πιθανότητα καταστρατηγήσεων. Το ίδιο και η 5ετής νόμιμη διαμονή στην Ελλάδα, που προβλέπεται ως προϋπόθεση για την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης από ενηλίκους. Εξαιρετικά αυστηρές εξάλλου είναι και οι προϋποθέσεις για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των μεταναστών στις δημοτικές και μόνον εκλογές. Σε αυτές, υπενθυμίζεται ότι ούτως ή άλλως από ετών ψηφίζουν και οι κοινοτικοί αλλοδαποί αν το επιθυμούν, δηλαδή σήμερα οι Ρουμάνοι και οι Βούλγαροι που κατοικούν στη χώρα μας.
Οσο για την ένσταση ότι περιορίζει τάχα τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας η εισαγόμενη υποχρέωση της διοίκησης να αιτιολογεί τις αρνητικές αποφάσεις της σε αιτήσεις πολιτογράφησης, μόνον απορία προκαλεί. Διότι την αιτιολογία αυτή επιβάλλει η στοιχειώδης συνέπεια προς την αρχή του κράτους δικαίου, την οποία η ΕΣΔΑ κατοχυρώνει σήμερα για όλους (και όχι μόνο για τους ημεδαπούς). Αξίζει να σημειωθεί ότι η Γαλλία, χώρα εκ παραδόσεως διστακτική σε τέτοιου είδους ζητήματα, καθιέρωσε την υποχρεωτική αιτιολογία από το 1993.
Είναι λοιπόν φανερό ότι η πολεμική που ασκήθηκε στα ανωτέρω δύο θέματα απέβλεπε περισσότερο στη δημιουργία εντυπώσεων παρά στο να αναδείξει υπαρκτές διαφωνίες και ατέλειες.
Σε ό, τι με αφορά, αν οι επιθέσεις αυτές προέρχονταν αποκλειστικά από την άκρα δεξιά, θα αδιαφορούσα: διότι από παλιά ο χώρος αυτός, όταν δεν δέρνει τους αντιπάλους του, έχει αναγάγει το ψέμα σε συνήθη μέθοδο και τη διαβολή σε καθημερινή πρακτική. Αποβλέποντας στη σπίλωση και την κατασυκοφάντηση, αδιαφορεί για τα επιχειρήματα.
Το ίδιο ισχύει και για ορισμένα έντυπα, τα οποία, αν και αυτοκατατάσσονται στον λεγόμενο «προοδευτικό χώρο», δεν ορρωδούν σε χυδαιότητα για να πουλήσουν λίγο περισσότερα φύλλα. Με τους κοινούς συκοφάντες, λοιπόν, δεν μπορεί να υπάρξει συζήτηση.
Με απασχολεί, απεναντίας η σύμπλευση με τις ανωτέρω αντιλήψεις ορισμένων πολιτικών -δυστυχώς όχι μόνον της συντηρητικής παράταξης- οι οποίοι, για πρόσκαιρο πολιτικό κέρδος, ενδίδουν σε επικίνδυνες θέσεις για το έθνος, τη φυλή και την «καθαρότητα» των Ελλήνων, θέσεις που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας μας. Ο λόγος των πολιτικών αυτών, όταν δεν είναι μισαλλόδοξος, θυμίζει την περίφημη αποστροφή του Γ. Παπαδόπουλου προς τους Ευρωπαίους, ότι «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς μαζεύατε βελανίδια!».
Στην πολυπολιτισμική Ευρώπη του ανοίγματος προς τον έξω κόσμο, τέτοιου είδους επιχειρήματα θεωρούνται φαιδρά ακόμη και στους συντηρητικούς κύκλους. Για τους μετανάστες και την ένταξή τους στις κοινωνίες τους, πολιτικοί όπως ο Σαρκοζί και η Μέρκελ δεν ενδίδουν σε ιδεολογήματα, αλλά συζητούν επί της ουσίας. Το ίδιο και τα κεντροδεξιά κόμματα σε χώρες όπως η Πορτογαλία, η Σουηδία, η Φινλανδία, ακόμη και το συντηρητικό Λουξεμβούργο που, τα τελευταία χρόνια, μεταρρύθμισαν ριζικά το δίκαιο της ιθαγένειάς τους. Ας διδαχθεί από τις εμπειρίες τους ο κ. Αντ. Σαμαράς.
«Ομως», θα αντέτειναν πιθανόν οι εγχώριοι ξενόφοβοι, «η Ελλάδα δεν είναι σαν το Βέλγιο ή την Ολλανδία. Εχει εκκρεμή εθνικά θέματα. Μόνον αφελείς και ανιστόρητοι υποστηρίζουν απόψεις σαν τις δικές σας».
Δεν υποτιμώ τις εθνικές ιδιαιτερότητες. Πιστεύω, εν τούτοις, ότι τριάντα χρόνια μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ενωμένη Ευρώπη, αυτά που ενώνουν τη χώρα μας με τις χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τη χωρίζουν. Και ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν δικαιολογούν τόσο σοβαρές αποκλίσεις από τις θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου.
Το 1945, όταν απελευθερώθηκε η Ιταλία, τα κόμματα της εθνικής αντίστασης που μετείχαν στην πρώτη κυβέρνηση της απελευθέρωσης και που ψήφισαν το 1947 το Σύνταγμα της χώρας, συγκρότησαν στην πράξη αυτό που επικράτησε να ονομάζεται «συνταγματικό τόξο» («arco costituzionale»). Ξεπερνώντας για τα «βασικά» τη διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς, θέλησαν έτσι να δείξουν ότι είναι αποφασισμένα να απομονώσουν τον φασισμό, τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία που αυτός εξέφραζε.
Μήπως ήρθε η ώρα να συγκροτηθεί και στη χώρα μας ένα «συνταγματικό τόξο» για την Ελλάδα του αύριο, για την Ελλάδα του κράτους δικαίου, στην υπό διαμόρφωση ενωμένη Ευρώπη;
* Ο κ. Ν. Κ. Αλιβιζάτος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Thursday, November 26, 2009
Αφημένες κάποιες Σκέψεις
Ευχαριστώ τους λασπολόγους φασίστες που τράβηξαν την προσοχή μου εδώ:
http://afroditealsalech.blogspot.com
Αξιόλογα θέματα, αν και δεν γνωρίζω τη συγγραφέα εκτός του μπλόγκ της.
http://afroditealsalech.blogspot.com
Αξιόλογα θέματα, αν και δεν γνωρίζω τη συγγραφέα εκτός του μπλόγκ της.
Monday, November 23, 2009
Free Education? - What an idea! Δωρεάν Παιδεία...Τί ιδέα!
Μα, προφανώς και δεν προκαλεί εντύπωση η έκθεση της Κομισιόν ότι τα Ελληνικά πανεπιστήμια είναι κακά...
Παρόμοια, όλως τυχαίως, λέει και για τα Γαλλικά τα οποία (ω! τι συμπτωσις!) παρέχουν επίσης δωρεάν παιδεία...
Το αποτέλεσμα ήταν να ανησυχήσει ο προοδευτικός Σαρκόζυ (προφανώς μοιράζεται παρόμοιες ανησυχίες με τους περισσότερους εδώ μέσα), και έιπε ότι πρέπει να κάνει κάτι για την παιδεία του λαού...Κοίταξε λοιπόν τριγύρω και τί διαπίστωσε; Ότι η Κομισιόν που συνέταξε τις συνταρακτικές αυτές εκθέσεις είχε μιά αδυναμία στο αμερικάικο μοντέλο παιδείας (η ερωτροτοπία της σταματά, βεβαίως, βεβαίως εδώ, γιατί, ως γνωστόν, η Κομισίον απεχθάνεται το Αμερικάνικο κοινωνικό μοντέλο). Δια τούτου ο εμπερέρ διέταξε αναδιοργανωση της παιδείας: Να δημιουργηθούν ελάχιστα πανεπιστήμια για την ελίτ και τα υπόλοιπα να παραμείουν, αλλά για την πλεμπαρία. Τα (ή το, γιατί φαίνεται ότι βασικά ΤΟ πανεπιστήμιο θα είναι η Σαρβόννη) πανεπιστήμια της ελίτ θα παίρνουν τη μερίδα τοθ λέοντας ενώ τα υπόλοιπα θα παίρνουν...το μακρύτερο! Και για να καλύψουν τα ελλείματά τους θα μπορούν, βεβαίως, βεβαίως να επιβάλλουν δίδακτρα, διότι, σκέφτηκε ο καλός εμπερερ, αν οι μπανλεζάρ θέλουν μόρφωση, θα πρέπει να αποδείξουν ότι είναι έτοιμοι για θυσίες. Έτσι γίνεται και στην Αγγλία, η οποία, σύμφωνα με τις εκθέσεις της Κομισίον, έχει τα καλύτερα πανεπιστήμια στην Ευρώπη...(Είναι δε και φιλόξενα, αφού καταφέρνουν να προσελκύουν τους ανα τω κόσμω αποτυγχόντες στις εγχώριες εισαγωγικές εξετάσεις)...
Υπήρξαν βέβαια ατιδράσεις από τους φοιτητές (αλλά ως γνωστόν αυτοί είναι τεμπέληδες και δεν θέλουν να βάλουν τον πωπό τους να ιδρώσει) αλλά και από τους καθηγητές (αλλά ως γνωστόν αυτοί είναι δημοσιουπάλληλλοι και βολεψάκιδες), αλλά ο εμπερερ ήταν αποφασισμένος να μορφώσει το λαό και έτσι αναγκάστηκε (μετά λύπης διότι απεχθάνεται όπως κάθε προοδευτικός τη βία) να αμολήσει τα ΜΑΤ για να εξηγήσουν στους απείθαρχους ότι θα τους μορφώσει, θέλοντας και μή.
Έτσι τα πράγματα ηρέμησαν και η βελτίωση της καταστάσεως ξεκίνησε! Τα αποτελέσματα είναι άμεσα και ορατά! Η Σορβόννη πάει μιά χαρά (αν και η αλήθεια είναι ότι οι καθηγητές επιμένουν σε αυτό που ονομάζουν προσχήματα και έχουν επιτρέψει την είσοδο σε δυό τρεις μελαχρινούς αλλά ακόμα και σε έναν - ναι! τον είδα!- μαύρο. Αντίθετα η Ναντέρ επειμένει να πιστεύει ότι είναι σοβαρό πανεπιστήμιο και ζητά περισσότερη χρηματοδότηση. Και αυτό τη στιγμή που τους είπαμε ότι είναι β'κατηγορίας και για αυτό έχει λιγότερη χρηματοδότηση, Τώρα, το ότι ο πείσματάρης πρόεδρος του πανεπιστημιόυ είναι αριστερός και πρωταγωνίστησε στις αντιδράσεις για την αναμόρφωση, ε! καμμιά φορά του τυγχάνουν του εμπερερ και ευχάριστες συμπτώσεις...
Όλα αυτά συμβαίνουν στο μακρινό βασίλειο των Φράγκων, και οποιαδήποτε ομοιότης με την Ελλάδα είναι προφανώς συμπτωσις...Και σίγουρα δε φταίει η Κομισιόν που οι περίεργοι αυτοί λαοί, ως νέοι Αστερίξ (που έχει και γενέθλια) επέμεναν μέχρι τώρα στη δωρεάν παιδεία...
Παρόμοια, όλως τυχαίως, λέει και για τα Γαλλικά τα οποία (ω! τι συμπτωσις!) παρέχουν επίσης δωρεάν παιδεία...
Το αποτέλεσμα ήταν να ανησυχήσει ο προοδευτικός Σαρκόζυ (προφανώς μοιράζεται παρόμοιες ανησυχίες με τους περισσότερους εδώ μέσα), και έιπε ότι πρέπει να κάνει κάτι για την παιδεία του λαού...Κοίταξε λοιπόν τριγύρω και τί διαπίστωσε; Ότι η Κομισιόν που συνέταξε τις συνταρακτικές αυτές εκθέσεις είχε μιά αδυναμία στο αμερικάικο μοντέλο παιδείας (η ερωτροτοπία της σταματά, βεβαίως, βεβαίως εδώ, γιατί, ως γνωστόν, η Κομισίον απεχθάνεται το Αμερικάνικο κοινωνικό μοντέλο). Δια τούτου ο εμπερέρ διέταξε αναδιοργανωση της παιδείας: Να δημιουργηθούν ελάχιστα πανεπιστήμια για την ελίτ και τα υπόλοιπα να παραμείουν, αλλά για την πλεμπαρία. Τα (ή το, γιατί φαίνεται ότι βασικά ΤΟ πανεπιστήμιο θα είναι η Σαρβόννη) πανεπιστήμια της ελίτ θα παίρνουν τη μερίδα τοθ λέοντας ενώ τα υπόλοιπα θα παίρνουν...το μακρύτερο! Και για να καλύψουν τα ελλείματά τους θα μπορούν, βεβαίως, βεβαίως να επιβάλλουν δίδακτρα, διότι, σκέφτηκε ο καλός εμπερερ, αν οι μπανλεζάρ θέλουν μόρφωση, θα πρέπει να αποδείξουν ότι είναι έτοιμοι για θυσίες. Έτσι γίνεται και στην Αγγλία, η οποία, σύμφωνα με τις εκθέσεις της Κομισίον, έχει τα καλύτερα πανεπιστήμια στην Ευρώπη...(Είναι δε και φιλόξενα, αφού καταφέρνουν να προσελκύουν τους ανα τω κόσμω αποτυγχόντες στις εγχώριες εισαγωγικές εξετάσεις)...
Υπήρξαν βέβαια ατιδράσεις από τους φοιτητές (αλλά ως γνωστόν αυτοί είναι τεμπέληδες και δεν θέλουν να βάλουν τον πωπό τους να ιδρώσει) αλλά και από τους καθηγητές (αλλά ως γνωστόν αυτοί είναι δημοσιουπάλληλλοι και βολεψάκιδες), αλλά ο εμπερερ ήταν αποφασισμένος να μορφώσει το λαό και έτσι αναγκάστηκε (μετά λύπης διότι απεχθάνεται όπως κάθε προοδευτικός τη βία) να αμολήσει τα ΜΑΤ για να εξηγήσουν στους απείθαρχους ότι θα τους μορφώσει, θέλοντας και μή.
Έτσι τα πράγματα ηρέμησαν και η βελτίωση της καταστάσεως ξεκίνησε! Τα αποτελέσματα είναι άμεσα και ορατά! Η Σορβόννη πάει μιά χαρά (αν και η αλήθεια είναι ότι οι καθηγητές επιμένουν σε αυτό που ονομάζουν προσχήματα και έχουν επιτρέψει την είσοδο σε δυό τρεις μελαχρινούς αλλά ακόμα και σε έναν - ναι! τον είδα!- μαύρο. Αντίθετα η Ναντέρ επειμένει να πιστεύει ότι είναι σοβαρό πανεπιστήμιο και ζητά περισσότερη χρηματοδότηση. Και αυτό τη στιγμή που τους είπαμε ότι είναι β'κατηγορίας και για αυτό έχει λιγότερη χρηματοδότηση, Τώρα, το ότι ο πείσματάρης πρόεδρος του πανεπιστημιόυ είναι αριστερός και πρωταγωνίστησε στις αντιδράσεις για την αναμόρφωση, ε! καμμιά φορά του τυγχάνουν του εμπερερ και ευχάριστες συμπτώσεις...
Όλα αυτά συμβαίνουν στο μακρινό βασίλειο των Φράγκων, και οποιαδήποτε ομοιότης με την Ελλάδα είναι προφανώς συμπτωσις...Και σίγουρα δε φταίει η Κομισιόν που οι περίεργοι αυτοί λαοί, ως νέοι Αστερίξ (που έχει και γενέθλια) επέμεναν μέχρι τώρα στη δωρεάν παιδεία...
Tuesday, July 28, 2009
Greece, Ancient and Christian! Ελλάδα, Αρχαία και Χριστιανική
Οι επεμβάσεις που γίνονται στα διάφορα μνημεία/κτίσματα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα είναι τριών τύπων:
α. Αλλαγή χρήσης: ένα κτήριο που χρησιμοποιείτο π.χ. για λατρεία δίδεται για κοσμική χρήση. Χάρη σε αυτή τη σηνήθεια πολλά μεγαλοπρεπή κτίσματα της αρχαιότητας διατηρούνται μέχρι τις μέρες μας: από το Θησείο και την Ακρόπολη που είχε μετατραπεί σε εκκλησία, στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης που μετατράπηκε σε τζαμί. Όσα (δημόσια) κτήρια δεν έχουν συνεχή χρήση καταστρέφονται, καθώς η συντήρησή τους απαιτεί πολλά έξοδα.
β. Επανάχρηση (οικοδομιού) υλικού: ήδη από την αρχαιότητα ήταν συχνότατο φαινόμενο. Η πλειοψηφία των κτισμάτων - και δη των επισημοτέρων ή δημοσίων κτησμάτων από την ύστερη αρχαιότητα μέχρι τον 19ο τουλάχιστον αιώνα ακολουθεί αυτή την μέθοδο. Η ανάσχεσή του γίνεται λόγω της ανάπτυξης της αρχαιολογίας, αλλά και της επένδυσης της νέας "επιστήμης" με εθνικιστική στοχοθεσία.
Οι δύο αυτές περιπτώσεις δεν έχουν κάποιο ιδεολογικό κίνητρο, αλλά γίνονται για πρακτικούς λόγους.
Υπάρχει ωστόσο και μία τρίτη παρέμβαση η οποία έχει αποκλειστικά ιδεολογικά κίνητρα και συχνά συνδυάζεται με μία από τις άλλες δύο:
γ. Απομάκρυνση/καταστροφή των συμβόλων που αναφέρονται σε ρευμα αντίθετο από το κυρίαρχο ιδεολογικό. Η επέμβαση αυτή συχνά κωδικοποιείται με τη μορφή προκαταλήψεων και η έντασή της διαφέρει όχι μόνο από εποχή σε εποχή αλλά και από περιοχή σε περιοχή. Παραδείγματα τέτοια είναι η καταστροφή από τους πρώτους Χριστιανούς γλυπτών και άλλων απεικονίσεων των αρχαίων θεών. Στη λαϊκή αντίληψη αυτοί οι "ψευδείς θεοί" ταυτίζονται με δαίμονες και άρα πρέπει να καταστραφούν, ενώ νεώτερη εκδοχή αυτής της αντίληψης είναι οι εικονοκλάστες που ζητούν την καταστροφή κάθε απεικόνισης και λατρείας της απεικόνισης του θείου. Αυτό με τη σειρά του θα μεταφερθεί και στο Ισλάμ που αρνείται την απεικόνιση θεού ή ανθρώπου, πράγμα που έχει ως συνέπεια την καταστροφή ή την επικάλυψη τουλάχιστον των αγιογραφιών σε όσες εκκλησίες μετατρέπονται σε τζαμιά. Για αυτό και σε περιόδους έντασης η βεβύλωση των εκκλησιών γίνεται με τη συστηματική απόξιση των ματιών των εικονιζομένων αγίων, καθώς στη λαική αντίληψη τα μάτια είναι το κέντρο της μαγικής δύναμης κλπ κλπ. Αντίστοιχα για αυτό και η καταστροφή των αρχαίων αγαλμάτων ξεκινάει από την καταστροφή της κεφαλής του αγάλματος, ενώ συχνές είναι οι περιπτώσεις αρχαιολογικού στρώματος που περιέχει ακέραια αγάλματα ζώων μαζί με παντελώς ή μερικώς καταστραμμένα αγάλματα ανθρωπίνων μορφών, καθώς τα δεύτερα δέχτηκαν το μένος των Νεο-χριστιανών ως απεικονίσεις δαιμόνων.
Σημειώνουμε ότι ειδικά για τα αγάλματα η ιδεολογία συνδέθηκε με το πρακτικό αφού τα πελεκισμένα τμήματα των αγαλμάτων συνχά οδηγούνταν στην συνέχεια στην ασβεστοκάμινο.
Κατά συνέπεια είναι εν γένει σωστό ότι τα κτήρια καθ'εαυτά δεν καταστράφηκαν συστηματηκά από τους Χριστιανούς. Τα έργα τέχνης όμως καταστράφηκαν συστηματικότατα.
...........................................................
Για το προκείμενο βέβαια το θέμα δεν είναι ιστορικό ούτε θα έπρεπε να σταθούμε απλά στην ιστορική ακρίβεια των παρουσιαζομένων στο φιλμάκι. Η ουσία είναι ότι το Κράτος αποδέχτηκε να υποκύψει σε πιέσεις της Εκκλησίας και να λογοκρίνει το έργο ενός δημιουργού. Η πράξη αυτή είναι πολλαπλώς κολάσιμη: και σε ηθικό επίπεδο (λογοκρισία της δημιουργίας) και σε νομικό επίπεδο (αλλαγή του έργου ενός δημιουργού χωρίς τη συγκατάθεσή του) αλλά και σε πολιτικό επίπεδο (χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους).
Και στο τρίτο επίπεδο η παρούσα Κυβέρνηση κατάφερε να ξαναποδείξει ότι η Ελλάδα βρίσκεται περίπου στο επίπεδο των Τριτοκοσμικών Θεοκρατειών, όπου η πολιτική δεσμεύεται από τη Θρησκεία, οι πολιτικοί προσκηνούν τους παπάδες και το Κράτος σφιχταγγαλιάζεται με την Εκκλησία.
α. Αλλαγή χρήσης: ένα κτήριο που χρησιμοποιείτο π.χ. για λατρεία δίδεται για κοσμική χρήση. Χάρη σε αυτή τη σηνήθεια πολλά μεγαλοπρεπή κτίσματα της αρχαιότητας διατηρούνται μέχρι τις μέρες μας: από το Θησείο και την Ακρόπολη που είχε μετατραπεί σε εκκλησία, στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης που μετατράπηκε σε τζαμί. Όσα (δημόσια) κτήρια δεν έχουν συνεχή χρήση καταστρέφονται, καθώς η συντήρησή τους απαιτεί πολλά έξοδα.
β. Επανάχρηση (οικοδομιού) υλικού: ήδη από την αρχαιότητα ήταν συχνότατο φαινόμενο. Η πλειοψηφία των κτισμάτων - και δη των επισημοτέρων ή δημοσίων κτησμάτων από την ύστερη αρχαιότητα μέχρι τον 19ο τουλάχιστον αιώνα ακολουθεί αυτή την μέθοδο. Η ανάσχεσή του γίνεται λόγω της ανάπτυξης της αρχαιολογίας, αλλά και της επένδυσης της νέας "επιστήμης" με εθνικιστική στοχοθεσία.
Οι δύο αυτές περιπτώσεις δεν έχουν κάποιο ιδεολογικό κίνητρο, αλλά γίνονται για πρακτικούς λόγους.
Υπάρχει ωστόσο και μία τρίτη παρέμβαση η οποία έχει αποκλειστικά ιδεολογικά κίνητρα και συχνά συνδυάζεται με μία από τις άλλες δύο:
γ. Απομάκρυνση/καταστροφή των συμβόλων που αναφέρονται σε ρευμα αντίθετο από το κυρίαρχο ιδεολογικό. Η επέμβαση αυτή συχνά κωδικοποιείται με τη μορφή προκαταλήψεων και η έντασή της διαφέρει όχι μόνο από εποχή σε εποχή αλλά και από περιοχή σε περιοχή. Παραδείγματα τέτοια είναι η καταστροφή από τους πρώτους Χριστιανούς γλυπτών και άλλων απεικονίσεων των αρχαίων θεών. Στη λαϊκή αντίληψη αυτοί οι "ψευδείς θεοί" ταυτίζονται με δαίμονες και άρα πρέπει να καταστραφούν, ενώ νεώτερη εκδοχή αυτής της αντίληψης είναι οι εικονοκλάστες που ζητούν την καταστροφή κάθε απεικόνισης και λατρείας της απεικόνισης του θείου. Αυτό με τη σειρά του θα μεταφερθεί και στο Ισλάμ που αρνείται την απεικόνιση θεού ή ανθρώπου, πράγμα που έχει ως συνέπεια την καταστροφή ή την επικάλυψη τουλάχιστον των αγιογραφιών σε όσες εκκλησίες μετατρέπονται σε τζαμιά. Για αυτό και σε περιόδους έντασης η βεβύλωση των εκκλησιών γίνεται με τη συστηματική απόξιση των ματιών των εικονιζομένων αγίων, καθώς στη λαική αντίληψη τα μάτια είναι το κέντρο της μαγικής δύναμης κλπ κλπ. Αντίστοιχα για αυτό και η καταστροφή των αρχαίων αγαλμάτων ξεκινάει από την καταστροφή της κεφαλής του αγάλματος, ενώ συχνές είναι οι περιπτώσεις αρχαιολογικού στρώματος που περιέχει ακέραια αγάλματα ζώων μαζί με παντελώς ή μερικώς καταστραμμένα αγάλματα ανθρωπίνων μορφών, καθώς τα δεύτερα δέχτηκαν το μένος των Νεο-χριστιανών ως απεικονίσεις δαιμόνων.
Σημειώνουμε ότι ειδικά για τα αγάλματα η ιδεολογία συνδέθηκε με το πρακτικό αφού τα πελεκισμένα τμήματα των αγαλμάτων συνχά οδηγούνταν στην συνέχεια στην ασβεστοκάμινο.
Κατά συνέπεια είναι εν γένει σωστό ότι τα κτήρια καθ'εαυτά δεν καταστράφηκαν συστηματηκά από τους Χριστιανούς. Τα έργα τέχνης όμως καταστράφηκαν συστηματικότατα.
...........................................................
Για το προκείμενο βέβαια το θέμα δεν είναι ιστορικό ούτε θα έπρεπε να σταθούμε απλά στην ιστορική ακρίβεια των παρουσιαζομένων στο φιλμάκι. Η ουσία είναι ότι το Κράτος αποδέχτηκε να υποκύψει σε πιέσεις της Εκκλησίας και να λογοκρίνει το έργο ενός δημιουργού. Η πράξη αυτή είναι πολλαπλώς κολάσιμη: και σε ηθικό επίπεδο (λογοκρισία της δημιουργίας) και σε νομικό επίπεδο (αλλαγή του έργου ενός δημιουργού χωρίς τη συγκατάθεσή του) αλλά και σε πολιτικό επίπεδο (χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους).
Και στο τρίτο επίπεδο η παρούσα Κυβέρνηση κατάφερε να ξαναποδείξει ότι η Ελλάδα βρίσκεται περίπου στο επίπεδο των Τριτοκοσμικών Θεοκρατειών, όπου η πολιτική δεσμεύεται από τη Θρησκεία, οι πολιτικοί προσκηνούν τους παπάδες και το Κράτος σφιχταγγαλιάζεται με την Εκκλησία.
Monday, July 27, 2009
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΒΡΑΣ ΣΤΑ «ΝΕΑ», ΓΙΑ ΤΗ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ «Επιτέλους, να γίνουμε πιο δημοκρατικοί», Ta Nea (27.07.2009)
TRANSLATION FROM THE GREEK ORIGINAL:
Interview of Kostas Gavras for “Nea”, about the censure of his film in the Acropolis Museum. “We must at last become more democratic”.
“In Greece various priesthoods do as they please” declared to “NEA” the filmmaker of international renown Kostas Gavras, part of whose film was cut at the New Acropolis Museum after a decision of the Ministry of Culture and following the orders of the Holy Synod, because it presented black figures hacking at the marbles of the Parthenon – which were interpreted by the Holy Synod as “orthodox priests”.
“Greece, ubfortunately, does not have much to do with Europe and Democracy. And it is not just the state, which has the greatest part of the blame, but each one of us wants to be both policeman and judge. We must finally become more democratic and more civilised Europeans. Normal human beings…”, the filmmaker of international renown Kostas Gavras declared to “NEA” yesterday, talking about the provocative censorship on the orders of the Holy Synod, of an informational short film at the New Acropolis Museum, which has caused a storm of reactions and has been transmitted around the world by international news agencies (Reuters, Αssociated Ρress).
The short film which is shown in the antechamber of the glass room with the sculptures of the Parthenon, whose harsly chopped up by the Ministry of CUture, after a pressing “note” of the Church, because it presented black figures hammering at the marbles of the ancient temple, which were references to orthodox priests according to the Holy Synod. And this, despite it being commonly known that hundreds of churches were built on the rubble of ancient temples utilising parts of the destroyed temples or pieces of ancient statues.
“It is unacceptable that our State summits to the pressure of representatives of the Church and goes on to intervene in a film that speaks of historical facts”, was the first reaction of Kostas Gavras. “The Church always denies reality, so as to save its dogma. I thought that Greece had escaped from all this small-mindedness”.
“The Acropolis Museum, created a 13 minute video, so as to inform its visitors”, mentioned the president of the Organism of the Construction of the New Acropolis Museum Demetris Pantermalis, in a communiqué on Saturday. “In the enumeration of the adventures of the Parthenon from antiquity to modern times, the work team borrowed a clip of one minute and forty seconds from a documentary by Kostas Gavras, to illustrate the destruction [it suffered]. Certain people interpreted the small figures (in cartoon form) which climb the ladders, as men of the cloth and not [just] people of that time. So as to avoid misunderstandings and bearing in mind that the period of destruction is certain beyond doubt, but the circumstances are unknown, it was decided that the [verbal] reference to the fact remain but that a scene of 12 seconds be removed. This scene in any case had nothing to do with the essence and certainly does not constitute any form of censorship”.
“I am sorry for the poor director of the museum, because he tried to find excuses for the inexcusable”, answered speaking to “NEA” Kostas Gavras. “It is obvious that he followed orders coming from ministerial heights. He could have, as would have been done in any democratic country, phoned me and we could have discussed it. This is not the first time this has happened. It has happened many times in the past. The statues that were created in ancient Greece were made to the creators taste, and nobody said anything to him. Here the Priesthoods do as they please”.
“No respect for historical truth”
The decision of the Ministry of Culture for the cutting of the film caused the strong reaction of PASOK [principal opposition party], calling it “politically unacceptable”. “The decision does not respect the historical truth and insults the artistic work”, mentioned in her announcement the political representative of PASKO for questions of Culture, Maria Damanaki.
A History of Ecclesiastical Censureship
1925: The Church demands that the ministry of education fire the professors of the Marasleio Academy for “perverting the Greek language”.
1954: The Holy Synod demands the excommunication of Nikos Kazatzakis for his books “The Last Temptation” and “Captain Michalis”.
1991: The Bishop of Florina stops the filming of Theo Angolopoulos’ film “The Suspended Step of the Stork”, because it “attacks moral customs”.
1995: Persons under the instructions of the Bishopric of Thessolonike acause violence at a concert in the Rotonda of Thessolonike, and demand that it be used as a church.
2000: Following a lawsuit of a “Christian association” the Court of first instance of Thessalonike condemns as a “malicious blasphemy’ the contents of the book «Μ in the nth power» of Mimis Androulakis and orders its temporary ban.
2003: By order of the persecutor the comic book “The Life of Christ” of the Austrian Gerhart Hadered was withdrawn.
The work of the Belgian Thierry De Cordier is taken down, considered “blasphemous” at the international exposition “Outlook”.
2004: After the demand of a Bishop “Ploutos” of Aristophanes (with Lakis Lazopoulos” and the “Seven against Thebes” (with Giorgos Kimoulis) are “exiled” from a small outdoor theatre that was next to a church, in Thebes.
..................................................................................
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΒΡΑΣ ΣΤΑ «ΝΕΑ», ΓΙΑ ΤΗ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ «Επιτέλους, να γίνουμε πιο δημοκρατικοί», Ta Nea (27.07.2009)
«Στην Ελλάδα διάφορα Ιερατεία κάνουν ό,τι θέλουν», δήλωσε στα «ΝΕΑ» ο διεθνούς φήμης σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, μέρος του φιλμ του οποίου περικόπηκε στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης με απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού και κατ΄ επιταγήν της Ιεράς Συνόδου, επειδή εμφάνιζε μαύρες φιγούρες να πελεκούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα- τις οποίες η Ιερά Σύνοδος θεώρησε ως «ορθόδοξους ιερείς»
«Η Ελλάδα, δυστυχώς, δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την Ευρώπη και τη Δημοκρατία. Και δεν είναι μόνο ζήτημα κράτους, που έχει τη βασική ευθύνη, αλλά καθένας από μας θέλει να γίνει ταυτόχρονα χωροφύλακας και δικαστής. Πρέπει επιτέλους να γίνουμε πιο δημοκρατικοί και πιο πολιτισμένοι Ευρωπαίοι. Κανονικοί άνθρωποι...», δήλωσε χτες στα «ΝΕΑ» ο διεθνούς φήμης σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς για την προκλητική λογοκρισία κατ΄ εντολήν της Ιεράς Συνόδου σε ενημερωτικό φιλμάκι του στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης, η οποία έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και έχει κάνει το γύρο του κόσμου μέσω διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων (Reuters, Αssociated Ρress).
Το φιλμάκι, που προβάλλεται στον προθάλαμο της γυάλινης αίθουσας με τα γλυπτά του Παρθενώνα, περικόπηκε βάναυσα από το υπουργείο Πολιτισμού ύστερα από πιεστικό «διάβημα» της Εκκλησίας, επειδή εμφανίζονταν να σφυροκοπούν τα μάρμαρα του αρχαίου ναού μαύρες φιγούρες, οι οποίες κατά την Ιερά Σύνοδο παρέπεμπαν σε ορθόδοξους ιερείς. Και αυτό παρ΄ ότι είναι παγκοίνως γνωστό πως εκατοντάδες ναοί χτίστηκαν πάνω στα διαλυμένα κατάλοιπα αρχαίων ναών και με τα αρχιτεκτονικά μέλη τους ή κομμάτια αρχαίων αγαλμάτων.
«Είναι απαράδεκτο να υποκύπτει η Πολιτεία στις πιέσεις εκπροσώπων της Εκκλησίας και να παρεμβαίνει σε ένα φιλμ που αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα», ήταν η πρώτη αντίδραση του Κώστα Γαβρά. «Η Εκκλησία πάντοτε αρνείται την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της. Νόμιζα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει από όλες αυτές τις μικρότητες».
«Το Μουσείο Ακρόπολης, για ενημέρωση των επισκεπτών του, δημιούργησε ένα video 13 λεπτών», ανέφερε από την πλευρά του σε δήλωσή του, το Σάββατο, ο πρόεδρος του Οργανισμού Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακρόπολης Δημήτρης Παντερμαλής. «Στην απαρίθμηση των περιπετειών του Παρθενώνα από την αρχαιότητα έως τα νεώτερα χρόνια, για την απόδοση των καταστροφών η ομάδα εργασίας δανείστηκε ένα απόσπασμα ενός λεπτού και 40 δευτερολέπτων από ένα ντοκιμαντέρ του Κώστα Γαβρά. Ορισμένοι εξέλαβαν τις μικρές μορφές (σε κινούμενα σχέδια) που αναρριχώνται σε κλίμακες ως ρασοφόρους και όχι ως ανθρώπους της εποχής. Προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης και δεδομένου ότι η μεν περίοδος καταστροφής είναι πέραν κάθε αμφιβολίας, αλλά οι συνθήκες άγνωστες, κρίθηκε σκόπιμο να παραμείνει η αναφορά στο γεγονός ως είχε και να εκπέσει ένα πλάνο 12 δευτερολέπτων, το οποίο έτσι και αλλιώς δεν έχει σχέση με την ουσία και ασφαλώς δεν αποτελεί κανενός είδους λογοκρισία».
«Λυπάμαι πολύ τον φουκαρά τον διευθυντή του μουσείου, γιατί προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα», απαντούσε μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο Κώστας Γαβράς. «Προφανώς εξετέλεσε άνωθεν υπουργικές εντολές. Θα μπορούσε, όπως θα γινόταν σε κάθε δημοκρατική χώρα, να με πάρει τηλέφωνο και να το κουβεντιάσουμε. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Έχει γίνει πάρα πολλές φορές στο παρελθόν. Τα αγάλματα που έφτιαχναν στην αρχαία Ελλάδα τα έκανε καθένας όπως ήθελε και κανείς δεν του έλεγε τίποτα. Εδώ διάφορα Ιερατεία κάνουν ό,τι θέλουν».
«Δεν σέβεται την ιστορική αλήθεια»
Στην απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού για περικοπή του φιλμ αντέδρασε έντονα και το ΠΑΣΟΚ, που τη χαρακτήρισε «πολιτικά απαράδεκτη». «Η απόφαση δεν σέβεται την ιστορική αλήθεια και προσβάλλει το καλλιτεχνικό έργο», ανέφερε σε ανακοίνωσή της η πολιτική εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα Πολιτισμού, Μαρία Δαμανάκη.
Ιστορίες εκκλησιαστικής λογοκρισίας
1925: Η Εκκλησία απαιτεί από το υπουργείο Παιδείας την απομάκρυνση καθηγητών της Μαρασλείου Ακαδημίας ως «διαστροφείς της ελληνικής γλώσσας».
1954: Η Ιερά Σύνοδος ζητεί αφορισμό του Νίκου Καζαντζάκη για τον «Τελευταίο πειρασμό» και τον «Καπετάν Μιχάλη».
1991: Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης σταματά τα γυρίσματα της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Το μετέωρο βήμα του πελαργού», γιατί «πλήττει τα χρηστά ήθη». 1995: Καθοδηγούμενοι από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης βιαιοπραγούν σε συναυλία στη Ροτόντα, διεκδικώντας χρήση της ως ναού.
2000: Με μήνυση «χριστιανικού σωματείου», το Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης κρίνει ως «κακόβουλη βλασφημία» το περιεχόμενο του «Μ εις την ν» του Μίμη Ανδρουλάκη και το απαγορεύει προσωρινά.
2003: Με εισαγγελική παραγγελία αποσύρεται ως «βλάσφημο», το κόμικ «Ζωή του Ιησού» του Αυστριακού Γκέρχαρντ Χάντερερ (πρόσφατα δικαιώθηκε).
Αποκαθηλώνεται ως «βλάσφημο» έργο του Βέλγου Τιερί Ντε Κορντιέ στη διεθνή εικαστική έκθεση Οutlook.
2004: Με αίτημα μητροπολίτη εξορίζεται ο «Πλούτος» του Αριστοφάνη (με τον Λάκη Λαζόπουλο) και οι «Επτά επί Θήβας» (με τον Γιώργο Κιμούλη) από υπαίθριο θεατράκι δίπλα σε ναό, στις Σέρρες.
.............................................................................
See also/Δείτε:
Die Welt: http://www.welt.de/die-welt/kultur/article4198638/Wie-orthodoxe-Priester-die-Akropolis-zerstoerten.html
Reuters: http://www.reuters.com/article/filmNews/idUSTRE56P1NU20090726
Interview of Kostas Gavras for “Nea”, about the censure of his film in the Acropolis Museum. “We must at last become more democratic”.
“In Greece various priesthoods do as they please” declared to “NEA” the filmmaker of international renown Kostas Gavras, part of whose film was cut at the New Acropolis Museum after a decision of the Ministry of Culture and following the orders of the Holy Synod, because it presented black figures hacking at the marbles of the Parthenon – which were interpreted by the Holy Synod as “orthodox priests”.
“Greece, ubfortunately, does not have much to do with Europe and Democracy. And it is not just the state, which has the greatest part of the blame, but each one of us wants to be both policeman and judge. We must finally become more democratic and more civilised Europeans. Normal human beings…”, the filmmaker of international renown Kostas Gavras declared to “NEA” yesterday, talking about the provocative censorship on the orders of the Holy Synod, of an informational short film at the New Acropolis Museum, which has caused a storm of reactions and has been transmitted around the world by international news agencies (Reuters, Αssociated Ρress).
The short film which is shown in the antechamber of the glass room with the sculptures of the Parthenon, whose harsly chopped up by the Ministry of CUture, after a pressing “note” of the Church, because it presented black figures hammering at the marbles of the ancient temple, which were references to orthodox priests according to the Holy Synod. And this, despite it being commonly known that hundreds of churches were built on the rubble of ancient temples utilising parts of the destroyed temples or pieces of ancient statues.
“It is unacceptable that our State summits to the pressure of representatives of the Church and goes on to intervene in a film that speaks of historical facts”, was the first reaction of Kostas Gavras. “The Church always denies reality, so as to save its dogma. I thought that Greece had escaped from all this small-mindedness”.
“The Acropolis Museum, created a 13 minute video, so as to inform its visitors”, mentioned the president of the Organism of the Construction of the New Acropolis Museum Demetris Pantermalis, in a communiqué on Saturday. “In the enumeration of the adventures of the Parthenon from antiquity to modern times, the work team borrowed a clip of one minute and forty seconds from a documentary by Kostas Gavras, to illustrate the destruction [it suffered]. Certain people interpreted the small figures (in cartoon form) which climb the ladders, as men of the cloth and not [just] people of that time. So as to avoid misunderstandings and bearing in mind that the period of destruction is certain beyond doubt, but the circumstances are unknown, it was decided that the [verbal] reference to the fact remain but that a scene of 12 seconds be removed. This scene in any case had nothing to do with the essence and certainly does not constitute any form of censorship”.
“I am sorry for the poor director of the museum, because he tried to find excuses for the inexcusable”, answered speaking to “NEA” Kostas Gavras. “It is obvious that he followed orders coming from ministerial heights. He could have, as would have been done in any democratic country, phoned me and we could have discussed it. This is not the first time this has happened. It has happened many times in the past. The statues that were created in ancient Greece were made to the creators taste, and nobody said anything to him. Here the Priesthoods do as they please”.
“No respect for historical truth”
The decision of the Ministry of Culture for the cutting of the film caused the strong reaction of PASOK [principal opposition party], calling it “politically unacceptable”. “The decision does not respect the historical truth and insults the artistic work”, mentioned in her announcement the political representative of PASKO for questions of Culture, Maria Damanaki.
A History of Ecclesiastical Censureship
1925: The Church demands that the ministry of education fire the professors of the Marasleio Academy for “perverting the Greek language”.
1954: The Holy Synod demands the excommunication of Nikos Kazatzakis for his books “The Last Temptation” and “Captain Michalis”.
1991: The Bishop of Florina stops the filming of Theo Angolopoulos’ film “The Suspended Step of the Stork”, because it “attacks moral customs”.
1995: Persons under the instructions of the Bishopric of Thessolonike acause violence at a concert in the Rotonda of Thessolonike, and demand that it be used as a church.
2000: Following a lawsuit of a “Christian association” the Court of first instance of Thessalonike condemns as a “malicious blasphemy’ the contents of the book «Μ in the nth power» of Mimis Androulakis and orders its temporary ban.
2003: By order of the persecutor the comic book “The Life of Christ” of the Austrian Gerhart Hadered was withdrawn.
The work of the Belgian Thierry De Cordier is taken down, considered “blasphemous” at the international exposition “Outlook”.
2004: After the demand of a Bishop “Ploutos” of Aristophanes (with Lakis Lazopoulos” and the “Seven against Thebes” (with Giorgos Kimoulis) are “exiled” from a small outdoor theatre that was next to a church, in Thebes.
..................................................................................
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΒΡΑΣ ΣΤΑ «ΝΕΑ», ΓΙΑ ΤΗ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ «Επιτέλους, να γίνουμε πιο δημοκρατικοί», Ta Nea (27.07.2009)
«Στην Ελλάδα διάφορα Ιερατεία κάνουν ό,τι θέλουν», δήλωσε στα «ΝΕΑ» ο διεθνούς φήμης σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, μέρος του φιλμ του οποίου περικόπηκε στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης με απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού και κατ΄ επιταγήν της Ιεράς Συνόδου, επειδή εμφάνιζε μαύρες φιγούρες να πελεκούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα- τις οποίες η Ιερά Σύνοδος θεώρησε ως «ορθόδοξους ιερείς»
«Η Ελλάδα, δυστυχώς, δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την Ευρώπη και τη Δημοκρατία. Και δεν είναι μόνο ζήτημα κράτους, που έχει τη βασική ευθύνη, αλλά καθένας από μας θέλει να γίνει ταυτόχρονα χωροφύλακας και δικαστής. Πρέπει επιτέλους να γίνουμε πιο δημοκρατικοί και πιο πολιτισμένοι Ευρωπαίοι. Κανονικοί άνθρωποι...», δήλωσε χτες στα «ΝΕΑ» ο διεθνούς φήμης σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς για την προκλητική λογοκρισία κατ΄ εντολήν της Ιεράς Συνόδου σε ενημερωτικό φιλμάκι του στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης, η οποία έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και έχει κάνει το γύρο του κόσμου μέσω διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων (Reuters, Αssociated Ρress).
Το φιλμάκι, που προβάλλεται στον προθάλαμο της γυάλινης αίθουσας με τα γλυπτά του Παρθενώνα, περικόπηκε βάναυσα από το υπουργείο Πολιτισμού ύστερα από πιεστικό «διάβημα» της Εκκλησίας, επειδή εμφανίζονταν να σφυροκοπούν τα μάρμαρα του αρχαίου ναού μαύρες φιγούρες, οι οποίες κατά την Ιερά Σύνοδο παρέπεμπαν σε ορθόδοξους ιερείς. Και αυτό παρ΄ ότι είναι παγκοίνως γνωστό πως εκατοντάδες ναοί χτίστηκαν πάνω στα διαλυμένα κατάλοιπα αρχαίων ναών και με τα αρχιτεκτονικά μέλη τους ή κομμάτια αρχαίων αγαλμάτων.
«Είναι απαράδεκτο να υποκύπτει η Πολιτεία στις πιέσεις εκπροσώπων της Εκκλησίας και να παρεμβαίνει σε ένα φιλμ που αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα», ήταν η πρώτη αντίδραση του Κώστα Γαβρά. «Η Εκκλησία πάντοτε αρνείται την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της. Νόμιζα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει από όλες αυτές τις μικρότητες».
«Το Μουσείο Ακρόπολης, για ενημέρωση των επισκεπτών του, δημιούργησε ένα video 13 λεπτών», ανέφερε από την πλευρά του σε δήλωσή του, το Σάββατο, ο πρόεδρος του Οργανισμού Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακρόπολης Δημήτρης Παντερμαλής. «Στην απαρίθμηση των περιπετειών του Παρθενώνα από την αρχαιότητα έως τα νεώτερα χρόνια, για την απόδοση των καταστροφών η ομάδα εργασίας δανείστηκε ένα απόσπασμα ενός λεπτού και 40 δευτερολέπτων από ένα ντοκιμαντέρ του Κώστα Γαβρά. Ορισμένοι εξέλαβαν τις μικρές μορφές (σε κινούμενα σχέδια) που αναρριχώνται σε κλίμακες ως ρασοφόρους και όχι ως ανθρώπους της εποχής. Προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης και δεδομένου ότι η μεν περίοδος καταστροφής είναι πέραν κάθε αμφιβολίας, αλλά οι συνθήκες άγνωστες, κρίθηκε σκόπιμο να παραμείνει η αναφορά στο γεγονός ως είχε και να εκπέσει ένα πλάνο 12 δευτερολέπτων, το οποίο έτσι και αλλιώς δεν έχει σχέση με την ουσία και ασφαλώς δεν αποτελεί κανενός είδους λογοκρισία».
«Λυπάμαι πολύ τον φουκαρά τον διευθυντή του μουσείου, γιατί προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα», απαντούσε μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο Κώστας Γαβράς. «Προφανώς εξετέλεσε άνωθεν υπουργικές εντολές. Θα μπορούσε, όπως θα γινόταν σε κάθε δημοκρατική χώρα, να με πάρει τηλέφωνο και να το κουβεντιάσουμε. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Έχει γίνει πάρα πολλές φορές στο παρελθόν. Τα αγάλματα που έφτιαχναν στην αρχαία Ελλάδα τα έκανε καθένας όπως ήθελε και κανείς δεν του έλεγε τίποτα. Εδώ διάφορα Ιερατεία κάνουν ό,τι θέλουν».
«Δεν σέβεται την ιστορική αλήθεια»
Στην απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού για περικοπή του φιλμ αντέδρασε έντονα και το ΠΑΣΟΚ, που τη χαρακτήρισε «πολιτικά απαράδεκτη». «Η απόφαση δεν σέβεται την ιστορική αλήθεια και προσβάλλει το καλλιτεχνικό έργο», ανέφερε σε ανακοίνωσή της η πολιτική εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα Πολιτισμού, Μαρία Δαμανάκη.
Ιστορίες εκκλησιαστικής λογοκρισίας
1925: Η Εκκλησία απαιτεί από το υπουργείο Παιδείας την απομάκρυνση καθηγητών της Μαρασλείου Ακαδημίας ως «διαστροφείς της ελληνικής γλώσσας».
1954: Η Ιερά Σύνοδος ζητεί αφορισμό του Νίκου Καζαντζάκη για τον «Τελευταίο πειρασμό» και τον «Καπετάν Μιχάλη».
1991: Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης σταματά τα γυρίσματα της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Το μετέωρο βήμα του πελαργού», γιατί «πλήττει τα χρηστά ήθη». 1995: Καθοδηγούμενοι από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης βιαιοπραγούν σε συναυλία στη Ροτόντα, διεκδικώντας χρήση της ως ναού.
2000: Με μήνυση «χριστιανικού σωματείου», το Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης κρίνει ως «κακόβουλη βλασφημία» το περιεχόμενο του «Μ εις την ν» του Μίμη Ανδρουλάκη και το απαγορεύει προσωρινά.
2003: Με εισαγγελική παραγγελία αποσύρεται ως «βλάσφημο», το κόμικ «Ζωή του Ιησού» του Αυστριακού Γκέρχαρντ Χάντερερ (πρόσφατα δικαιώθηκε).
Αποκαθηλώνεται ως «βλάσφημο» έργο του Βέλγου Τιερί Ντε Κορντιέ στη διεθνή εικαστική έκθεση Οutlook.
2004: Με αίτημα μητροπολίτη εξορίζεται ο «Πλούτος» του Αριστοφάνη (με τον Λάκη Λαζόπουλο) και οι «Επτά επί Θήβας» (με τον Γιώργο Κιμούλη) από υπαίθριο θεατράκι δίπλα σε ναό, στις Σέρρες.
.............................................................................
See also/Δείτε:
Die Welt: http://www.welt.de/die-welt/kultur/article4198638/Wie-orthodoxe-Priester-die-Akropolis-zerstoerten.html
Reuters: http://www.reuters.com/article/filmNews/idUSTRE56P1NU20090726
Subscribe to:
Posts (Atom)