Επειδή συχνά ακούγεται ότι οι τσιγγάνοι "επιλέγουν" να ζούν σε άθλιες συνθήκες, θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω.
Αληθεύει ότι έχουν νομαδικη παράδοση.
Νομαδική παράδοση έχουν όμως και άλλοι λαοί/εθνοτικές ομάδες, οι οποίες όμως δεν υφίστανται τον κοινωνικό αποκλεισμό που υφίστανται οι τσιγγάνοι.
Κανείς δεν επιλέγει να κοιμηθεί σε παράγκα επειδή γουστάρει.
Για όποιον ενδιαφέρεται για το θέμα υπάρχει υλικό στο δίκτυο (το μεγαλύτερο μέρος στα αγγλικά), όπως:
- Γραφείο για Δημοκρατικούς Θεσμούς και Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΑΣΕ: http://www.osce.org/odihr/18158.html (όπου φιγουράρει όλως τυχαίως φωτογραφία από το Βοτανικό)
- Συμβούλιο της Ευρώπης: http://www.coe.int/t/dg3/romatravellers/documentation/discrimination/knudsen_en.asp (Η πρώτη παράφραφος αναφέρει: "Antiziganism has to be understood as an instrument of stigmatisation, whose intent is not to observe and understand the circumstances of the “other” side, but to find elements of identification that legitimate separation and other discriminative actions against those “others”. Antiziganism is uttered freely and unfiltered by the majority society.
Thus, it hardly matters if a community of “Gypsies” has been living nearby for decades – their neighbours still consider them “Nomads”." = Ο Αντιτσιγγανισμός πρέπει να κατανοηθεί ως όργανο στιγματισμού, σκοπός του οποίου δεν είναι η παρατήρηση και κατανόηση της κατάστασης της "άλλης" πλευράς, αλλά να βρει στοιχεία ταύτισης που να νομιμοποιούν το διαχωρισμό και άλλες πράξεις διακρίσεως εναντίον αυτών των "άλλων". Ο Αντιτσιγγανισμός εκφέρεται ελεύθερα και αφιλτράριστα από την πλειοψηφούσα κοινωνία.
Έτσι, λίγη σημασία έχει αν μία κοινότητα "Τσιγγάνων" ζεί κοντά για δεκαετίες - οι γείτονές τους τους θεωρούν ακόμα "νομάδες".
Ευρωπαϊκό κέντρο Αντιτσιγγανικής Έρευνας: http://www.ezaf.org/en/ezaf/5.html (Γερμανικά και Ρομάνι)
Human Rights First: http://www.humanrightsfirst.org/discrimination/reports.aspx?s=roma-and-sinti&p=individual#greece , όπου η εκθεση για την Ελλάδα του Επιτρόπου του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα Δικαιώματα, που αναφέρει:
"In Greece, appalling housing for Roma and arbitrary actions expelling Roma from settlements were condemned by the Council of Europe’s Commissioner for Human Rights, Thomas Hammarberg, after a December 2006 visit...
I saw Roma families living in very poor conditions. Also, I met with a family whose simple habitat had been bulldozed away that same morning. It was obvious that the “procedures” for making them homeless were in total contradiction to human rights standards." = "Στην Ελλάδα απαράδεκτες συνθήκες στέγασης για τους Ρόμα και η αυθέραιτη έξωση των Ρόμα από οικισμούς καταδικάστηκαν από τον Επίτροπο του Συμβουλίου της Ευρώπης, υπεύθυνο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Thomas Hammarberg, μετά την επίσκεψή του το Δεκέμβρη 2006... Είδα οικογένειες Ρόμα να ζούν σε πολύ φτωχές συνθήκες. Επίσης συνάντησα μία οικογένεια της οποίας η απλοϊκή κατοικία είχε κατεδαφιστεί το ίδιο πρωί. Ήταν φανερό ότι οι "διαδικασίες" για να μετατραπούν σε αστέγους ήταν σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων."
(Αντίστοιχες αναφορές υπάρχουν σε κάθε αναφορά για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα-με πιό πρόσφατη αυτή της Gay Mac Dougal)
Eleutherotypia (27.12.007): http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=73684720
όπου αναφορές για το βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=lwHesbzwgoc
Kathimerini (24.04.2008): http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_24/04/2008_267768 , όπου ο Συνήγορος του Πολίτη αντιδρά για τις εκδιώξεις Ρόμα από καταυλισμούς.
Kathimerini (14.03.2009): http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_14/03/2009_307617 , όπου αντίθετα γίνεται λόγος για τη βράβευση προγράμματος του Δήμου Βόλου.
Friday, April 17, 2009
Thursday, April 16, 2009
Wednesday, April 15, 2009
Thursday, March 12, 2009
Tuesday, March 10, 2009
Monday, March 09, 2009
Φουλάρετε τα αυτοκίνητα σας με... λάδι τηγανίσματος! [TVXS-09.03.2009]+Σχόλιο
Πηγή TVXS: http://www.tvxs.gr/v6042
Κλείσιμο
Με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος και κυρίως της τσέπης τους, εν μέσω οικονομικής κρίσης, οι ιδιοκτήτες αυτοκινήτων σε Η.Π.Α. και Βρετανία έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν ευρέως το μαγειρικό λάδι ως... καύσιμο για τους κινητήρες ντίζελ.
Σε ολόκληρη τη βρετανική επαρχία έχουν «ξεφυτρώσει» μικρά εργοστάσια που παράγουν καύσιμα για ντιζελοκινητήρες από χρησιμοποιημένο μαγειρικό λάδι. Οι εναλλακτικοί επιχειρηματίες που λειτουργούν τα εργοστάσια αυτά έχουν ξεκινήσει μία παράξενη αλλά αρκετά κερδοφόρα διαδικασία: παραλαμβάνουν μαγειρικό λάδι που τους προσφέρεται σχεδόν... δωρεάν από τα εστιατόρια της περιοχής και το διυλίζουν σε βιοκαύσιμο συμβατό με κινητήρες ντίζελ αυτοκινήτων, κάθε μάρκας.
Η πρωτοποριακή αυτή πρακτική προσελκύει όλο και περισσότερους πελάτες, καθώς αντιλαμβάνονται το νέο βιοκαύσιμο ως μία λύση που προστατεύει τόσο το περιβάλλον, όσο και την τσέπη τους! Το μαγειρικό λάδι αφενός κοστίζει πολύ λιγότερο από τα συμβατικά καύσιμα και δεν υπόκειται στις απροσδόκητες και συχνά αισχροκερδείς διακυμάνσεις των τιμών του πετρελαίου. Αφετέρου είναι πολύ πιο φιλικό προς το περιβάλλον, καθώς παράγει πολύ λιγότερα αιωρούμενα σωματίδια και καθόλου διοξείδιο του άνθρακα!
Το βιοκαύσιμο αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί από αρκετά αυτοκίνητα με πετρελαιοκινητήρες, ακόμα και χωρίς μετατροπή. Παρ’ όλα αυτά, θεωρείται ασφαλέστερο να πραγματοποιηθεί έστω και μία στοιχειώδης μετατροπή του αυτοκινήτου, γι’ αυτό και είναι όλο και πιο συχνές οι παραγγελίες για «κιτ μετατροπής», τα οποία βελτιστοποιούν την απόδοση των εν λόγω κινητήρων.
Παράλληλα, εντείνονται οι επιστημονικές έρευνες για την κατασκευή συστημάτων που θα παράγουν βιοκαύσιμα υψηλότερης απόδοσης. Η Ελλάδα έχει να επιδείξει σημαντική συμβολή στην πορεία αυτών των ερευνών: μόλις πέρσι τρεις φοιτητές του Πολυτεχνείου της Κρήτης δημιούργησαν μία αυτόνομη μονάδα παραγωγής βιοντίζελ, που ονομάσθηκε «Δαίδαλος» και βραβεύθηκε σε διαγωνισμό της UNESCO. Η εν λόγω μονάδα λειτουργεί με την αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας και παράγει περίπου 19 λίτρα βιοντίζελ από μόλις 20 λίτρα μαγειρικού λαδιού!
...........................................................................
ΣΧΟΛΙΟ
Στη Γαλλία, οπού παρομοίως έχουν στηθεί "βενζινάδικα" που πουλάνε καθαρισμένο λάδι τηγανίσματος ή/και φυτικό λάδι κατευθείαν από το παραγωγό, η χρήση τους είναι ακρως παράνομη. Και αυτό γιατί, σε αντίθεση με τα παράγωγα πετρελαίου, για τα λάδια δεν πληρώνονται φόροι. Θυμίζω ότι στην τελική τιμή της βενζίνης το μεγαλύτερο μέρος (70-90 % κατά περίπτωση) είναι οι φόροι.
Κατά συνέπεια αν συλληφθείς με τέτοια λάδια στο ντεπόζιτο (πραγματοποιούνται έλεγχοι) τρως τσουχτερότατο πρόστιμο.
Όσο για την πληροφορία ότι η χρήση αυτών των λαδιών παράγει "καθόλου διοξείδιο του άνθρακα", αυτή είναι ανακριβέστατη, καθώς η χρήση τους ως καύσημο παράγει βεβαίως διοξείδιο του άνθρακα. Αντίθετα όμως δεν υπάρχει το στάδιο της (πετρελαϊκής) διύλησης, οπότε σε όλη την διαδικάσία παραγωγής-τελικής χρήσης του καυσίμου το σύνολο στου παραγωμένου διοξειδίου του άνθρακα είναι μικρότερο.
Όσο για τα βιο-καύσιμα εν γένει έχουν πολλάκις επισημανθεί από τους ειδικούς τα εξής προβλήματα:
α. Για την ενδεχώμενη αντικατάσταση των πετρελαϊκών καυσίμων από βιοκαύσιμα απαιτούνται τεράστιες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης. Αυτό όμως σημαίνει ή ότι πρέπει να αφαιρέσουμε γη από της παραγωγή τροφίμων, ή ότι πρέπει να καταστρέψουμε δασικές εκτάσεις, κάτι που έχει ήδη αρχίσει να γίνεται (και για χάρη των βιοκαυσίμων) στο δάσος του Αμαζονίου.
β. Τα βιοκαύσιμα είναι ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Αυτό όμως σε καμμία περίπτωση σε σημαίνει ότι είναι πηγή ενέργειας που δε μολύνει (καθαρή ενέργεια), σε αντίθεση με την ηλιακή, αιολική κλπ οι οποίες (προς το παρόν) μολύνουν μόνο κατά το στάδιο της κατασκευής του ενεργειακού συλλέκτη. Για αυτό απαιτείται μεγάλη προσοχή ώστε η χρήση τους να μην αποτελέσει ηθικό άλλοθι για να συνεχίσουμε να σπαταλούμε ενέργεια και να μολύνουμε το περιβάλλον.
γ. Τα βιοκαύσιμα τείνουν να γίνουν μία εύκολη λύση στο γεωπολιτικό τμήμα του ενεργειακού προβλήματος. Είναι δηλαδή ένας απλός τρόπος για την ενεργειακή απεξάρτηση του βιομηχανικού κόσμου από τις χώρες που παράγουν πετρέλαιο και αέριο, με πολύ χαμηλό κόστος όσον αφορά την τεχνολογική επένδυση. Ωστόσο αυτό ακριβώς το χαμηλό τεχνολογικό κόστος μπορεί να κοστίσει ακριβά μακροπρόθεσμα, αφού κάνει λιγότερο επιτακτική την ανάγκη για επένδυση στην τεχνολογία των πραγματικά καθαρών πηγών ενέργειας.
Κλείσιμο
Με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος και κυρίως της τσέπης τους, εν μέσω οικονομικής κρίσης, οι ιδιοκτήτες αυτοκινήτων σε Η.Π.Α. και Βρετανία έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν ευρέως το μαγειρικό λάδι ως... καύσιμο για τους κινητήρες ντίζελ.
Σε ολόκληρη τη βρετανική επαρχία έχουν «ξεφυτρώσει» μικρά εργοστάσια που παράγουν καύσιμα για ντιζελοκινητήρες από χρησιμοποιημένο μαγειρικό λάδι. Οι εναλλακτικοί επιχειρηματίες που λειτουργούν τα εργοστάσια αυτά έχουν ξεκινήσει μία παράξενη αλλά αρκετά κερδοφόρα διαδικασία: παραλαμβάνουν μαγειρικό λάδι που τους προσφέρεται σχεδόν... δωρεάν από τα εστιατόρια της περιοχής και το διυλίζουν σε βιοκαύσιμο συμβατό με κινητήρες ντίζελ αυτοκινήτων, κάθε μάρκας.
Η πρωτοποριακή αυτή πρακτική προσελκύει όλο και περισσότερους πελάτες, καθώς αντιλαμβάνονται το νέο βιοκαύσιμο ως μία λύση που προστατεύει τόσο το περιβάλλον, όσο και την τσέπη τους! Το μαγειρικό λάδι αφενός κοστίζει πολύ λιγότερο από τα συμβατικά καύσιμα και δεν υπόκειται στις απροσδόκητες και συχνά αισχροκερδείς διακυμάνσεις των τιμών του πετρελαίου. Αφετέρου είναι πολύ πιο φιλικό προς το περιβάλλον, καθώς παράγει πολύ λιγότερα αιωρούμενα σωματίδια και καθόλου διοξείδιο του άνθρακα!
Το βιοκαύσιμο αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί από αρκετά αυτοκίνητα με πετρελαιοκινητήρες, ακόμα και χωρίς μετατροπή. Παρ’ όλα αυτά, θεωρείται ασφαλέστερο να πραγματοποιηθεί έστω και μία στοιχειώδης μετατροπή του αυτοκινήτου, γι’ αυτό και είναι όλο και πιο συχνές οι παραγγελίες για «κιτ μετατροπής», τα οποία βελτιστοποιούν την απόδοση των εν λόγω κινητήρων.
Παράλληλα, εντείνονται οι επιστημονικές έρευνες για την κατασκευή συστημάτων που θα παράγουν βιοκαύσιμα υψηλότερης απόδοσης. Η Ελλάδα έχει να επιδείξει σημαντική συμβολή στην πορεία αυτών των ερευνών: μόλις πέρσι τρεις φοιτητές του Πολυτεχνείου της Κρήτης δημιούργησαν μία αυτόνομη μονάδα παραγωγής βιοντίζελ, που ονομάσθηκε «Δαίδαλος» και βραβεύθηκε σε διαγωνισμό της UNESCO. Η εν λόγω μονάδα λειτουργεί με την αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας και παράγει περίπου 19 λίτρα βιοντίζελ από μόλις 20 λίτρα μαγειρικού λαδιού!
...........................................................................
ΣΧΟΛΙΟ
Στη Γαλλία, οπού παρομοίως έχουν στηθεί "βενζινάδικα" που πουλάνε καθαρισμένο λάδι τηγανίσματος ή/και φυτικό λάδι κατευθείαν από το παραγωγό, η χρήση τους είναι ακρως παράνομη. Και αυτό γιατί, σε αντίθεση με τα παράγωγα πετρελαίου, για τα λάδια δεν πληρώνονται φόροι. Θυμίζω ότι στην τελική τιμή της βενζίνης το μεγαλύτερο μέρος (70-90 % κατά περίπτωση) είναι οι φόροι.
Κατά συνέπεια αν συλληφθείς με τέτοια λάδια στο ντεπόζιτο (πραγματοποιούνται έλεγχοι) τρως τσουχτερότατο πρόστιμο.
Όσο για την πληροφορία ότι η χρήση αυτών των λαδιών παράγει "καθόλου διοξείδιο του άνθρακα", αυτή είναι ανακριβέστατη, καθώς η χρήση τους ως καύσημο παράγει βεβαίως διοξείδιο του άνθρακα. Αντίθετα όμως δεν υπάρχει το στάδιο της (πετρελαϊκής) διύλησης, οπότε σε όλη την διαδικάσία παραγωγής-τελικής χρήσης του καυσίμου το σύνολο στου παραγωμένου διοξειδίου του άνθρακα είναι μικρότερο.
Όσο για τα βιο-καύσιμα εν γένει έχουν πολλάκις επισημανθεί από τους ειδικούς τα εξής προβλήματα:
α. Για την ενδεχώμενη αντικατάσταση των πετρελαϊκών καυσίμων από βιοκαύσιμα απαιτούνται τεράστιες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης. Αυτό όμως σημαίνει ή ότι πρέπει να αφαιρέσουμε γη από της παραγωγή τροφίμων, ή ότι πρέπει να καταστρέψουμε δασικές εκτάσεις, κάτι που έχει ήδη αρχίσει να γίνεται (και για χάρη των βιοκαυσίμων) στο δάσος του Αμαζονίου.
β. Τα βιοκαύσιμα είναι ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Αυτό όμως σε καμμία περίπτωση σε σημαίνει ότι είναι πηγή ενέργειας που δε μολύνει (καθαρή ενέργεια), σε αντίθεση με την ηλιακή, αιολική κλπ οι οποίες (προς το παρόν) μολύνουν μόνο κατά το στάδιο της κατασκευής του ενεργειακού συλλέκτη. Για αυτό απαιτείται μεγάλη προσοχή ώστε η χρήση τους να μην αποτελέσει ηθικό άλλοθι για να συνεχίσουμε να σπαταλούμε ενέργεια και να μολύνουμε το περιβάλλον.
γ. Τα βιοκαύσιμα τείνουν να γίνουν μία εύκολη λύση στο γεωπολιτικό τμήμα του ενεργειακού προβλήματος. Είναι δηλαδή ένας απλός τρόπος για την ενεργειακή απεξάρτηση του βιομηχανικού κόσμου από τις χώρες που παράγουν πετρέλαιο και αέριο, με πολύ χαμηλό κόστος όσον αφορά την τεχνολογική επένδυση. Ωστόσο αυτό ακριβώς το χαμηλό τεχνολογικό κόστος μπορεί να κοστίσει ακριβά μακροπρόθεσμα, αφού κάνει λιγότερο επιτακτική την ανάγκη για επένδυση στην τεχνολογία των πραγματικά καθαρών πηγών ενέργειας.
Sunday, March 08, 2009
Μουσικοί χτυπούν gay ακτιβιστές στη Λυρική [από TVXS (09.03.2009)] + σχόλιο
Υπό αμφισβήτηση τέθηκε η ελεύθερη έκφραση το βράδυ του Σαββάτου και μάλιστα σε έναν κατ’ εξοχήν χώρο έκφρασης και τέχνης όπως η Εθνική Λυρική Σκηνή. Αφορμή για την ένταση υπήρξε η όπερα «Ρούσαλκα» του Αντονίν Ντβόρζακ που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και ένα φιλί επί σκηνής μεταξύ δύο ανδρών.
Η ένταση ξεκίνησε από τις πρόβες της παράστασης όταν μέλη της ορχήστρας αντέδρασαν στην επίμαχη σκηνή και απαίτησαν να αφαιρεθεί από την παράσταση. Στην πρεμιέρα του έργου μάλιστα μοιράστηκε κείμενο που χαρακτήριζε έκφυλο και ομοφυλοφιλικό το έργο, ενώ μερίδα του κοινού γιουχάρισε τους Γάλλους συντελεστές.
Στη δεύτερη παράσταση, το βράδυ του Σαββάτου, σημειώθηκαν επεισόδια μέσα στη Λυρική Σκηνή όταν μέλη της Ομοφυλοφιλικής και Λεσβιακής Κοινότητας απαίτησαν να διαβάσουν κείμενο διαμαρτυρίας για την πρωτοφανή λογοκρισία του έργου.
Άνδρες της ασφάλειας, διάφοροι τεχνικοί του θεάτρου αλλά δυστυχώς και μουσικοί -μέλη της ορχήστρας επιτέθηκαν στα μέλη της ΟΛΚΕ και σε δημοσιογράφους, μη επιτρέποντας την ανάγνωση του κειμένου πριν την έναρξη της παράστασης.
Η κάμερα του TVXS κατέγραψε τα επεισόδια στο χώρο της Λυρικής Σκηνής και την απαράδεκτη συμπεριφορά ανθρώπων που θεωρητικά υπηρετούν την τέχνη και την πνευματική ελευθερία.
Μιλούν στο TV Χωρίς Σύνορα η γαλλίδα σκηνοθέτιδα της παράστασης Μαριόν Βάσσερμαν και ο Λύο Καλοβυρνάς, διευθυντής του περιοδικού 10%, το οποίο από κοινού με την ΟΚΚΕ διοργάνωσε την παράσταση διαμαρτυρίας στη Λυρική Σκηνή. Η Ευαγγελία Βλάμη, μέλος της ΟΛΚΕ διαβάζει στην κάμερα το κείμενο που δεν κατέστη δυνατό να αναγνωσθεί μέσα στο θέατρο.
Η παράσταση
Η Ρούσαλκα ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και αποτελεί συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την Όπερα της Νίκαιας. Όπως εξήγησε σε συνέντευξή της στην Ελευθεροτυπία η σκηνοθέτιδα, έμπνευσή της για τον ρόλο του πρίγκηπα υπήρξε ο Λουδοβίκος Β' της Βαυαρίας: «Υπήρξε ονειροπόλος, ρομαντικός και, τελικά, δυστυχής σε αυτή τη θέση απόλυτης πολιτικής εξουσίας. Ο Λουδοβίκος βασανίστηκε πολύ από τη σύγκρουση της λογικής με το συναίσθημα, από το διχασμό ανάμεσα στην ομοφυλοφιλία και τις επιταγές του αξιώματός του».
Το επίμαχο φιλί δίνεται στην παράσταση μεταξύ του πρωταγωνιστή πρίγκηπα και ενός κυνηγού.
Το κείμενο των μουσικών
Σε όλους τους θεατές μοιράζεται κείμενο του Δ.Σ. της Ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής υπό τον τίτλο «Λίγα λόγια για το έργο» όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Όπως θα διαπιστώσετε κατά τη διάρκεια της παράστασης, η συγκεκριμένη σκηνοθετική απόδοση εκτός του ότι αλλοιώνει το libretto προσδίδει στον κεντρκό ήρωα του έργου ομοφυλοφιλικές τάσεις με ακραίες σκηνές, κάτι για το οποίο διαμαρτυρηθήκαμε εγγράφως στη Διοίκηση της ΕΛΣ».
............................................................................
Σχόλιο.
Το μέγεθος της καλλιτεχνικής σημασίας της εν λόγο παράστασης δεν μπορώ να το κρίνω - καθότι δεν το έχω δεί.
Ουδόλως με ενδιαφέρει η πιστότητα στο λιμπρέττο - σενάριο του αρχικού δημιουργού. Άλλωστε η τέχνη είναι κατά βάσιν μία συνεχής μετεμψύχωση και μετενσάρκωση στοιχειωδών ερωτημάτων και αγωνιών, με τη μορφή να παραλλάσεται αποδίδοντας διαφορετικά τα ερωτήματα.
Αντιθέτως υψίστης σημασίας είναι η απόπειρα λογοκρισίας από εκείνους που υποτίθεται ότι υπηρετούν την τέχνη, και θέτει ερωτήματα για την έλλειψη του θάρρους και της παιδείας εκεί όπου θα ελπίζαμε να περισσεύει.
Άλλωστε η παρούσίαση επί σκηνής ομόφυλου έρωτα - φυσιολογική έκφραση μέρους της κοινωνίας μας - δεν θα έπρεπε πλέον να απαιτεί θάρρος, αλλά δυστυχώς φαίνεται ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας [ου, ου φωτία στη Λεσβία τη Σαπφώ, ου, ου που τη διδάσκουν και στα πανεπιστήμια οι έκφυλοι!]...
Μήπως, εν τέλη, η αντίδραση της πλειοψηφίας των θεατών έρχεται ως ανταπόκριση στο κάλεσμα των γνωστών "πνευματικών" ανθρώπων που είχαν δημοσιεύσει κείμενα καταδικάζοντας παρεμβάσεις σε θέατρα κατά την περίοδο των γεγονότων του Δεκέμβρη 2008; Λέω, μήπως; Μήπως δηλαδή έχουμε εδώ ένα δείγμα της μεταδεκεμβριανής αντίδρασης της τάξης των βολεμένων, που επιχειρέι να ξανακατακτήσει τα "κεκτημένα" τα οποία τέθησαν υπό αμφισβήτηση από το εν λόγο κίνημα...;
Μπράβο, λοιπόν, σε όσους έχουν το κουράγιο να αντιπαρατίθενται με το Ελλαδιστάν της μερσεντέ και της κυράτσας, που τολμούν να φτύνουν το νεοελληνικό κομπλεξοσυντυριτισμό και να ανοίγουν το διάλογο σε όσα κάποιοι φοβούνται ακόμα να ψελλίσουν.
Για την ιστορία, ιδέ παρακάτω μία άλλη περίπτωση οπερατικής λογοκρισίας, εκτός Ελλάδος αυτή τη φορά...
http://epi-theseis.blogspot.com/2006/09/fundamentalism.html
Η ένταση ξεκίνησε από τις πρόβες της παράστασης όταν μέλη της ορχήστρας αντέδρασαν στην επίμαχη σκηνή και απαίτησαν να αφαιρεθεί από την παράσταση. Στην πρεμιέρα του έργου μάλιστα μοιράστηκε κείμενο που χαρακτήριζε έκφυλο και ομοφυλοφιλικό το έργο, ενώ μερίδα του κοινού γιουχάρισε τους Γάλλους συντελεστές.
Στη δεύτερη παράσταση, το βράδυ του Σαββάτου, σημειώθηκαν επεισόδια μέσα στη Λυρική Σκηνή όταν μέλη της Ομοφυλοφιλικής και Λεσβιακής Κοινότητας απαίτησαν να διαβάσουν κείμενο διαμαρτυρίας για την πρωτοφανή λογοκρισία του έργου.
Άνδρες της ασφάλειας, διάφοροι τεχνικοί του θεάτρου αλλά δυστυχώς και μουσικοί -μέλη της ορχήστρας επιτέθηκαν στα μέλη της ΟΛΚΕ και σε δημοσιογράφους, μη επιτρέποντας την ανάγνωση του κειμένου πριν την έναρξη της παράστασης.
Η κάμερα του TVXS κατέγραψε τα επεισόδια στο χώρο της Λυρικής Σκηνής και την απαράδεκτη συμπεριφορά ανθρώπων που θεωρητικά υπηρετούν την τέχνη και την πνευματική ελευθερία.
Μιλούν στο TV Χωρίς Σύνορα η γαλλίδα σκηνοθέτιδα της παράστασης Μαριόν Βάσσερμαν και ο Λύο Καλοβυρνάς, διευθυντής του περιοδικού 10%, το οποίο από κοινού με την ΟΚΚΕ διοργάνωσε την παράσταση διαμαρτυρίας στη Λυρική Σκηνή. Η Ευαγγελία Βλάμη, μέλος της ΟΛΚΕ διαβάζει στην κάμερα το κείμενο που δεν κατέστη δυνατό να αναγνωσθεί μέσα στο θέατρο.
Η παράσταση
Η Ρούσαλκα ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και αποτελεί συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την Όπερα της Νίκαιας. Όπως εξήγησε σε συνέντευξή της στην Ελευθεροτυπία η σκηνοθέτιδα, έμπνευσή της για τον ρόλο του πρίγκηπα υπήρξε ο Λουδοβίκος Β' της Βαυαρίας: «Υπήρξε ονειροπόλος, ρομαντικός και, τελικά, δυστυχής σε αυτή τη θέση απόλυτης πολιτικής εξουσίας. Ο Λουδοβίκος βασανίστηκε πολύ από τη σύγκρουση της λογικής με το συναίσθημα, από το διχασμό ανάμεσα στην ομοφυλοφιλία και τις επιταγές του αξιώματός του».
Το επίμαχο φιλί δίνεται στην παράσταση μεταξύ του πρωταγωνιστή πρίγκηπα και ενός κυνηγού.
Το κείμενο των μουσικών
Σε όλους τους θεατές μοιράζεται κείμενο του Δ.Σ. της Ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής υπό τον τίτλο «Λίγα λόγια για το έργο» όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Όπως θα διαπιστώσετε κατά τη διάρκεια της παράστασης, η συγκεκριμένη σκηνοθετική απόδοση εκτός του ότι αλλοιώνει το libretto προσδίδει στον κεντρκό ήρωα του έργου ομοφυλοφιλικές τάσεις με ακραίες σκηνές, κάτι για το οποίο διαμαρτυρηθήκαμε εγγράφως στη Διοίκηση της ΕΛΣ».
............................................................................
Σχόλιο.
Το μέγεθος της καλλιτεχνικής σημασίας της εν λόγο παράστασης δεν μπορώ να το κρίνω - καθότι δεν το έχω δεί.
Ουδόλως με ενδιαφέρει η πιστότητα στο λιμπρέττο - σενάριο του αρχικού δημιουργού. Άλλωστε η τέχνη είναι κατά βάσιν μία συνεχής μετεμψύχωση και μετενσάρκωση στοιχειωδών ερωτημάτων και αγωνιών, με τη μορφή να παραλλάσεται αποδίδοντας διαφορετικά τα ερωτήματα.
Αντιθέτως υψίστης σημασίας είναι η απόπειρα λογοκρισίας από εκείνους που υποτίθεται ότι υπηρετούν την τέχνη, και θέτει ερωτήματα για την έλλειψη του θάρρους και της παιδείας εκεί όπου θα ελπίζαμε να περισσεύει.
Άλλωστε η παρούσίαση επί σκηνής ομόφυλου έρωτα - φυσιολογική έκφραση μέρους της κοινωνίας μας - δεν θα έπρεπε πλέον να απαιτεί θάρρος, αλλά δυστυχώς φαίνεται ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας [ου, ου φωτία στη Λεσβία τη Σαπφώ, ου, ου που τη διδάσκουν και στα πανεπιστήμια οι έκφυλοι!]...
Μήπως, εν τέλη, η αντίδραση της πλειοψηφίας των θεατών έρχεται ως ανταπόκριση στο κάλεσμα των γνωστών "πνευματικών" ανθρώπων που είχαν δημοσιεύσει κείμενα καταδικάζοντας παρεμβάσεις σε θέατρα κατά την περίοδο των γεγονότων του Δεκέμβρη 2008; Λέω, μήπως; Μήπως δηλαδή έχουμε εδώ ένα δείγμα της μεταδεκεμβριανής αντίδρασης της τάξης των βολεμένων, που επιχειρέι να ξανακατακτήσει τα "κεκτημένα" τα οποία τέθησαν υπό αμφισβήτηση από το εν λόγο κίνημα...;
Μπράβο, λοιπόν, σε όσους έχουν το κουράγιο να αντιπαρατίθενται με το Ελλαδιστάν της μερσεντέ και της κυράτσας, που τολμούν να φτύνουν το νεοελληνικό κομπλεξοσυντυριτισμό και να ανοίγουν το διάλογο σε όσα κάποιοι φοβούνται ακόμα να ψελλίσουν.
Για την ιστορία, ιδέ παρακάτω μία άλλη περίπτωση οπερατικής λογοκρισίας, εκτός Ελλάδος αυτή τη φορά...
http://epi-theseis.blogspot.com/2006/09/fundamentalism.html
Wednesday, February 04, 2009
Περπατώντας Ελεύθερα...
Αν ταξιδέψατε ποτέ στο Παρίσι ή στο Λονδίνο ή ακόμα στο Άμστερνταμ ή εν πάσει περιπτώσει σε κάποια πόλη σε κάποια "πολιτισμένη" χώρα (τα εισαγωγικά είναι προαιρετικά...) θα παρατηρήσατε πολλές και μεγάλες διαφορές από τα δικά μας χάλια. Όλες οι διαφορές μπορούν να συνοψιστούν βέβαια σε μία βασική φιλοσοφική διαφορά: οι πολίτες πριν από το άτομο.
Με άλλα λόγια το συμφέρον του ενός υποκλίνεται στο κοινό καλό, είτε πρόκειται για το συμφέρο του πολιτικού που κάνει το ρουσφέτι με το αζημίωτο, του γιατρού που θεραπεύει με φακελλάκι ή του δημοσίου υπαλλήλλου που έχει ανάγκη από λάδωμα για να "εξυπηρετήσει". Πριν βιαστείτε να με κατηγορήσετε για ξενολατρεία ή για ευρω-λαγνεία θα πω ευθαρσώς ότι βεβαίως και "έξω" τα πράγματα δεν είναι ρόδινα και αγγελικά πλασμένα. Ωστόσο υπάρχουν κάποια όρια που στο Ελλάντα δε διστάζουμε να ξεπεράσουμε, που οι "έξω", είτε από το φόβο της ράβδου είτε από φιλοσοφία ή κοινωνική παιδεία, διστάζουν να μη τα σεβαστούν.
Ας πάρουμε όμως ένα παράδειγμα το οποίο μπορεί να φανεί λίγο περίεργο για τους πανθεποχούμενους Νεοέλληνες: τα πεζοδρόμια! Το Παρίσι για να ξεκινήσουμε από κάπου, εντυπωσιάζει τον επισκέπτη όχι μόνο γιατί διαθέτει κάποια από τα πίο εντυπωσιακά μνημεία και όμορφα κτήρια του κόσμου αλλά και γιατί διαθέτει τα αντίστοιχα πεζοδρόμια που επιτρέπουν στον επισκέπτη να βαδίσει άνετα, χωρίς το φόβο σύγκρουσης με κάγκελλα, πινακίδες σήμανσης, πινακίδες καταστημάτων, τραπεζάκια κλπ κλπ, πράγμα που του δίνει την ευκαιρία να θαυμάζει και το περιβάλλοντα χώρο. Στην Αθήνα, για να ξεκινήσω από το θλιβερό πρότυπο που ακολουθούν υπερηφάνως και οι υπόλοιπες ελληνικές πόλεις, όπου υπάρχει πεζοδρόμιο, αυτό είναι υποτυπόδες, πλάτους το πολύ μέχρι 1,5 μ., και χρησιμεύει πρωτίστος ως χώρος στάθμεύσεως ποικίλλων οχημάτων, εμφυτεύσεως (προεκλογικώς) δέντρων, αλλά και πινακίδων σήμανσης. Για αυτά τα τελευταία πρέπει να παρατηρήσημε επιπλέον ότι η κάθε υπηρεσία φυτεύει της κολώνες της χωρίς κανέναν σχεδιασμό και συντονισμό με αποτέλεσμα η ΔΕΗ να φυτεύει μία κολώνα για το ηλεκτρικό, μία δεύτερη για το φωτισμό του δρόμου, παραπλεύρως μία άλλη υπηρεσία χώνει ένα φανάρι, η υπηρεσία σήμανσης προσθέτει δύο ή τρεις κολωνίσκους φέρων έκαστος ξεχωριστό σήμα, ενώ ο δήμος φροντίζει να προσθέσει τα δικά του κολωνάκια, κάδους και δέντρα. Το αποτέλεσμα, εκτός του ότι το ένα σήμα επικαλύπτει το άλλο είναι ότι ο χώρος κάθε άλλο παρά κατάλληλος για την ονομαστική του χρήση είναι. Χωρίς σχεδιασμό και χωρίς λογική. Διότι αν υπήρχε απλή λογική μία κολώνα θα έφτανε για όλα τα σήματα που χρειάζονται σε ένα συγκεκριμένο σημείο.
Και αυτά χωρίς καν να αναφερθούμε στην ιδιωτική πρωτοβουλία που παράνομα (με τα σχετικά λαδώματα βεβαίως, βεβαίως) οικειοποιείται μέρος του δύστυχου πεζοδρομίου προσθέτωντας κάγκελλα, πινακίδες διαφήμησης, γλάστρες και τραπεζάκια.
Και καλά όλα αυτά. Εδώ, θα μου πείτε, χρειάζεται κράτος, κεντρικός σχεδιασμός και εφαρμογή των νόμων, κάτι για το οποίο εμείς (άμεσα) δεν μπορούμε τίποτα να κάνουμε. Πέρα από το ότι αυτο το τελευταίο σηκώνει πολύ συζήτηση (πολλά μπορούμε να κάνουμε, απλά βαριόμαστε), ας έλθουμε και εκεί όπου ο καθένας μπορεί να κάνει πολλά πράγματα: το όχημα!
Γιατί, κύριε Αλέκο, όταν πετάχτηκες στην τράπεζα, ήταν ανάγκη να πετάξεις τα αλάρμ και να σταθμεύσεις (έλα μωρε δυό λεπτάκια) πάνω στη διάβαση των πεζών; Και εσύ Δρ. Μανούση, με το 4Χ4, ήταν ανάγκη, γιατρέ να καβαλήσεις το ελάχιστο πεζοδρόμιο που υπήρχε δίπλα στην ταβέρνα, αναγκάζοντας τους πεζούς να κατέβουν στη μέση του δρόμου;
Όλοι, λίγο πολύ είμαστε ένοχοι τέτοιων ενεργειών. Κάποτε για την ευκολία μας γράψαμε εκεί που δεν πιάνει μελάνι τους κανόνες ηθικής και βολέψαμε όπως-όπως το όχημά μας. Και πάλι κάποιοι θα μου πουν: μα, χωρίς πρόβλεψη, που να το βάλουμε το όχημα; Οι απαντήσεις είναι πολλές αν και το ερώτημα περιέχει για μια ακόμα φορά πολύ αλήθεια, αφου η αδιαφορία και η απρονοησία των "υπευθύνων" είναι τεράστια.
Αλλά εν τάχιν προτείνουμε:
- Για αποστάσεις μικρότερες των δύο-τριών ή και παραπάνω, ανάλογα με τη φυσική κατάσταση του καθενός, χιλιομέτρων, δεν έχουμε ανάγκη το όχημα. Περπατάμε! Και πιο υγιεινό και πιο οικολογικό και πιο οικονομικό είναι.
- Αν είναι πιό μεγάλη η απόσταση χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ. Τί; Δεν ξέρετε τί είναι τα ΜΜΜ. Εμ, βέβαια, πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε σε λεωφορείο; Στο μετρό μπήκατε δεύτερη φορά μετά από την πρώτη που μπήκατε να δείτε πως είναι; Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς λοιπόν είναι ένας οικονομικός και γρήγορος τρόπος να πάμε στη δουλειά μας. Και στο τέλος της διαδρομής δε χρειάζεται να παρκάρουμε πάνω στο ΠΕΖΟδρόμιο...
- Car Pooling. Πώ πώ, πάλι με άγνωστους όρους μπλέξαμε βλέπω! Στην κοινή Ελληνική σημαίνει κανονίζω με το γείτονα και κατεβαίνουμε παρέα για δουλειά. Για μία ακόμα φορά θα το πώ: οικονομία, οικολογία αλλά και μεγαλύτερη ταχύτητα στη μεταφορά (ένα λιγότερο αμάξι στους δρόμους σημαίνει λίγο μικρότερο μποτιλιάρισμα). Αλλά και στο παρκάρισμα θα έχουμε κάνει πρόοδο: μόνο ένα αμάξι να βολέψουμε αντί για δύο! Βέβαι είπαμε: στην Ελλάδα πρόκειται για άγνωστη έννοια...Την επόμενη φορά όμως που θά'στε κολλημένη στο μποτιλιάρισμα στη Μεσογείων ρίξτε μία ματιά γύρω σας. Πόσα κεφάλια μετράτε ανά όχημα; Ένα; Και για ρίξτε και μια ματιά στο διπλανό σας κάθισμα. Άδειο δεν είναι και αυτό; Κρίμα.
- Έστω ότι παρόλες τις επιλογές που είχαμε, αναγκαστήκαμε να πάρουμε το όχημά μας. Φθάσαμε αισίως και στο τέλος της διαδρομής και τώρα το μόνο που μένιε είναι να παρκάρουμε. Δεν θα σας δώσω οδηγίες και συμβουλές που και πώς να το κάνετε. Πρόβλημά σας στην τελική. Αλλά θα επιμείνω και θα σας εκλιπαρίσω: Μην κλείνετε τις διαβάσεις πεζών. Όταν καβαλήσετε το πεζοδρόμιο, αφήστε λίγο χώρο και για τους διαβάτες. Γιατί, μην το ξεχνάτε: οι πεζοί δεν έχουν όλοι τις δικές σας αιλουροειδείς δυνατότητες στους ελιγμούς τους μεταξύ των οχημάτων, σταθμευμένων και μή. Υπάρχουν και άνθρωποι σε καροτσάκια, άνθρωποι με πατερίτσες, άνθρωποι με μωρά και με παιδιά, άνθρωποι γέροι και άνθρωποι που απλά θα ήθελαν να χαρούν μιά βόλτα στην πόλη τους.
Στο κάτω κάτω όταν βγεις από το όχημα, και συ πεζός είσαι!
.......................................................................
Δείτε - Διαβάστε:
Ένωση για τα Δικαιώματα των Πεζών: http://www.enosipezon.gr/
Πάνθηρες των Πόλεων (Πεζός Ακτιβισμός): http://streetpanthers.gr/
Με άλλα λόγια το συμφέρον του ενός υποκλίνεται στο κοινό καλό, είτε πρόκειται για το συμφέρο του πολιτικού που κάνει το ρουσφέτι με το αζημίωτο, του γιατρού που θεραπεύει με φακελλάκι ή του δημοσίου υπαλλήλλου που έχει ανάγκη από λάδωμα για να "εξυπηρετήσει". Πριν βιαστείτε να με κατηγορήσετε για ξενολατρεία ή για ευρω-λαγνεία θα πω ευθαρσώς ότι βεβαίως και "έξω" τα πράγματα δεν είναι ρόδινα και αγγελικά πλασμένα. Ωστόσο υπάρχουν κάποια όρια που στο Ελλάντα δε διστάζουμε να ξεπεράσουμε, που οι "έξω", είτε από το φόβο της ράβδου είτε από φιλοσοφία ή κοινωνική παιδεία, διστάζουν να μη τα σεβαστούν.
Ας πάρουμε όμως ένα παράδειγμα το οποίο μπορεί να φανεί λίγο περίεργο για τους πανθεποχούμενους Νεοέλληνες: τα πεζοδρόμια! Το Παρίσι για να ξεκινήσουμε από κάπου, εντυπωσιάζει τον επισκέπτη όχι μόνο γιατί διαθέτει κάποια από τα πίο εντυπωσιακά μνημεία και όμορφα κτήρια του κόσμου αλλά και γιατί διαθέτει τα αντίστοιχα πεζοδρόμια που επιτρέπουν στον επισκέπτη να βαδίσει άνετα, χωρίς το φόβο σύγκρουσης με κάγκελλα, πινακίδες σήμανσης, πινακίδες καταστημάτων, τραπεζάκια κλπ κλπ, πράγμα που του δίνει την ευκαιρία να θαυμάζει και το περιβάλλοντα χώρο. Στην Αθήνα, για να ξεκινήσω από το θλιβερό πρότυπο που ακολουθούν υπερηφάνως και οι υπόλοιπες ελληνικές πόλεις, όπου υπάρχει πεζοδρόμιο, αυτό είναι υποτυπόδες, πλάτους το πολύ μέχρι 1,5 μ., και χρησιμεύει πρωτίστος ως χώρος στάθμεύσεως ποικίλλων οχημάτων, εμφυτεύσεως (προεκλογικώς) δέντρων, αλλά και πινακίδων σήμανσης. Για αυτά τα τελευταία πρέπει να παρατηρήσημε επιπλέον ότι η κάθε υπηρεσία φυτεύει της κολώνες της χωρίς κανέναν σχεδιασμό και συντονισμό με αποτέλεσμα η ΔΕΗ να φυτεύει μία κολώνα για το ηλεκτρικό, μία δεύτερη για το φωτισμό του δρόμου, παραπλεύρως μία άλλη υπηρεσία χώνει ένα φανάρι, η υπηρεσία σήμανσης προσθέτει δύο ή τρεις κολωνίσκους φέρων έκαστος ξεχωριστό σήμα, ενώ ο δήμος φροντίζει να προσθέσει τα δικά του κολωνάκια, κάδους και δέντρα. Το αποτέλεσμα, εκτός του ότι το ένα σήμα επικαλύπτει το άλλο είναι ότι ο χώρος κάθε άλλο παρά κατάλληλος για την ονομαστική του χρήση είναι. Χωρίς σχεδιασμό και χωρίς λογική. Διότι αν υπήρχε απλή λογική μία κολώνα θα έφτανε για όλα τα σήματα που χρειάζονται σε ένα συγκεκριμένο σημείο.
Και αυτά χωρίς καν να αναφερθούμε στην ιδιωτική πρωτοβουλία που παράνομα (με τα σχετικά λαδώματα βεβαίως, βεβαίως) οικειοποιείται μέρος του δύστυχου πεζοδρομίου προσθέτωντας κάγκελλα, πινακίδες διαφήμησης, γλάστρες και τραπεζάκια.
Και καλά όλα αυτά. Εδώ, θα μου πείτε, χρειάζεται κράτος, κεντρικός σχεδιασμός και εφαρμογή των νόμων, κάτι για το οποίο εμείς (άμεσα) δεν μπορούμε τίποτα να κάνουμε. Πέρα από το ότι αυτο το τελευταίο σηκώνει πολύ συζήτηση (πολλά μπορούμε να κάνουμε, απλά βαριόμαστε), ας έλθουμε και εκεί όπου ο καθένας μπορεί να κάνει πολλά πράγματα: το όχημα!
Γιατί, κύριε Αλέκο, όταν πετάχτηκες στην τράπεζα, ήταν ανάγκη να πετάξεις τα αλάρμ και να σταθμεύσεις (έλα μωρε δυό λεπτάκια) πάνω στη διάβαση των πεζών; Και εσύ Δρ. Μανούση, με το 4Χ4, ήταν ανάγκη, γιατρέ να καβαλήσεις το ελάχιστο πεζοδρόμιο που υπήρχε δίπλα στην ταβέρνα, αναγκάζοντας τους πεζούς να κατέβουν στη μέση του δρόμου;
Όλοι, λίγο πολύ είμαστε ένοχοι τέτοιων ενεργειών. Κάποτε για την ευκολία μας γράψαμε εκεί που δεν πιάνει μελάνι τους κανόνες ηθικής και βολέψαμε όπως-όπως το όχημά μας. Και πάλι κάποιοι θα μου πουν: μα, χωρίς πρόβλεψη, που να το βάλουμε το όχημα; Οι απαντήσεις είναι πολλές αν και το ερώτημα περιέχει για μια ακόμα φορά πολύ αλήθεια, αφου η αδιαφορία και η απρονοησία των "υπευθύνων" είναι τεράστια.
Αλλά εν τάχιν προτείνουμε:
- Για αποστάσεις μικρότερες των δύο-τριών ή και παραπάνω, ανάλογα με τη φυσική κατάσταση του καθενός, χιλιομέτρων, δεν έχουμε ανάγκη το όχημα. Περπατάμε! Και πιο υγιεινό και πιο οικολογικό και πιο οικονομικό είναι.
- Αν είναι πιό μεγάλη η απόσταση χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ. Τί; Δεν ξέρετε τί είναι τα ΜΜΜ. Εμ, βέβαια, πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε σε λεωφορείο; Στο μετρό μπήκατε δεύτερη φορά μετά από την πρώτη που μπήκατε να δείτε πως είναι; Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς λοιπόν είναι ένας οικονομικός και γρήγορος τρόπος να πάμε στη δουλειά μας. Και στο τέλος της διαδρομής δε χρειάζεται να παρκάρουμε πάνω στο ΠΕΖΟδρόμιο...
- Car Pooling. Πώ πώ, πάλι με άγνωστους όρους μπλέξαμε βλέπω! Στην κοινή Ελληνική σημαίνει κανονίζω με το γείτονα και κατεβαίνουμε παρέα για δουλειά. Για μία ακόμα φορά θα το πώ: οικονομία, οικολογία αλλά και μεγαλύτερη ταχύτητα στη μεταφορά (ένα λιγότερο αμάξι στους δρόμους σημαίνει λίγο μικρότερο μποτιλιάρισμα). Αλλά και στο παρκάρισμα θα έχουμε κάνει πρόοδο: μόνο ένα αμάξι να βολέψουμε αντί για δύο! Βέβαι είπαμε: στην Ελλάδα πρόκειται για άγνωστη έννοια...Την επόμενη φορά όμως που θά'στε κολλημένη στο μποτιλιάρισμα στη Μεσογείων ρίξτε μία ματιά γύρω σας. Πόσα κεφάλια μετράτε ανά όχημα; Ένα; Και για ρίξτε και μια ματιά στο διπλανό σας κάθισμα. Άδειο δεν είναι και αυτό; Κρίμα.
- Έστω ότι παρόλες τις επιλογές που είχαμε, αναγκαστήκαμε να πάρουμε το όχημά μας. Φθάσαμε αισίως και στο τέλος της διαδρομής και τώρα το μόνο που μένιε είναι να παρκάρουμε. Δεν θα σας δώσω οδηγίες και συμβουλές που και πώς να το κάνετε. Πρόβλημά σας στην τελική. Αλλά θα επιμείνω και θα σας εκλιπαρίσω: Μην κλείνετε τις διαβάσεις πεζών. Όταν καβαλήσετε το πεζοδρόμιο, αφήστε λίγο χώρο και για τους διαβάτες. Γιατί, μην το ξεχνάτε: οι πεζοί δεν έχουν όλοι τις δικές σας αιλουροειδείς δυνατότητες στους ελιγμούς τους μεταξύ των οχημάτων, σταθμευμένων και μή. Υπάρχουν και άνθρωποι σε καροτσάκια, άνθρωποι με πατερίτσες, άνθρωποι με μωρά και με παιδιά, άνθρωποι γέροι και άνθρωποι που απλά θα ήθελαν να χαρούν μιά βόλτα στην πόλη τους.
Στο κάτω κάτω όταν βγεις από το όχημα, και συ πεζός είσαι!
.......................................................................
Δείτε - Διαβάστε:
Ένωση για τα Δικαιώματα των Πεζών: http://www.enosipezon.gr/
Πάνθηρες των Πόλεων (Πεζός Ακτιβισμός): http://streetpanthers.gr/
Subscribe to:
Posts (Atom)