Τα Βιολογικά προϊόντα έχουν μέλλον στην Ελλάδα;
Εξαρτάται πως θα τα αντιμετωπίσουμε. Αν τα δούμε ως πηγή γρήγορου πλουτισμού - όπως έχουμε αντιμετωπίσει πολλά σε αυτήν τη χώρα μέχρι τούδε - τότε όχι. Θα είναι απλά μια ακόμα απατεωνιά, μια αρπαχτή, από την οποία κάποιοι επιτηδιοι θα κάνουν τις αρπαχτές τους και κάποιοι "αγαθοί" θα την πληρώσουν ακριβά.
Υπάρχει όμως ένας τρόπος για σωστή ανάπτυξη της βιολογικής καλλιέργειας στην Ελλάδα, η οποία όμως απαιτεί κεντρικό σχεδιασμό και σωστή δουλειά. Για να καρπωφορήσει τελικά σε ένα βάθος χρόνου.
Τι εννοώ; Ότι περιοχές ολόκληρες πρέπει να κυρηχθούν περιοχές βιολογικής καλλιέργειας. Η γεωγραφία της χώρας ευνοεί άλλωστε ένα τέτοιο σχέδιο καθως είναι κερματισμένη σε φυσικές μικρές μονάδες. Κατά αυτόν τον τρόπο σε πιλοτικό στάδιο θα κηρυχθούν κάποια νησιά (ολόκληρα) ως περιοχές βιολογικής καλλιέργειας. Στη συνέχεια (και εφόσον αποδειχτεί ότι υπάρχει κερδοφορία) θα εφαρμοστεί σε μεγαλύτερες περιοχές (Κρήτη, Πελοπόννησος) και τελικά σε ολόκληρη τη χώρα (η παραγωγή π.χ. πραγματικά βιολογικού λαδιού έχει μεγάλη ζήτηση στο εξωτερικό. Μπορεί να συνδυαστεί και με άλλους δείκτες ποιότητας (cold pressing).
Αυτή είναι η πρόταση και όχι βιολογικές καλλιέργιες μεμονωμένες, αφού χάνουν το πραγματικό λάμπελ του βιολογικού από τη μη βιολογική καλλιέργεια του γείτονα.
Σκεφτείτε επιπλέον να συνδυάζεις τη βιολογική καλλιέργεια με τον οικοτουρισμό. Να μπορείς να διαφημίζεις το νησί όχι μόνο για τις υπέροχες αμμουδιές αλλά και για την υπέροχη τοπική αποκλειστικά και βεβαιωμένα βιολογική καλλιέργεια! Να και ένα ακόμα πλεονέκτημα έναντι του τουριστικού τουρισμού που μπορείς να προσθέσεις με την ίδια κίνηση. Πράγμα που θα λειτουργήσει ως πειστικό επιχείρημα για το γιατί τα Ελληνικά νησιά είναι πιο ακριβά από τα απέναντι παράλια.
Σημειώνω δε ότι η κερματισμένη γεωγραφική φύση της Ελλάδος είναι πλεονέκτημα για την Βιολογική καλλιέργεια για έναν επιπλέον λόγο: οι ασθένειες (που είναι ένα από τα "προβλήματα" της Βιολογικής καλλιέργειας) περιορίζονται τοπικά και δεν θερίζουν ολόκληρη την αγροτική παραγωγή διαμιάς.
Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί (α) σχεδιασμό (β) επένδυση και (γ) πολιτικά αρχίδια τόνων, γιατί το σχέδιο θα σε βάλει σε άμεση αντιπαράθεση με πολύ μεγάλα συμφέροντα (τοπικά και κυρίως διεθνή).
Γενικά η Ελλάδα - εφόσον δεν μπορεί να ανταγωνιστεί με τις Ασιατικές (και όχι μόνο) αγορές εργασίας στο ζήτημα του κόστους παραγωγής - πρέπει να επενδύσει σε όλους τους τομείς στην ποιότητα και να αναζητήσει αναπτυσσόμενους τομείς: π.χ. γεωργία: βιολογική παραγωγή, αειφόρος ιχθυοκαλλιέργεια. Ενέργεια: Ανανεώσιμες/Αειφόρες πηγές. Τουρισμός: ποιοτικός τουρισμός, οικοτουρισμός. Βιομηχανία-τεχνολογία: software, υλικά και τεχνολογία μόνωσης και ιατροφαρμακευτικά κλπ κλπ. Αυτοί είναι οι τομείς που έχουν μεγάλη ζήτηση και, αν αναπτυχθούν σωστά, μεγάλες αποδώσεις στη σχέση τιμή-κόστους.
Υπάρχει όμως σχέδιο, πολιτική βούληση, και όρεξη για τέτοιες δουλειές; Δεν το βλέπω, για την ώρα τουλάχιστον. Είμαστε, δυστυχώς, ακόμα στη λιγική της αρπαχτής: βάζω πέντε σήμερα για ν'αρπάξω έξι αύριο, ενώ θα έπρεπε να σκέφτομαι ότι με σωστό πρόγραμμα θα μπορούσα να εισπράξω 100 τον ερχόμενο μήνα...
Και εφόσον δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στο κράτος δύσκολα θα πάει μπροστά οποιοδήποτε μακρόπνοο σχέδιο.
Και αυτό πρέπει να απαιτήσουμε από τον όποιον κυβερνά: οργάνωση - διαφάνεια - σχέδιο. Φτάνει πια με τους παπάτζες.
Και να αναλάβουμε όλοι μας τις ευθύνες μας: έλεγχος και απαίτηση προτάσεων προς τους κυβερνώντες.
Μην τους χαρίζετε τη χώρα για ένα ρουσφέτι.
Monday, November 07, 2011
Friday, November 04, 2011
Win-Win
Οι τελευταίες μέρες είδαν εξελίξεις εντός και εκτός Ελλάδας οι οποίες χαρακτηρίστηκαν ευρέως ως πρωτοφανείς.
Η αλήθεια είναι ότι ούτε ο Παπανδρέου τρελάθηκε, ούτε "του την έφερε του Σαμαρά". Ένα θέατρο παίχτηκε με σκηνοθέτες και πραγματικούς πρωταγωνιστές το δίδυμο Μέρκελ - Σαρκόζυ.
Το ζητούμενο: α. να περάσει στον Ελληνικό λαό, αλλά και στην Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη η εκχώρηση μέρους της Εθνικής Κυριαρχίας ως κάτι καλό.
β. Να δημιουργηθεί προηγούμενο εντός (και εκτός) της Ευρωζώνης, όπου το ξελάσπωμα από οικονομικές κακοτοπίες συνδέεται ακριβώς με εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.
Το σενάριο, το οποίο συμφωνήθηκε όχι μόνο από τον Παπανδρέου αλλά και από τον Σαμαρά με το Ευρωδίδυμο ακολουθείται κατά λέξη:
Ο Παπανδρέου επιστρέφοντας στην Ελλάδα θέτει θέμα δημοψηφίσματος.
Το Δίδυμο ωρύεται ωσάν την παρθένα που έχασε το πολυτιμότερό αγαθό της, ότι ο Παπανδρέου προδίδει τα συμφωνηθέντα και θέτει όρους: το δημοψήφισμα εντός του μήνα και το ερώτημα θα είναι "εντός ή εκτός του Ευρώ"!
Στο εσωτερικό της Ελλάδας καλλιεργείται κλίμα πανικού με βομβαρδισμό αναλύσεων και απόψεων από πολιτικούς και αναλυτές: είμαστε στο χείλος του γκρεμού! Καταστρεφόμαστε!
Σε αυτό το κλίμα ο Σαμαράς προσφέρει ένα δείγμα διαλλακτικότητας: Ξαφνικά δέχεται να υπερψηφίσει τη συμφωνία (την οποία μέχρι τούδε προδοτική ανέβαζε, προδοτική κατέβαζε).
Θα μου πείτε: Μα καλά, τί αποκομίζουν όλοι από αυτήν την υπόθεση:
Έχουμε και λέμε:
1. Παπανδρέου: δεν θα περάσει μόνος και με ισχνή πλειοψηφία μια συμφωνία που για τον πολύ λαό (και ενδεχόμενα και για την ιστορία) θεωρείται επαίσχυντη. Η ευθύνη μοιράζεται με την αντιπολίτευση (σημειώνω εδώ ότι τόσο ο Καρατζαφέρης όσο και η Μπακογιάννη αλλά και η ΔΗΜ.ΑΡ. κάνανε ΟΛΟΙ κλίσεις για κυβέρνηση εθνικής ενότητας!). Επιπλέον θα έχει να παρουσιάζεται ως αυτός (ο σοσιαλιστής) που προσπάθησε να κινηθεί αμεσοδημοκρατικά και δεν τον αφήσανε!
2. Σαμαράς: Εγκλωβισμένος στη λαϊκίστικη αντιπολίτευση όπου καταδίκαζε κάθε πρόταση της Κυβέρνησης, είχε αρχίσει να θεωρείται από τους "Εταίρους" προβληματικός. Για το λόγο αυτό τον τελευταίο καιρό είχε βρεθεί κάτω από ισχυρή πίεση (ακόμα και με δημόσιες δηλώσεις που τον κατονόμαζαν -πλέον ονομαστικα- ως "το πρόβλημα στην Ελλάδα"). Θυμίζω δε ότι Μέρκελ και Σαρκόζυ είναι ιδεολογικά αδέρφια του, και κατά συνέπεια θα τον προτιμούσαν να ηγείται της Ελλάδος. Η "συνωμοσία του Δημοψηφίσματος" του έδωσε μια όμορφη έξοδο, αφού παρουσιάστηκε διαλλακτικός, αλλά και υποχρεωμένος να κάνει το βήμα "για το καλό της Πατρίδος"!
3. Μέρκελ και Σαρκόζυ: Και οι δύο έχουν μεγάλη ανάγκη να φανούν "ηγέτες" και ότι λύνουν το θέμα της "Ελληνικής τραγωδίας". Ο μεν Σάρκο μόλις τώρα μπαίνει σε προεκλογική περίοδο και οι προβλέψεις στις δημοσκοπήσεις είναι ιδιαίτερα δυσοίωνες για αυτόν. Η δε Μέρκελ βγαίνει από μια περίοδο πολλαπλών εκλογικών ηττών σε διάφορα γερμανικά κρατίδια. Οι ήττες έχουν αποθρασύνει τους αντιπάλους της (αντιπολίτευση, συμπολίτευση, εσωτερικό του κόμματος). Αυτό σημαίνει ότι με τις "σκληρές δηλώσεις" τους, με τις οποίες τράβηξαν το αφτί των ατάκτων Ελλήνων και τους "έθεσαν προ των ευθυνών τους", θέλησαν να φανούν ισχυροί, υπεύθυνοι Πανευρωπαίοι ηγέτες. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα Γαλλικά και Γερμανικά ΜΜΕ παίζουν το σενάριο "ο Παπανδρέου ενέδωσε στην πίεση του Μέρκελ και της Σαρκόζυ" και εγκατέλειψε το (τρελό) σχέδιο για δημοψήφισμα.
Τι έχουμε ουσιαστικά εδώ; Ένα κλασικό (αμερικάνικό) σενάριο win-win! Όλοι κερδίζουν! Το αν θα αρκεστούμε με μια απλή επικύρωση του σχεδίου από το σύνολο του ελληνικού πολιτικού κόσμου ή αν θα δημιουργήσουμε ενιαία Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας (μα τί απόλυτος ευφημισμός, αλήθεια!), μένει να το δούμε. Το δεύτερο - και αντιδημοκρατικότερο - σενάριο είναι και το πιο πιθανό, και καλλιεργείται με όλα τα μέσα στο λαό. "Όλοι μαζί, να κάνουμε αυτό που μας λένε!! Γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή!"
Όλοι; Ε! Κάποιος πρέπει να χάσει...Αλλά πάει καιρός που οι πολιτικοί (Έλληνες και Ευρωπαίοι) έχουν πάψει να ασχολούνται με τα συμφέροντα του λαού ή των λαών.
Αν οι Ευρωπαίοι και οι Έλληνες ηγέτες ήταν πιστοί στις αρχές τις Δημοκρατίας, η χρήση του Δημοψηφίσματος θα ήταν ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ για οποιοδήποτε τέτοιο ζήτημα. Όπως χειρίστηκε βέβαια το όλο ζήτημα η ιθύνουσα τάξη, η ιδέα του Δημοψηφίσματος (και κατ'επέκτασιν της Άμεσης Δημοκρατίας) δέχτηκε ένα ισχυρό κτύπημα κάτω από τη ζώνη. Τι λέτε; Αυτό δεν είναι ένα μπόνους που αξίζει τον κόπο;
Η αλήθεια είναι ότι ούτε ο Παπανδρέου τρελάθηκε, ούτε "του την έφερε του Σαμαρά". Ένα θέατρο παίχτηκε με σκηνοθέτες και πραγματικούς πρωταγωνιστές το δίδυμο Μέρκελ - Σαρκόζυ.
Το ζητούμενο: α. να περάσει στον Ελληνικό λαό, αλλά και στην Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη η εκχώρηση μέρους της Εθνικής Κυριαρχίας ως κάτι καλό.
β. Να δημιουργηθεί προηγούμενο εντός (και εκτός) της Ευρωζώνης, όπου το ξελάσπωμα από οικονομικές κακοτοπίες συνδέεται ακριβώς με εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.
Το σενάριο, το οποίο συμφωνήθηκε όχι μόνο από τον Παπανδρέου αλλά και από τον Σαμαρά με το Ευρωδίδυμο ακολουθείται κατά λέξη:
Ο Παπανδρέου επιστρέφοντας στην Ελλάδα θέτει θέμα δημοψηφίσματος.
Το Δίδυμο ωρύεται ωσάν την παρθένα που έχασε το πολυτιμότερό αγαθό της, ότι ο Παπανδρέου προδίδει τα συμφωνηθέντα και θέτει όρους: το δημοψήφισμα εντός του μήνα και το ερώτημα θα είναι "εντός ή εκτός του Ευρώ"!
Στο εσωτερικό της Ελλάδας καλλιεργείται κλίμα πανικού με βομβαρδισμό αναλύσεων και απόψεων από πολιτικούς και αναλυτές: είμαστε στο χείλος του γκρεμού! Καταστρεφόμαστε!
Σε αυτό το κλίμα ο Σαμαράς προσφέρει ένα δείγμα διαλλακτικότητας: Ξαφνικά δέχεται να υπερψηφίσει τη συμφωνία (την οποία μέχρι τούδε προδοτική ανέβαζε, προδοτική κατέβαζε).
Θα μου πείτε: Μα καλά, τί αποκομίζουν όλοι από αυτήν την υπόθεση:
Έχουμε και λέμε:
1. Παπανδρέου: δεν θα περάσει μόνος και με ισχνή πλειοψηφία μια συμφωνία που για τον πολύ λαό (και ενδεχόμενα και για την ιστορία) θεωρείται επαίσχυντη. Η ευθύνη μοιράζεται με την αντιπολίτευση (σημειώνω εδώ ότι τόσο ο Καρατζαφέρης όσο και η Μπακογιάννη αλλά και η ΔΗΜ.ΑΡ. κάνανε ΟΛΟΙ κλίσεις για κυβέρνηση εθνικής ενότητας!). Επιπλέον θα έχει να παρουσιάζεται ως αυτός (ο σοσιαλιστής) που προσπάθησε να κινηθεί αμεσοδημοκρατικά και δεν τον αφήσανε!
2. Σαμαράς: Εγκλωβισμένος στη λαϊκίστικη αντιπολίτευση όπου καταδίκαζε κάθε πρόταση της Κυβέρνησης, είχε αρχίσει να θεωρείται από τους "Εταίρους" προβληματικός. Για το λόγο αυτό τον τελευταίο καιρό είχε βρεθεί κάτω από ισχυρή πίεση (ακόμα και με δημόσιες δηλώσεις που τον κατονόμαζαν -πλέον ονομαστικα- ως "το πρόβλημα στην Ελλάδα"). Θυμίζω δε ότι Μέρκελ και Σαρκόζυ είναι ιδεολογικά αδέρφια του, και κατά συνέπεια θα τον προτιμούσαν να ηγείται της Ελλάδος. Η "συνωμοσία του Δημοψηφίσματος" του έδωσε μια όμορφη έξοδο, αφού παρουσιάστηκε διαλλακτικός, αλλά και υποχρεωμένος να κάνει το βήμα "για το καλό της Πατρίδος"!
3. Μέρκελ και Σαρκόζυ: Και οι δύο έχουν μεγάλη ανάγκη να φανούν "ηγέτες" και ότι λύνουν το θέμα της "Ελληνικής τραγωδίας". Ο μεν Σάρκο μόλις τώρα μπαίνει σε προεκλογική περίοδο και οι προβλέψεις στις δημοσκοπήσεις είναι ιδιαίτερα δυσοίωνες για αυτόν. Η δε Μέρκελ βγαίνει από μια περίοδο πολλαπλών εκλογικών ηττών σε διάφορα γερμανικά κρατίδια. Οι ήττες έχουν αποθρασύνει τους αντιπάλους της (αντιπολίτευση, συμπολίτευση, εσωτερικό του κόμματος). Αυτό σημαίνει ότι με τις "σκληρές δηλώσεις" τους, με τις οποίες τράβηξαν το αφτί των ατάκτων Ελλήνων και τους "έθεσαν προ των ευθυνών τους", θέλησαν να φανούν ισχυροί, υπεύθυνοι Πανευρωπαίοι ηγέτες. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα Γαλλικά και Γερμανικά ΜΜΕ παίζουν το σενάριο "ο Παπανδρέου ενέδωσε στην πίεση του Μέρκελ και της Σαρκόζυ" και εγκατέλειψε το (τρελό) σχέδιο για δημοψήφισμα.
Τι έχουμε ουσιαστικά εδώ; Ένα κλασικό (αμερικάνικό) σενάριο win-win! Όλοι κερδίζουν! Το αν θα αρκεστούμε με μια απλή επικύρωση του σχεδίου από το σύνολο του ελληνικού πολιτικού κόσμου ή αν θα δημιουργήσουμε ενιαία Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας (μα τί απόλυτος ευφημισμός, αλήθεια!), μένει να το δούμε. Το δεύτερο - και αντιδημοκρατικότερο - σενάριο είναι και το πιο πιθανό, και καλλιεργείται με όλα τα μέσα στο λαό. "Όλοι μαζί, να κάνουμε αυτό που μας λένε!! Γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή!"
Όλοι; Ε! Κάποιος πρέπει να χάσει...Αλλά πάει καιρός που οι πολιτικοί (Έλληνες και Ευρωπαίοι) έχουν πάψει να ασχολούνται με τα συμφέροντα του λαού ή των λαών.
Αν οι Ευρωπαίοι και οι Έλληνες ηγέτες ήταν πιστοί στις αρχές τις Δημοκρατίας, η χρήση του Δημοψηφίσματος θα ήταν ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ για οποιοδήποτε τέτοιο ζήτημα. Όπως χειρίστηκε βέβαια το όλο ζήτημα η ιθύνουσα τάξη, η ιδέα του Δημοψηφίσματος (και κατ'επέκτασιν της Άμεσης Δημοκρατίας) δέχτηκε ένα ισχυρό κτύπημα κάτω από τη ζώνη. Τι λέτε; Αυτό δεν είναι ένα μπόνους που αξίζει τον κόπο;
Thursday, November 03, 2011
Ο δρόμος
Ο δρόμος
Στίχοι: Κωστούλα Μητροπούλου
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Σούλα Μπιρμπίλη
Ο δρόμος
Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία,
κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά.
Ήταν μια λέξη μοναχά: "ελευθερία"
κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά.
Κι ύστερα πέρασε ο καιρός, κι η ιστορία
πέρασε εύκολα απ' τη μνήμη στην καρδιά.
O τοίχος έγραφε "μοναδική ευκαιρία!
Εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά".
Τις Κυριακές από νωρίς στα καφενεία
κι έπειτα γήπεδο στοιχήματα καυγά.
O δρόμος είχε τη δική του ιστορία
είπανε όμως πως την έγραψαν παιδιά.
The Road (Manos Loizos)
The road had its own history
someone had written it on the wall in paint
it was but one word: "Freedom"
and later they said it was written by children.
And then time passed and the history turned
easily from a memory to a feeling
On the wall was written "Special Offer!
Sold inside all sorts of materials".
On Sundays from the morning in the cafés
and then to the football match, bets and squabbling.
The road had its own history,
but they said it was written by children.
Στίχοι: Κωστούλα Μητροπούλου
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Σούλα ΜπιρμπίληΟ δρόμος
Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία,
κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά.
Ήταν μια λέξη μοναχά: "ελευθερία"
κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά.
Κι ύστερα πέρασε ο καιρός, κι η ιστορία
πέρασε εύκολα απ' τη μνήμη στην καρδιά.
O τοίχος έγραφε "μοναδική ευκαιρία!
Εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά".
Τις Κυριακές από νωρίς στα καφενεία
κι έπειτα γήπεδο στοιχήματα καυγά.
O δρόμος είχε τη δική του ιστορία
είπανε όμως πως την έγραψαν παιδιά.
The Road (Manos Loizos)
The road had its own history
someone had written it on the wall in paint
it was but one word: "Freedom"
and later they said it was written by children.
And then time passed and the history turned
easily from a memory to a feeling
On the wall was written "Special Offer!
Sold inside all sorts of materials".
On Sundays from the morning in the cafés
and then to the football match, bets and squabbling.
The road had its own history,
but they said it was written by children.
Wednesday, November 02, 2011
Charle Hebdo - Sharia Hebdo
Παλαιότερο εξώφυλλο του Charlie Hebdo. Εκπρόσωποι τριών θρησκειών κραυγάζουν: Ο Chalrie Hebdo χρειάζεται φερετζέ.Η γαλλική σατυρική εφημερίδα Charlie Hebdo δέχτηκε εμπρηστική επίθεση χθες στο Παρίσι (δες εδώ) αλλά και άγνωστοι κατέβασαν το site της εφημερίδας. Ο λόγος; Η εβδομαδιαία εφημερίδα είχε αποφασίσει να μετωνομάστει σε Sharia Hebdo για αυτή την εβδομάδα, για να τιμήσει τη νίκη των ισλαμιστών στην Τυνησία. Επιπλέον ονόμασε τον Μωάμεθ αρχισυντάκτη της...
Η Charlie Hebdo, διάδοχος του Hara Kiri, παραμένει αντισυμβατική, αριστερή (για την ακρίβεια αριστερίστικη και/ή αναρχική) και συχνά προκαλεί την οργή της ακρας δεξιάς (φασιστίζουσας ή ισλαμοφασιστίζουσας) αλλά και σοκάρει τις συμβατικές αξίες της γαλλικής κοινωνίας.
Ο αρχισυντάκτης Philippe Val δήλωσε στο ΒΒC, χτες: "Δεν υπάρχει πλέον η εφημερίδα. Όλος μας ο εξοπλισμός καταστράφηκε".
Το επίμαχο εξόφυλλο: "100 βουρδουλιές, αν δεν ψοφήσετε στα γέλια!"
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ θα προσπαθήσω να βρω και να αγοράσω έναν Charlie σήμερα, ως ελάχιστο δείγμα συμπαράστασης.
Ο Μωάμεθ απεικονίζεται λέγοντας: Είναι σκληρό να σε λατρεύουν μαλάκες...........03.11.2011.........
...Και η ιστορία συνεχίζεται: στη σελίδα Facebook του Charlie Hebdo εκατοντάδες μηνύματα εξτρεμιστών μουσουλμάνων επιχαίρονται την καταστροφή της εφημερίδας. (Δες: Le Monde).
H κυβερνοεπίθεση στο site της εφημερίδας πραγματοποιήθηκε από την τουρκική ομάδα Cyber-warrior, γνωστή από επιθέσεις εναντίον Ισραηλινών και Αμερικάνικων ιστοτόπων στο παρελθόν, αλλά και κατά των γνωστων κυβερνοακτιβιστών Anonymous. Η ανακοίνωση της ομάδας αναφέρει μεταξυ άλλων: "Συνεχιζετε να κακοποιείτε τον Προφήτη Μωάμεθ με αηδιαστικά και ντροπιαστικά σκίτσα, προφασιζόμενοι την ελευθερία έκφρασης."
Για την ώρα η συντακτική ομάδα του Charlie Hebdo φιλοξενείται από τη Liberation και έχει υποσχεθεί ότι και να γίνει να βγει τεύχος την ερχόμενη εβδομάδα! Μαζί σας, μάγκες.
................................O4.11.2011.....................................
To Facebook έκλεισε ο λογαριασμό του Charlie ύστερα από εκατοντάδες καταγγελίες πιστών μουσουλμάνων. Μάααααλιστα. Ο Charlie άνοιξε ένα blog με την wordpress.Tuesday, November 01, 2011
Creative Accounting
Όταν οι Έλληνες ανακαλύπτουν λογιστικό λάθος στον ισολογισμό, μιλάμε για "απατεώνες Έλληνες" και "δημιουργική Ελληνική λογιστική".
Όταν οι Γερμανοί και οι Ιρλανδοί ανακαλύπτουν λογιστικά λάθη στον ισολογισμό τους, ανοίγουμε σαμπάνιες...
Είμαι ο μόνος που βλέπει την ειρωνία;
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το Γερμανικό "λάθος" ήταν 55,5 δισ. Τα "κέρδη" από την ιδιοτηκοποίηση όλης της Ελληνικής Εθνικής περιουσίας υπολογίζεται (στην ανώτατη περίπτωση) να είναι περίπου 50 δισ...
Όταν οι Γερμανοί και οι Ιρλανδοί ανακαλύπτουν λογιστικά λάθη στον ισολογισμό τους, ανοίγουμε σαμπάνιες...
Είμαι ο μόνος που βλέπει την ειρωνία;
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το Γερμανικό "λάθος" ήταν 55,5 δισ. Τα "κέρδη" από την ιδιοτηκοποίηση όλης της Ελληνικής Εθνικής περιουσίας υπολογίζεται (στην ανώτατη περίπτωση) να είναι περίπου 50 δισ...
Monday, October 31, 2011
Κι αν ο αγέρας φυσά δε μας δροσίζει*
Διάβαζα νωρίτερα την επιστολή-άρθρο του υπερυπουργού Βενιζέλου που δημοσιεύθηκε σήμερα στις εφημερίδες.
Τίποτα από όσα είπε δεν ήταν καινούργια, αν και πολλά ήταν κενά νοήματος. Ακόμα και η διαπίστωση για την ανάγκη "ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας" βρωμάει από μακριά του συνθήματος με το οποίο εξελέγησαν οι "άλλοι", περί "επανίδρυσης του κράτους".
Το συμπέρασμα είναι απλό: η διαπίστωση είναι ορθή, ορθότατη: χρειάζεται επανιδρυση και ανασυγκρότηση όχι του κράτους ή της οικονομίας απλά αλλά της χώρας ολόκληρης.
Όλη η χώρα, σε όλα τα επίπεδα, είναι κτισμένη πάνω σε σαθρά και σάπια θεμέλια.
Χρειάζεται λοιπόν συθέμελη αναδόμηση της χώρας, ξεκινώντας από τα βασικά και αυτονόητα:
Και εδώ είναι λοιπόν που χωλαίνουν οι προτάσεις των υπουργών πρώην και νυν: Αποτελούν μέρος του συστήματος και ως τέτοιοι δεν έχουν το ηθικό κεφάλαιο να προτείνουν αλλαγή.
Ο λαός δεν εμπιστεύεται πλέον τους πολιτικούς του. Ούτε οι ξένοι εμπιστεύονται πλεόν τους Έλληνες (πολιτικούς). Κατά συνέπεια μόνο η απομάκρυνση του συνόλου του πολιτικού κόσμου που κατέχει θέσεις αυτή τη στιγμη θα μπορέσει να είναι ένα σημείο έναρξης για οποιαδήποτε "αναδόμηση", "ανοικοδόμηση" ή απλά για μια νέα αρχή.
Και για λίγη ελπίδα.
* Κι αν ο αγέρας φυσά δε μας δροσίζει (Μυθιστόρημα, ΙΘ’, Γιώργος Σεφέρης)
Τίποτα από όσα είπε δεν ήταν καινούργια, αν και πολλά ήταν κενά νοήματος. Ακόμα και η διαπίστωση για την ανάγκη "ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας" βρωμάει από μακριά του συνθήματος με το οποίο εξελέγησαν οι "άλλοι", περί "επανίδρυσης του κράτους".
Το συμπέρασμα είναι απλό: η διαπίστωση είναι ορθή, ορθότατη: χρειάζεται επανιδρυση και ανασυγκρότηση όχι του κράτους ή της οικονομίας απλά αλλά της χώρας ολόκληρης.
Όλη η χώρα, σε όλα τα επίπεδα, είναι κτισμένη πάνω σε σαθρά και σάπια θεμέλια.
Χρειάζεται λοιπόν συθέμελη αναδόμηση της χώρας, ξεκινώντας από τα βασικά και αυτονόητα:
- Διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας.
- Πραγματικός διαχωρισμός των εξουσιών και ίδτυση ελεγκτικών θεσμών που θα καταστούν εγγυητές της διαφάνειας και της εξάλειψης της διαφθοράς.
- Που θα οδηγήσει στην κατάργηση των πελατειακών σχέσεων.
Και εδώ είναι λοιπόν που χωλαίνουν οι προτάσεις των υπουργών πρώην και νυν: Αποτελούν μέρος του συστήματος και ως τέτοιοι δεν έχουν το ηθικό κεφάλαιο να προτείνουν αλλαγή.
Ο λαός δεν εμπιστεύεται πλέον τους πολιτικούς του. Ούτε οι ξένοι εμπιστεύονται πλεόν τους Έλληνες (πολιτικούς). Κατά συνέπεια μόνο η απομάκρυνση του συνόλου του πολιτικού κόσμου που κατέχει θέσεις αυτή τη στιγμη θα μπορέσει να είναι ένα σημείο έναρξης για οποιαδήποτε "αναδόμηση", "ανοικοδόμηση" ή απλά για μια νέα αρχή.
Και για λίγη ελπίδα.
* Κι αν ο αγέρας φυσά δε μας δροσίζει (Μυθιστόρημα, ΙΘ’, Γιώργος Σεφέρης)
Saturday, October 29, 2011
Crew Cut
Διάβαζα πρόσφατα στον γαλλικό Monde ότι οι ειδικοί εκτιμούν ότι μόνο ένας (1) στους επτά (7) Έλληνες πληρώνει φόρους (σύμφωνα με τον Sylvain Broyer, οικονομολόγο στη Natixis).
Τώρα, όπως και να το γυρίσουμε αυτό το νούμερο, αριστερά, δεξιά ή κεντρώα, παραμένει μια πραγματικότητα: δεν είναι δυνατή η κοινωνική συμβίωση, αν δεν συνεισφέρουν όλοι, ο καθένας ανάλογα (και αναλογικά) με τις δυνάμεις του.
Στην Ελλάδα (αλλά και στην Δύση γενικότερα) υπάρχει δε το θλιβερό η συνεισφορά να είναι αντιστρόφως ανάλογη με τη δύναμη. Με άλλα λόγια όσο πιο πλούσιος είσαι, τόσο μικρότερο φόρο πληρώνεις!
Θα επιμείνω όμως, γυρίζοντας στα ελληνικά: η ρίζα του προβλήματος αλλά και η μόνη λύση του βρίσκεται στη φοροδιαφυγή. Μόνο αν εξαλειφθεί το φαινόμενο θα μπορέσει η κοινωνία να αρχίσει να ξαναστέκεται στα πόδια της. Ο τρόπος; Ξεχάστε τους πατριωτισμούς, οι οποίοι πιάνουν αποκλειστικά αν δεν ακουμπούν την τσέπη.
Πρακτικά, απλά και ωραία: μηχανοργάνωση και καμία επαφή μεταξύ ελεγκτή και φορολογούμενου. Η αυτοματοποίηση θα τσιμπάει σε μηδενικό χρόνο τις ύποπτες περιπτώσεις. Η δε έλλειψη επαφής μεταξύ του ελεγκτή/εισπράκτορα και του φορολογούμενου μειώνει και τις πιθανότητες διαφθοράς: Όταν δεν ξέρεις ποιος σε ελέγχει, γίνεται κάπως δύσκολο να του γλιστρήσεις ένα φακελάκι.
Αυτά τα απλά είναι λοιπόν τα προαπαιτούμενα για να αρχίσει η κοινωνία να ξαναποκτά εμπιστοσύνη στο κράτος αλλά και στον εαυτό της. Διότι όσο γνωρίζει ο Έλληνας ότι αν πληρώσει φόρο είναι η εξαίρεση (λέγε με Μαλάκα!) και όχι ο κανόνας, θα κάνει το παν να μην πρηρώσει.
Θα γίνουν σύντομα; Αμφιβάλλω.
Τώρα, όπως και να το γυρίσουμε αυτό το νούμερο, αριστερά, δεξιά ή κεντρώα, παραμένει μια πραγματικότητα: δεν είναι δυνατή η κοινωνική συμβίωση, αν δεν συνεισφέρουν όλοι, ο καθένας ανάλογα (και αναλογικά) με τις δυνάμεις του.
Στην Ελλάδα (αλλά και στην Δύση γενικότερα) υπάρχει δε το θλιβερό η συνεισφορά να είναι αντιστρόφως ανάλογη με τη δύναμη. Με άλλα λόγια όσο πιο πλούσιος είσαι, τόσο μικρότερο φόρο πληρώνεις!
Θα επιμείνω όμως, γυρίζοντας στα ελληνικά: η ρίζα του προβλήματος αλλά και η μόνη λύση του βρίσκεται στη φοροδιαφυγή. Μόνο αν εξαλειφθεί το φαινόμενο θα μπορέσει η κοινωνία να αρχίσει να ξαναστέκεται στα πόδια της. Ο τρόπος; Ξεχάστε τους πατριωτισμούς, οι οποίοι πιάνουν αποκλειστικά αν δεν ακουμπούν την τσέπη.
Πρακτικά, απλά και ωραία: μηχανοργάνωση και καμία επαφή μεταξύ ελεγκτή και φορολογούμενου. Η αυτοματοποίηση θα τσιμπάει σε μηδενικό χρόνο τις ύποπτες περιπτώσεις. Η δε έλλειψη επαφής μεταξύ του ελεγκτή/εισπράκτορα και του φορολογούμενου μειώνει και τις πιθανότητες διαφθοράς: Όταν δεν ξέρεις ποιος σε ελέγχει, γίνεται κάπως δύσκολο να του γλιστρήσεις ένα φακελάκι.
Αυτά τα απλά είναι λοιπόν τα προαπαιτούμενα για να αρχίσει η κοινωνία να ξαναποκτά εμπιστοσύνη στο κράτος αλλά και στον εαυτό της. Διότι όσο γνωρίζει ο Έλληνας ότι αν πληρώσει φόρο είναι η εξαίρεση (λέγε με Μαλάκα!) και όχι ο κανόνας, θα κάνει το παν να μην πρηρώσει.
Θα γίνουν σύντομα; Αμφιβάλλω.
Saturday, October 22, 2011
Tuesday, October 18, 2011
Φταίει ο Χατζηπετρής
Η Ελληνική κοινωνια, σε κατάσταση σοκ από τη συμφορά που τη βρήκε, αφήνεται για μια ακόμα φορά αν την αποκοιμήσουν οι ιθύνοντες μέσα από το κασσετοφωνάκι των ΜΜΕ. Ποιό είναι το παραμύθι που μας ξεφουρνίζουν τώρα, και μας το επαναλαμβάνουν όλοι, σε παραλλαγές Αριστερές, Δεξιές και Κεντρώες;
Ότι, λέει, δε φταίει ο ελληνικός λαός για το χάλι του. Φταίνε οι ξένοι, το Κεφάλαιο, οι Εβραίοι, οι Τράπεζες, οι Αμερικάνοι, οι Ευρωπαίοι, οι Γερμανοί, οι Τούρκοι, φταίει ο Χοντρός και ο Χατζηπετρής, ή οποιοσδήποτε συνδυασμός αυτών! Σίγουρα όμως όχι ο Ελληνικός λαός!
Μα δεν αντιλαμβάνεστε επιτέλους ότι αυτό εκτός από ψέμα είναι και μέγιστη προσβολή για το λαό; Διότι ο λαός σε μια δημοκρατία, αποτελούμενος από ενήλικες, σκεφτόμενους ανθρώπους, απολαμβάνει των δικαιωμάτων του, φέρει όμως ακέραια την ευθύνη για τις αποφάσεις του, για τις δράσεις του αλλά και την αδράνειά του. Κατά συνέπεια όποιος λέει ότι ο λαός δε φέρει ευθύνη, των υποβιβάζει στο επίπεδο του παιδιού ή αλλιώς του μωρού, το οποίο απολαμβάνει τα δικαιώματά του χωρίς καμία ευθύνη.
Αντίθετα όποιος σέβεται το λαό και τη δημοκρατία, οφείλει να φωνάζει ότι Ναι! ο λαός , ο ελληνικός λαός φέρει μεγάλη ευθύνη για τα όσα τραβάει τώρα. Ο λαός δεν είναι μωρός! Και δεν του χρειάζονται Κηδεμόνες, Ηγεμόνες, Μεγάλοι Αδερφοί και Πατερούληδες! Όμως μέρος της ενηλικίωσης που απαιτεί η δημοκρατία είναι και η αποδοχή των ευθυνών μας!
Το παραμυθάκι, λοιπόν, του "δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι κακοί ξένοι" είναι ακριβώς αυτό που μας πλασσάρουν τα ΜΜΕ και τα αφεντικά τους, οι πολιτικοί και η τοπική ελίτ. Διότι αν στρέψουμε τα πυρά μας στο ΚΕΦΑΛΑΙΟ, το γενικό και αόριστο, το ξένο και απρόσωπο, αυτοί θα μείνουν ατιμώρητοι και θα συνεχίσουν ανενόχλητοι τη μάσα.
Και βέβαια φταίνε και οι Ιρλανδοί και οι Πορτογάλοι για τα χάλια τους. Δεν φάγανε και αυτοί, όπως και εμείς; Τα δάνεια με το ζόρι τους τα δώσανε; Γιατί είναι στο "στόχαστρο"; Ακριβώς διότι επιτρέψανε στους εαυτούς τους την πολυτέλεια του "τρώω χωρίς να παράγω". Οι περιπτώσεις τις Ισπανίας και της Ιρλανδίας είναι εξόχως χαρακτηριστηκές: εκεί τη εισροή του κεφαλαίου από την Ε.Ε. την μετατρέψανε σε αγορά ψήφων υπό τη μορφή φθηνού χρήματος για την αγορά οικίας (πρώτης, δεύτερης...). Το αποτέλεσμα ήταν η οικονομία να στηρίζεται στον κατασκευαστικό τομέα, ο οποίος έχτισε χιλιάδες αρχείαστα σπίτια, που οδήγησε σε αντίστροφο πληθωρισμό για τα σπίτια και στη συνέχεια η φούσκα έσκασε...
Μην στρουθοκαμηλίζουμε.
Αν πας στην τράπεζα και πάρεις ένα δάνειο για να αγοράσεις βίλλα και μετά αντί να χτίσεις τη βίλλα πας και τα φας στα μπουζούκια μη φροντίζοντας καν να έχεις δουλειά, ποιος θα φταίει; Ο κακός ο τραπεζίτης;
Στην Ελλάδα δε το έγκλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο. Διότι από το '80 και μετά έφτασαν στη χώρα δισεκατομμύρια από την Ε.Ε. Και ενώ προορίζονταν για την ανάπτυξη εμείς τί τα κάναμε; Μπουζούκια. Και μη μου πείτε ότι δεν τα φάγαμε μαζί. Κανείς δε διαμαρτυρήθηκε για τα "πρίμα" που μοίραζαν στους αγρότες, ούτε για τους χιλιάδες κηφήνες με τους οποίους καταστρέψαμε το δημόσιο και οι οποίοι πατάγανε στη δουλειά μόνο για να εισπάξουν. Ούτε βέβαια για τα "μεγάλα έργα" (Ολυμπιακά, Εγνατείες, Μετρό) τα οποία γίνανε χωρίς κανέναν σεβασμό για τους όρους της κάθε συμβάσεως, οι οποίες ούτως ή άλλως ήταν εξ αρχής σκανδαλώσεις. Διαμαρτυρήθηκε κανείς για τους Ελληνικούς δρόμους, οι οποίοι εκτός του ότι είναι κακίστης ποιότητος κόστίζουν δέκα φορές πιό ακρίβά ανά χιλιόμετρα σε σύγκριση με τους Γερμανικούς!!!
Τριάντα χρόνια ανθίζουν λοιπόν τα μπουζούκια και οι μερσεντέ, οι μπέμπες και οι πόσρε που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, πιστέψτε με, ΔΕΝ υπάρχουν αλλού.
Φταίμε λοιπόν απλούστατα οι ΈΛληνες γιατί δεν φροντίσαμε να θωρακίσουμε την οικονομία μας, δημιουργώντας υποδομή η οποία θα μας εξασφάλιζε την παραγωγή. Γιατί πείτε μου αλήθεια: τί ακριβώς παράγει η Ελλάδα; Ήλιο, θάλασσα και τ'αγόρι μου (Sea, sex and Sun που λέει ο Gainsbourg?!), τα οποία όμως, λόγω Ευρώ, δεν μπορούμε καν να τα πουλάμε σε ανταγωνιστικές τιμές;
Και να θυμίσω ότι ακόμα και στη Σοβιετική Ένωση, το πρώτο πράγμα που κάνανε οι ιθύνοντες ήταν να φροντίσουν για την υποδομή. Και καταφέρανε σε λίγα χρόνια να σύρουν τη Ρωσία από το φεουδαλικό στάδιο παραγωγής στο μετά-Καπιταλιστικό κάνοντας τη Σοβιετική Ένωση Υπρδύναμη! Με δρόμους, εργοστάσια, υποδομή.
Όχι, δε φταίμε οι Έλληνες!
Και ο κακός Καπιταλισμός, το Κεφάλαιο, πείτε μου, το 2009 εμφανίστηκε; Δεν το ξέραμε ότι ο κόσμος λειτουργεί με βάση το συμφέρον; Γιατί λοιπόν αφήσαμε τη χώρα γυμνή σε τέτοιες επιθέσεις; Δεν είναι εξάλλου η πρώτη τέτοια κερδοσκοπική επίθεση που δεχόμαστε: ξεχάσαμε τη φούσκα του χρηματηστηρίου, που άφησε χιλιάδες Έλληνες ρημαγμένους;
Στην Ελλάδα, από πριν την Επανάσταση, έχουμε την τάση να κατηγορούμε τους άλλους για τα δεινά μας. Οι "ξένοι" δεν είναι όμως κακοί. Είναι κυνικοί ρεαλιστές και αρπάζουν την ευκαιρία όταν θα τη δούν. Οι Έλληνες φταίνε για όλα τους τα δεινά, διότι πέφτουν στις παγίδες που τους στήνουν, διότι λειτουργούν χωρίς όραμα, διότι βάζουν πρώτο το ιδιοτελές συμφέρον. Και μετά κλαίμε και βρίζουμε Άγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους, Εβραίους, Κεφάλαιο και ο,τιδήποτε άλλο εκτός από τους εαυτούς μας. Σοβαρευτείτε! Όλοι αυτοί κάνουν τη δουλειά τους, και φροντίζουν τα συμφέροντά τους. Όπως θα έπρεπε να κάνουμε εμείς.
Το "ήμεθα έθνος ανάδελφον" το έχουμε ξανακούσει. Η αξία όμως αυτής της διαπίστωσης δεν βρίσκεται στη Λαϊκιστική εκμετάλλευση των εθνικιστικών αντανακλαστικών που προκαλεί, αλλά στο να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο αν στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις θα πάμε μπροστά!
Σταματήστε λοιπόν, αριστεροί και δεξιοί, να υποστηρίζετε το σχέδιο, να παίζετε το παιχνίδι που σας σερβίρουν και να τους δίνετε άλωθι και λαβή να συνεχίσουν τη λεηλασία. Απαιτήστε σχεδιασμό, διαφάνεια, ανάπτυξη σε σταθερές βάσεις. Χτυπήστε τη διαφθορά ανελέητα και δουλέψτε σωστά για να πάει καλύτερα όλη η χώρα και να πάει μπροστά ο λαός. Σε διαφορετική περίπτωση, θα παραμείνουμε ραγιάδες του οποιουδήποτε έχει όρεξη να μας εκμεταλλεύεται. Να φροντίσουμε να αποκτήσει η χώρα υποδομές (με κάθε έννοια της λέξης).
Ειδαλλιώς θα παραμείνουμε το ημιθανές πτώμα που το καταβροχθιίζουν οι γύπες. Γιατί οι γύπες πάνω από τα άρρωστα ζώα τριγυρίζουν. Τους υγιείς οργανισμούς τους φοβούνται.
Ότι, λέει, δε φταίει ο ελληνικός λαός για το χάλι του. Φταίνε οι ξένοι, το Κεφάλαιο, οι Εβραίοι, οι Τράπεζες, οι Αμερικάνοι, οι Ευρωπαίοι, οι Γερμανοί, οι Τούρκοι, φταίει ο Χοντρός και ο Χατζηπετρής, ή οποιοσδήποτε συνδυασμός αυτών! Σίγουρα όμως όχι ο Ελληνικός λαός!
Μα δεν αντιλαμβάνεστε επιτέλους ότι αυτό εκτός από ψέμα είναι και μέγιστη προσβολή για το λαό; Διότι ο λαός σε μια δημοκρατία, αποτελούμενος από ενήλικες, σκεφτόμενους ανθρώπους, απολαμβάνει των δικαιωμάτων του, φέρει όμως ακέραια την ευθύνη για τις αποφάσεις του, για τις δράσεις του αλλά και την αδράνειά του. Κατά συνέπεια όποιος λέει ότι ο λαός δε φέρει ευθύνη, των υποβιβάζει στο επίπεδο του παιδιού ή αλλιώς του μωρού, το οποίο απολαμβάνει τα δικαιώματά του χωρίς καμία ευθύνη.
Αντίθετα όποιος σέβεται το λαό και τη δημοκρατία, οφείλει να φωνάζει ότι Ναι! ο λαός , ο ελληνικός λαός φέρει μεγάλη ευθύνη για τα όσα τραβάει τώρα. Ο λαός δεν είναι μωρός! Και δεν του χρειάζονται Κηδεμόνες, Ηγεμόνες, Μεγάλοι Αδερφοί και Πατερούληδες! Όμως μέρος της ενηλικίωσης που απαιτεί η δημοκρατία είναι και η αποδοχή των ευθυνών μας!
Το παραμυθάκι, λοιπόν, του "δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι κακοί ξένοι" είναι ακριβώς αυτό που μας πλασσάρουν τα ΜΜΕ και τα αφεντικά τους, οι πολιτικοί και η τοπική ελίτ. Διότι αν στρέψουμε τα πυρά μας στο ΚΕΦΑΛΑΙΟ, το γενικό και αόριστο, το ξένο και απρόσωπο, αυτοί θα μείνουν ατιμώρητοι και θα συνεχίσουν ανενόχλητοι τη μάσα.
Και βέβαια φταίνε και οι Ιρλανδοί και οι Πορτογάλοι για τα χάλια τους. Δεν φάγανε και αυτοί, όπως και εμείς; Τα δάνεια με το ζόρι τους τα δώσανε; Γιατί είναι στο "στόχαστρο"; Ακριβώς διότι επιτρέψανε στους εαυτούς τους την πολυτέλεια του "τρώω χωρίς να παράγω". Οι περιπτώσεις τις Ισπανίας και της Ιρλανδίας είναι εξόχως χαρακτηριστηκές: εκεί τη εισροή του κεφαλαίου από την Ε.Ε. την μετατρέψανε σε αγορά ψήφων υπό τη μορφή φθηνού χρήματος για την αγορά οικίας (πρώτης, δεύτερης...). Το αποτέλεσμα ήταν η οικονομία να στηρίζεται στον κατασκευαστικό τομέα, ο οποίος έχτισε χιλιάδες αρχείαστα σπίτια, που οδήγησε σε αντίστροφο πληθωρισμό για τα σπίτια και στη συνέχεια η φούσκα έσκασε...
Μην στρουθοκαμηλίζουμε.
Αν πας στην τράπεζα και πάρεις ένα δάνειο για να αγοράσεις βίλλα και μετά αντί να χτίσεις τη βίλλα πας και τα φας στα μπουζούκια μη φροντίζοντας καν να έχεις δουλειά, ποιος θα φταίει; Ο κακός ο τραπεζίτης;
Στην Ελλάδα δε το έγκλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο. Διότι από το '80 και μετά έφτασαν στη χώρα δισεκατομμύρια από την Ε.Ε. Και ενώ προορίζονταν για την ανάπτυξη εμείς τί τα κάναμε; Μπουζούκια. Και μη μου πείτε ότι δεν τα φάγαμε μαζί. Κανείς δε διαμαρτυρήθηκε για τα "πρίμα" που μοίραζαν στους αγρότες, ούτε για τους χιλιάδες κηφήνες με τους οποίους καταστρέψαμε το δημόσιο και οι οποίοι πατάγανε στη δουλειά μόνο για να εισπάξουν. Ούτε βέβαια για τα "μεγάλα έργα" (Ολυμπιακά, Εγνατείες, Μετρό) τα οποία γίνανε χωρίς κανέναν σεβασμό για τους όρους της κάθε συμβάσεως, οι οποίες ούτως ή άλλως ήταν εξ αρχής σκανδαλώσεις. Διαμαρτυρήθηκε κανείς για τους Ελληνικούς δρόμους, οι οποίοι εκτός του ότι είναι κακίστης ποιότητος κόστίζουν δέκα φορές πιό ακρίβά ανά χιλιόμετρα σε σύγκριση με τους Γερμανικούς!!!
Τριάντα χρόνια ανθίζουν λοιπόν τα μπουζούκια και οι μερσεντέ, οι μπέμπες και οι πόσρε που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, πιστέψτε με, ΔΕΝ υπάρχουν αλλού.
Φταίμε λοιπόν απλούστατα οι ΈΛληνες γιατί δεν φροντίσαμε να θωρακίσουμε την οικονομία μας, δημιουργώντας υποδομή η οποία θα μας εξασφάλιζε την παραγωγή. Γιατί πείτε μου αλήθεια: τί ακριβώς παράγει η Ελλάδα; Ήλιο, θάλασσα και τ'αγόρι μου (Sea, sex and Sun που λέει ο Gainsbourg?!), τα οποία όμως, λόγω Ευρώ, δεν μπορούμε καν να τα πουλάμε σε ανταγωνιστικές τιμές;
Και να θυμίσω ότι ακόμα και στη Σοβιετική Ένωση, το πρώτο πράγμα που κάνανε οι ιθύνοντες ήταν να φροντίσουν για την υποδομή. Και καταφέρανε σε λίγα χρόνια να σύρουν τη Ρωσία από το φεουδαλικό στάδιο παραγωγής στο μετά-Καπιταλιστικό κάνοντας τη Σοβιετική Ένωση Υπρδύναμη! Με δρόμους, εργοστάσια, υποδομή.
Όχι, δε φταίμε οι Έλληνες!
Και ο κακός Καπιταλισμός, το Κεφάλαιο, πείτε μου, το 2009 εμφανίστηκε; Δεν το ξέραμε ότι ο κόσμος λειτουργεί με βάση το συμφέρον; Γιατί λοιπόν αφήσαμε τη χώρα γυμνή σε τέτοιες επιθέσεις; Δεν είναι εξάλλου η πρώτη τέτοια κερδοσκοπική επίθεση που δεχόμαστε: ξεχάσαμε τη φούσκα του χρηματηστηρίου, που άφησε χιλιάδες Έλληνες ρημαγμένους;
Στην Ελλάδα, από πριν την Επανάσταση, έχουμε την τάση να κατηγορούμε τους άλλους για τα δεινά μας. Οι "ξένοι" δεν είναι όμως κακοί. Είναι κυνικοί ρεαλιστές και αρπάζουν την ευκαιρία όταν θα τη δούν. Οι Έλληνες φταίνε για όλα τους τα δεινά, διότι πέφτουν στις παγίδες που τους στήνουν, διότι λειτουργούν χωρίς όραμα, διότι βάζουν πρώτο το ιδιοτελές συμφέρον. Και μετά κλαίμε και βρίζουμε Άγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους, Εβραίους, Κεφάλαιο και ο,τιδήποτε άλλο εκτός από τους εαυτούς μας. Σοβαρευτείτε! Όλοι αυτοί κάνουν τη δουλειά τους, και φροντίζουν τα συμφέροντά τους. Όπως θα έπρεπε να κάνουμε εμείς.
Το "ήμεθα έθνος ανάδελφον" το έχουμε ξανακούσει. Η αξία όμως αυτής της διαπίστωσης δεν βρίσκεται στη Λαϊκιστική εκμετάλλευση των εθνικιστικών αντανακλαστικών που προκαλεί, αλλά στο να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο αν στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις θα πάμε μπροστά!
Σταματήστε λοιπόν, αριστεροί και δεξιοί, να υποστηρίζετε το σχέδιο, να παίζετε το παιχνίδι που σας σερβίρουν και να τους δίνετε άλωθι και λαβή να συνεχίσουν τη λεηλασία. Απαιτήστε σχεδιασμό, διαφάνεια, ανάπτυξη σε σταθερές βάσεις. Χτυπήστε τη διαφθορά ανελέητα και δουλέψτε σωστά για να πάει καλύτερα όλη η χώρα και να πάει μπροστά ο λαός. Σε διαφορετική περίπτωση, θα παραμείνουμε ραγιάδες του οποιουδήποτε έχει όρεξη να μας εκμεταλλεύεται. Να φροντίσουμε να αποκτήσει η χώρα υποδομές (με κάθε έννοια της λέξης).
Ειδαλλιώς θα παραμείνουμε το ημιθανές πτώμα που το καταβροχθιίζουν οι γύπες. Γιατί οι γύπες πάνω από τα άρρωστα ζώα τριγυρίζουν. Τους υγιείς οργανισμούς τους φοβούνται.
Πόλεμος με το Ιράν;
Δύο τίτλους από την ειδησιογραφία των τελευταίων ημερών κρατώ:1. ΟΗΕ: Το καθεστώς του Ιράν εκτελεί κρυφά φυλακισμένους (Καθημερινή, 17.10.2011)
2. Αμερικανικοί κεραυνοί εναντίον Ιράν (Καθημερινη, 13.10.2011)
Αλήθεια ή ψέμματα οι αμερικάνικοι ισχυρισμοί για συνωμοσίες του Ιράν; Λίγη σημασία έχει. Βλέπετε οι ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή ωθούν τους προνοητικούς Αμερικάνους να πάρουν μέτρα που θα νομιμοποιήσουν μελλοντική επέμβαση στην περιοχή. Κύριος στόχος το Ιράν, το οποίο βγαίνει ισχυροποιημένο από τις πρόσφατες εξελίξεις, αφού δεν κλονίστηκε από λαϊκή εξέγερση, σε αντίθεση με τους γείτονές του.
Μια επέμβαση στο Ιράν, εξάλλου, θα υποχρεώσει και την "άτακτη" Τουρκία να πάρει θέση, είτε επικυρώνοντας το ρόλο της ως ντόπερμαν των Αμερικάνων, είτε επιβεβαιώνοντας τους λεονταρισμούς του Ερντογκάν περί του ρόλου της ως "προστάτη των μουσουλμάνων".
Μη μου ξαναπείτε ότι οι Αμερικάνοι είναι χαζοί. Πανέξυπνοι, οργανωμένοι και ανελέητοι είναι.
Έρχονται, εξάλλου, εκλογές στις Η.Π.Α. και η δημοτικότητα του Ομπάμα είναι πεσμένη!
Subscribe to:
Posts (Atom)